บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 956

ขณะนี้ ณ ห้องพระบรรทมของฮองเฮา

“ทูลฮองเฮา ประมุขตระกูลไป๋เข้ามาในวังแล้วเพคะ และกำลังเดินทางมายังห้องพระบรรทมของพระองค์เพคะ!”

สาวใช้ไป๋หลิงเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางโค้งคำนับอย่างสุภาพและกล่าวกับไป๋เหยียนเฟยด้วยความเคารพ

ใบหน้าของไป๋เหยียนเฟยฉายแววเคร่งขรึม

ในใจนางรู้ดีว่าที่พี่ชายและเฟยเอ๋อร์มาหาตัวเองในครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร

จู่ ๆ ไป๋เหยียนเฟยก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมากในใจ

สีหน้าของนางดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พูดอย่างระมัดระวังกับสาวใช้ในวังไป๋หลิงที่อยู่ตรงหน้านาง “ไป๋หลิง ให้คนจัดเตรียมสำรับงานเลี้ยงให้พร้อม”

“ข้าจะต้อนรับพวกเขาในวัง จากนั้นนำสุราร้อยปีที่ข้าแอบเก็บไว้ออกมาให้พร้อม”

“เพคะ ฮองเฮา”

ไป๋หลิงพยักหน้า แล้วรีบหันกลับไปเตรียมการ

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดจบ นางก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วและเริ่มไปเตรียมการ

ใช้เวลาไม่นาน ห้องเครื่องก็เตรียมสำรับเรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่ไป๋หลิงจัดวางลงบนโต๊ะ และภายใต้คำสั่งของไป๋เหยียนเฟย นางก็รีบขับไล่คนรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ ออกไปทันที จากนั้นยืนเฝ้าที่ประตูเพื่อป้องกันให้ไป๋เหยียนเฟย

หลังจากนั้นไม่นาน ประมุขตระกูลไป๋ ไป๋เจิ้นถังก็ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าและเดินเข้าไป

ไป๋เฟยเฟยบุตรสาวของเขาเดินติดตามอยู่ข้างหลังเขา ซึ่งนางยังคงแต่งกายเป็นบุรุษและดูห้าวหาญ

เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา ไป๋เหยียนเฟยก็เดินเข้าไปทันทีด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของนางดูมีความสุข

“แล้วพี่ชายคิดว่าข้าควรคิดอย่างไร?”

ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังเคร่งขรึมและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “น้องเล็ก เจ้ายังจำหลักคำสั่งสอนของบรรพบุรุษของตระกูลไป๋ได้หรือไม่?”

“จำได้...”

เป็นอย่างที่คิด พี่ชายพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ!

ก่อนที่ไป๋เหยียนเฟยจะพูด ไป๋เจิ้นถังก็พูดขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ในตอนนั้น ตระกูลไป๋ของเราค่อย ๆ สะสมทรัพย์สินอันล้ำค่าของตระกูลอย่างอุตสาหะ”

“บัดนี้มั่งคั่งเทียบเท่ากับแผ่นดินได้เลย อาจกล่าวได้ว่ามีพ่อค้านายทุนทั่วทั้งใต้หล้า แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจเทียบได้กับคำพูดที่มีอำนาจสักคำเดียว”

“พวกเราในตระกูลไป๋ได้หลับใหลมาหลายชั่วอายุ หวังว่าสักวันหนึ่งเราจะสามารถควบคุมอำนาจและกลายเป็นบุคคลที่ยืนหยัดอยู่เหนืออำนาจได้”