บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 970

ฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยตกใจมาก สายตาของนางเปลี่ยนไปเมื่อมองหวังหยวน!

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเก่งกาจถึงเพียงนี้!

วิธีนี้มหัศจรรย์มาก!

“ท่านหวังหยวน ท่านยอดเยี่ยมมาก! ฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก!”

“วิธีการเช่นนี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!”

ไป๋เหยียนเฟยพูดความจริง ในสถานการณ์นี้ ไม่มีทั้งข้าราชการพลเรือนและทหารคนใดสามารถทำอะไรได้เลย ทั้งเสนาบดีฝ่ายซ้ายและเสนาบดีฝ่ายขวา ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ และนางก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน!

แต่หวังหยวน...

คิดวิธีแก้ไขเช่นนั้นได้แล้วจริง ๆ!

ประหนึ่งว่าเขาเปลี่ยนทิศทางของหัวหอก โยนความผิดกลับคืนใส่ตระกูลเซิ่ง!

วิธีนี้น่าทึ่งและเหลือเชื่อยิ่งนัก!

“ว่าแต่... ท่านหวังหยวน ตอนนี้เราได้ประกาศไปทั่วแผ่นดินแล้ว ว่าองค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยหายตัวไป แล้วกฤษฎีกานี้จะประกาศใช้อย่างไร?”

ทันใดนั้นฮองเฮาก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หวังหยวนจึงยกยิ้ม

“เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาเลย แค่ออกกฤษฎีกาใหม่ก็เรียบร้อยแล้ว!”

“ไม่ต้องพูดถึงการหายตัวไปหรือไม่หายตัวไป มันเป็นการหยุดคนทั้งแผ่นดินไม่ให้พูดเช่นเดิม คนที่เข้าใจย่อมเข้าใจได้ ส่วนคนที่ไม่เข้าใจก็ย่อมไม่มีวันเข้าใจ”

“นี่คือกฤษฎีกา เชื่อข้าเถอะ ตระกูลเซิ่งกังวลว่าองค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยจะปรากฏตัวมากกว่าท่านเสียอีก”

“มันจะง่ายกว่านี้ถ้าบอกว่าเป็นการทำตามพระประสงค์ของฝ่าบาท!”

ไป๋เหยียนเฟยมีความสุขมาก นางสั่งให้คนไปส่งข่าวนี้โดยไม่รีรอเลย!

ทันใดนั้นกฤษฎีกานี้ก็แพร่กระจายไปทั่วแผ่นดิน!

“ฮองเฮาทรงสนองพระราชโองการของฝ่าบาท ด้วยการพระราชทานยศอ๋องผิงเล่อแก่จีหย่ง สถาปนาเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นแห่งแคว้นกู่ เมืองหนาน และเมืองไห่ ทั้งสามดินแดน!”

กฤษฎีกานี้จะทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกตะลึง!

ฮองเฮายังทำให้หลายคนเริ่มเข้าใจสิ่งที่หวังหยวนพูด

“ได้ยินหรือไม่? เมื่อไม่นานมานี้ ว่ากันว่าองค์ชายใหญ่กับเสียนกุ้ยเฟยหายตัวไป ความจริงแล้วที่ไม่อยู่ เป็นเพราะพวกเขากังวลว่าฮองเฮาจะทำร้ายพวกเขา จึงรีบหลบไปซ่อนตัว”

“แต่ฮองเฮาพบพวกเขาแล้ว ฮองเฮาทรงรักและเทิดทูนฝ่าบาทยิ่ง และรู้ว่าองค์ชายใหญ่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฝ่าบาท เพื่อที่จะพิสูจน์ให้แผ่นดินเห็นว่านางไม่ใช่คนเลวทราม นางจึงผนึกสามเมืองนี้มอบให้องค์ชายใหญ่ เพื่อที่เขาจะได้มาปกครองแคว้นกู่ และจะได้เป็นเจ้าผู้ครองแคว้นสืบไป!”