ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 543

“มาพึ่งบารมีพวกข้าหรือ?” กู้หว่านเยว่อ้าปากค้าง ผลลัพธ์เช่นนี้นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน

สายตาของเว่ยเฉิงเผยความศรัทธาออกมา “ท่านทั้งสองปฏิรูปเจดีย์หนิงกู่อย่างไร ความจริงข้าก็รู้”

เขาหลุบตาลง “เว่ยเฉิงเป็นเพียงผู้คงแกเรียน อุตสาหะร่ำเรียนแม้จะยากลำบาก หนึ่ง ไม่ทำให้พ่อแม่ลูกเมียต้องผิดหวัง

สอง หวังเพียงผู้คนทั่วโลกจะอยู่เย็นเป็นสุข”

ทันใดนั้นเขาก็เหลือบมองซูจิ่งสิง แววตาวิบวับ “พี่ซูคงรู้ภูมิหลังของตัวเองแล้วใช่ไหม?”

เรื่องภูมิหลังของซูจิ่งสิง เว่ยเฉิงก็ได้รู้มาจากความฝันเช่นกัน

“พี่ซูอยู่ในรัชสมัยต้าฉี พวกท่านสองผัวเมียก่อสร้างเจดีย์หนิงกู่ขึ้นมาได้ดีเช่นนี้ ข้าจึงอยากติดตามพวกท่าน”

เว่ยเฉิงพูดจบก็ลุกพรวดขึ้นมา

เขาเลิกเสื้อคลุมขึ้น คุกเข่าลงต่อหน้าทั้งสอง

“หากท่านทั้งสองไม่รังเกียจ จากนี้ไปท่านทั้งสองคือนายของเว่ยเฉิง”

กู้หว่านเยว่ตกตะลึงเป็นที่สุด

หลังจากเรียกสติกลับมา นางก็รีบประคองเว่ยเฉิงขึ้นมา

“ใต้เท้าเว่ยรีบลุกขึ้นเร็ว”

ในหนังสือต้นฉบับ ความเก่งกาจของเว่ยเฉิงเป็นสิ่งที่แม้แต่กู้หว่านเยว่ก็ยังเลื่อมใส

ถ้าไม่มีเขา มู่หรงอวี้ก็ไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขาไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้คน หรือควบคุมดูแลที่ว่าการอำเภอก็เก่งมากเหมือนกัน

หากรับบุคคลนี้มาเป็นผู้ใต้บัญชาได้ ก็เสมือนกับการมีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งมีกำลัง

“ท่านพี่” กู้หว่านเยว่ส่งสายตาให้ซูจิ่งสิง

ซูจิ่งสิงเข้าใจสิ่งที่กู้หว่านเยว่ต้องการจะพูด เขายังเข้าใจด้วยว่าเว่ยเฉิงต้องการพึ่งบารมีพวกเขาอย่างจริงใจ

มิฉะนั้นเมื่อครู่คงไม่จำเป็นต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา

“เขตซีเป่ยได้รับความเสียหายอย่างหนัก ต้องการให้ใต้เท้าเว่ยมาบูรณะใหม่เป็นอย่างมาก”

ซูจิ่งสิงกล่าวอย่างจริงจัง

เว่ยเฉิงเผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อก่อนซูจิ่งสิงเคยส่งคนไปติดตามมู่หรงอวี้ ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับสถานการณ์ของเจดีย์หนิงกู่เป็นอย่างดี

เขารู้ว่ามีความโกลาหลครั้งใหญ่เกิดขึ้นในเจดีย์หนิงกู่เมื่อไม่นานมานี้ หลี่โหวเหยเป็นลมหมดสติ โหวฮูหยินเสียชีวิตอย่างกะทันหัน เมื่อเผชิญกับอันตรายรัชทายาทหลี่ก็ยอมพลีกลายถวายชีวิต กลายเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของเจดีย์หนิงกู่

เมื่อไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมหนีไม่พ้นฝีมือของกู้หว่านเยว่และสามี

ยิ่งกว่านั้นเจดีย์หนิงกู่ยังมีรูปโฉมใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง กล่าวกันว่าที่นั่นไม่เพียงแต่เริ่มมีการปลูกฝ้ายเท่านั้น แต่ยังมีการบูรณะซ่อมแซมสิ่งที่เรียกว่าถนนซีเมนต์อีกด้วย

“ฮูหญิงยังไม่รู้อะไรบางอย่าง ระหว่างทางที่ข้ามาที่นี่ได้ยินว่ามีผู้ถูกเนรเทศจำนวนมากกำลังวิ่งไปที่เจดีย์หนิงกู่ ราวกับว่าใช้ที่นั่นเป็นที่หลบภัย”

แม้ว่าใบหน้าของเว่ยเฉิงจะยิ้ม แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความชื่นชมทั้งสอง

น้ำใจของทั้งสอง และความรักที่มีต่อผู้คนต่างหากสิ่งที่เขาเสาะแสวงหา

“งั้นหรือ?”

กู้หว่านเยว่อดเผยรอยยิ้มออกไม่ได้

ก่อนที่นางจะออกเดินทางได้ฝากหนังสือโครงการไว้กับคนไม่กี่คน แต่ไม่รู้ว่าจากมานานขนาดนี้แล้ว พวกเขาได้พัฒนาเจดีย์หนิงกู่จนอยู่ในสภาพไหนแล้ว?

ยังคงตั้งตารอคอยอยู่ในใจ ถึงกับเริ่มนับเวลาถอยหลังที่จะกลับเจดีย์หนิงกู่แล้ว