ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 557

กู้หว่านเยว่ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ครุ่นคิดภายในใจ เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ ในอดีตเจ้าเองก็เป็นพวกคลั่งรักคนหนึ่ง

“เมิ่งเหยียน รบกวนเจ้าดูแลแล้ว”

กู้หว่านเยว่นวดหน้าผากของตนอย่างอ่อนล้า หลายวันนี้งานที่ต้องทำภายในเจดีย์หนิงกู่มีมากเกินไปแล้ว

“วางใจได้ ยกให้ข้าเถอะ”

ลั่วยางมองสีหน้ากู้หว่านเยว่อย่างสงสารแวบหนึ่ง ถามอย่างกังวล “เห็นสีหน้าท่านไม่ดี มิสู้ให้ข้าจับชีพจรสักหน่อย?”

กู้หว่านเยว่กำลังตั้งครรภ์ ไม่อาจละเลยได้

นับตั้งแต่ล่วงรู้วิชาแพทย์ของกู้หว่านเยว่ ลั่วยางเลื่อมใสนางด้วยใจจริง อีกทั้งยังไม่หวังให้นางเป็นอะไร

“ก็ได้”

กู้หว่านเยว่ตรวจชีพจรของตนยามว่าง แต่นางย่อมเข้าใจว่าหมอไม่รักษาตนเองหลักการนี้

วิชาแพทย์ของลั่วยางไม่เลว ให้นางดูอาการก็มั่นใจมากยิ่งขึ้น

“ขอมือให้ข้า”

ลั่วยางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา นิ้ววางบนข้อมือกู้หว่านเยว่ สีหน้าตกตะลึง

“ชีพจรนี้...”

“เป็นเช่นไร?”

กู้หว่านเยว่ยังไม่ทันเปิดปาก ซูจิ่งสิงก็เร่งถามออกไปแล้ว กังวลกู้หว่านเยว่และลูกจะอาการไม่ดี

ลั่วยางมีเหงื่อผุด ซูจิ่งสิงเป็นฝ่ายพูดกับนางก่อนเป็นคำรบแรก

สบสายตาเย็นชาคู่นั้น นางรีบพูด

“เด็กแข็งแรงมีชีวิตชีวา ชีพจรเองก็มั่นคงมาก”

“ภายภาคหน้ายามพูดจา อย่าหายใจแรงเกินไปนัก”

ซูจิ่งสิงปกป้องภรรยามากเกินไป ลั่วยางกระแอมทีหนึ่ง พูดอธิบาย

“อย่าเข้าใจผิด พี่หญิงหว่านเยว่เดินทางเหน็ดเหนื่อยเท้าไม่แตะพื้น ครรภ์กลับแข็งแรงดีเพียงนี้ ข้าตกใจไปชั่วขณะเท่านั้น”

พูดจบ เห็นสีหน้าซูจิ่งสิงมืดมน ถึงพบว่ายิ่งตนเองอธิบายก็ยิ่งคลุมเครือ

“อ้อ ข้าหมายความว่า ข้าเองก็ดีใจแทนพี่หญิงหว่านเยว่เจ้าค่ะ” ช่างแล้ว อธิบายได้ก็ต้องอธิบาย อธิบายไม่ได้ก็ช่างเถอะ

“ท่านพี่ อย่าทำให้หมอหญิงลั่วตกใจเลย”

กู้หว่านเยว่ดึงซูจิ่งสิงมาที่ฝั่งหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ นางรู้ลั่วยางมิได้คิดร้าย

“บางทีอาจเพราะร่างกายข้าค่อนไปทางแข็งแรงกระมัง”

กู้หว่านเยว่พูดเสริมหนึ่งประโยค ลูบท้องอย่างอ่อนโยน

กงซุนหงรู้ความหนักเบาของเรื่องนี้ รีบเอ่ยว่า “หากเป็นเช่นนี้จริง ฮูหยินก็สมควรกลับไปโดยเร็ว”

กงซุนฉิงลังเลครู่หนึ่ง ทันใดนั้นลุกออกมา “หากฮูหยินต้องการ ข้าสามารถนำนักรบหมาป่าและม้าศึกจำนวนหนึ่ง ติดตามฮูหยินกลับเจดีย์หนิงกู่ได้!”

แววตายามนางสบมองกู้หว่านเยว่ เปี่ยมความเลื่อมใส

“เจ้าจะไปกับพวกเรา?” นี่กลับเป็นเรื่องที่กู้หว่านเยว่คาดไม่ถึง

“ใช่!” กงซุนฉิงมาหยุดข้างกายกู้หว่านเยว่ มองนางดวงตาทอประกายระยับ

“ฮูหยิน ให้ข้าไปช่วยดีหรือไม่?”

กงซุนหงมองน้องหญิงสี่แวบหนึ่ง อธิบายยิ้มๆ “ฉิงเอ๋อร์เห็นฮูหยินเป็นแบบอย่าง อยากติดตามฮูหยินแทบแย่แล้ว”

“พี่หญิงใหญ่!” กงซุนฉิงหน้าแดงอย่างหาได้ยาก

ส่งสายตาขอโทษกู้หว่านเยว่ นางที่เห็นผู้ชายล้วนหน้าไม่แดง บัดนี้กลับหน้าแดงก่ำแล้ว

กู้หว่านเยว่ไม่เพียงช่วยเหลือนาง ยังช่วยพี่น้องของนาง และทั้งหมู่บ้านโซ่วหวางอีกด้วย

นางไฉนเลยจะไม่เลื่อมใส?

“ความสามารถฝึกนักรบหมาป่าของข้า เชี่ยวชาญกว่าพี่น้องหญิงที่สุด”

เห็นกู้หว่านเยว่ไม่พูดจา กงซุนฉิงตื่นเต้นบ้างแล้ว เริ่มแนะนำตนเอง