บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 971

“โอ้โห พวกเราเข้าใจฮองเฮาผิดไปแล้วจริง ๆ ถ้านางต้องการจะฆ่าสองแม่ลูกนั้นจริง ๆ เมื่อพบพวกเขาแล้ว ก็คงจะตัดคอหรือไม่ก็ส่งพวกเขาไปขังไว้ในวังหลวงแล้ว จะแต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้ครองแคว้น และปล่อยพวกเขาไปมีความสุขกับตำแหน่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?”

“ใช่แล้ว พวกเราเข้าใจฮองเฮาผิดไปจริง ๆ เป็นเรื่องยากมากที่จะแต่งตั้งเจ้าผู้ครองแคว้น ฮองเฮามอบทั้งสามดินแดนให้กับองค์ชายใหญ่โดยตรง พระคุณดังกล่าวไม่น้อยเลย!”

“ข้าเดาว่าฮองเฮาคงกำลังพยายามชดเชยให้องค์ชายใหญ่…”

“แต่สิ่งที่ฮองเฮาทำนั้นเป็นที่ยอมรับของผู้อื่นแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นการขจัดอุปสรรคหรืออะไรก็ตาม อย่างน้อยนางก็อยู่เหนือกว่า เมื่อไม่ต้องการให้อีกฝ่ายแข่งขันแย่งชิงบัลลังก์ นางจึงมอบตำแหน่งเจ้าผู้ครองสามดินแดนให้แทน สถานะตอนนี้... เกรงว่าจะเป็นที่โปรดปรานมากที่สุดในแผ่นดิน!”

“ถ้าถามข้า การเป็นองค์ชายผู้มีชีวิตที่มั่งคั่ง ยังดีกว่าการเป็นองค์ชายที่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงบัลลังก์เสียอีก!”

“นั่นคือสิ่งที่ฮองเฮาต้องการจะสื่อ นี่มันดีจริง ๆ หากสามารถครอบครองทั้งสามดินแดนได้ ก็เหมือนกับได้เป็นเจ้าพ่อ ทั้งร่ำรวยและรุ่งโรจน์ ชาตินี้จะมีอะไรสุขไปมากกว่านั้นอีก!”

ด้วยการแสดงน้ำใจของฮองเฮา น้ำเสียงของราษฎรในแผ่นดินก็เปลี่ยนไปทันที

หลังจากที่หลายคนรู้ข่าวและได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

แม้ว่านี่จะเป็นการกำจัดองค์ชายที่อาจแย่งชิงบัลลังก์ แต่วิธีนี้ก็ยังดีอยู่

ทุกราชวงศ์ ความบาดหมางระหว่างองค์ชาย มีครั้งใดบ้างที่ไม่มีการนองเลือด?

แนวทางของฮองเฮาในการจัดการเช่นนี้ ไม่เคยมีมาก่อน!

เมื่อต้องเข้าประชุมราชสำนักในวันรุ่งขึ้น สีหน้าของข้าราชบริพารก็เปลี่ยนไป

ไป๋เหยียนเฟยนั่งบนบัลลังก์มังกร มองสีหน้าของข้าราชบริพารด้านล่าง แล้วยิ้มอ่อน

“วันนี้มีฎีกาอะไรที่ต้องการรายงานหรือไม่?”

ทันใดนั้นเอง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในกลุ่มผู้ฟังก็พูดขึ้นมา

“ฮองเฮา เมื่อวานนี้กระหม่อมได้ออกกฤษฎีกา มอบตำแหน่งอ๋องผิงเล่อให้องค์ชายใหญ่ พร้อมมอบตำแหน่งเจ้าผู้ครองสามดินแดนให้เขา แต่... พวกกระหม่อมอยากรู้ว่าองค์ชายใหญ่กับเสียนกุ้ยเฟยอยู่ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?”

“เมื่อไปหาตระกูลเซิ่ง ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะรายงาน ข้าไม่ใช่คนใจแคบถึงเพียงนั้น หย่งเอ๋อร์เป็นโอรสคนโปรดของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้ว ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อฝ่าบาท”

“แน่นอนว่าการมอบตำแหน่งเจ้าผู้ครองแคว้นให้หย่งเอ๋อร์นั้น เป็นสิ่งที่ฝ่าบาทได้หารือกับข้าแล้ว พวกเจ้ามีข้อโต้แย้งใด ๆ ต่อการตัดสินใจของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้วหรือไม่?”

ไป๋เหยียนเฟยยกฮ่องเต้ซิงหลงมาอ้าง ทำให้เหล่าข้าราชบริพารสับสนว่าจะพูดอย่างไรดี

พวกเขาอยากถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าองค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยไม่ปรากฏตัวที่บ้านตระกูลเซิ่ง?

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ถาม แต่ไป๋เหยียนเฟยก็คิดไว้แล้ว

“พวกเจ้าคงจะคิดว่าพวกองค์ชายใหญ่ อาจไม่ปรากฏตัวที่บ้านตระกูลเซิ่ง คงกังวลว่าข้าจะโกหกพวกเจ้าใช่หรือไม่”

“เช่นนั้นข้าจะบอกไว้เลยว่าพวกเจ้าไม่ต้องสงสัย เพราะองค์ชายใหญ่ได้เดินทางไปบ้านตระกูลเซิ่งแล้ว ส่วนเขาจะไปที่ตระกูลเซิ่งได้หรือไม่ ข้าก็ไม่อาจรับประกันได้”

“เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในดินแดนแคว้นกู่แห่งนั้น ตระกูลเซิ่งมีอำนาจตัดสินใจอยู่เสมอ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคนตระกูลเซิ่งจะสังหารองค์ชายใหญ่เพื่อผลประโยชน์ได้หรือไม่!”