บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 955

ในเวลานี้ ท่ามกลางลานบ้านเล็ก ๆ หลังนี้ หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดว่า “ฮ่องเต้ซิงหลงสวรรคตแล้ว ช่วงเวลาโกลาหลใกล้เข้ามาแล้ว พวกเจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่?”

เกาเล่อพยักหน้า “คุณชาย แม้ว่าตอนนี้จะไม่เกิดความโกลาหลขึ้น แต่หลายคนก็พร้อมที่จะลงมือ”

“ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ข้าได้รับรายงานว่าตระกูลชนชั้นสูงจำนวนมากได้เริ่มลงมือแล้ว แม้แต่โจรภูเขาบางคนก็ยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และคิดที่จะตกปลาในน้ำขุ่นท่ามกลางความวุ่นวายนี้”

เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้เลย พวกเขาเป็นแค่กุ้งจำนวนหนึ่งเท่านั้น เกาเล่อ เจ้าเตรียมตาข่ายผีเสื้อไปถึงไหนแล้ว?

เกาเล่อยิ้มทันทีและพูดอย่างเร่งรีบ “ก้าวหน้าเร็วมาก บัดนี้มีผู้คนจำนวนไม่น้อยในใต้หล้าต้าเย่ที่มีความสามารถ แต่ไม่สามารถรับประกันได้ บัดนี้เมื่อเรามีน้ำใจ ย่อมโน้มน้าวคนจำนวนมากได้เป็นธรรมดา”

“แม้แต่ตระกูลไป๋และตระกูลเซิ่งก็ยังมีคนของเรา และแม้ในส่วนลึกของพระราชวังก็ยังเหมือนเดิม!”

หลังจากที่เกาเล่อพูดจบ หวังหยวนก็ตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่าเกาเล่อจะบรรลุถึงขั้นตอนนี้ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน!

“เกาเล่อ ข้ามอบความไว้วางใจให้เจ้าทำงานนี้ ข้าเลือกคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ที่สุดจริง ๆ เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลย!”

หวังหยวนกล่าวอย่างมีความสุขมาก

เกาเล่อยิ้มและพูดว่า “ปฏิบัติภารกิจลุล่วง”

หวังหยวนมองไปที่หวังหานซานแล้วถามคำถามเดียวกัน “ลุงหานซาน โรงศิลปะการต่อสู้ของท่านเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

หวังหานซานพูดอย่างไม่ลังเลว่า “นับว่าค่อนข้างราบรื่น แม้ว่าจะมีคนไม่มากที่ได้รับคัดเลือก แต่พวกเขาล้วนเป็นคนที่ภักดี และเป็นปรมาจารย์ระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังหยวนก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

ตอนนี้ตาข่ายผีเสื้อของตัวเองก็นับว่าได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว ปรมาจารย์จากลุงหานชานก็เริ่มได้รับการฝึกฝนออกมาเช่นกัน ถือว่ามาถูกทางแล้ว!

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ หวังหยวนมองไปที่จ้าวป๋อเซี่ยวและคนอื่น ๆ

จ้าวป๋อเซี่ยวกล่าวด้วยความเคารพทันที “ท่านที่ปรึกษาทางทหาร ตอนนี้โจรทั้งหมดในเมืองหลิง เฉิงโจว และเมืองอันได้ถูกรวมเข้ากับหุบเขาชิงหลงแล้ว มีผู้คนมากถึงสามหมื่นนาย แม้ว่าพวกเขาจะดูน้อยกว่ากองทัพก็ตาม”

“แต่ข้าเชื่อว่าตราบใดที่ท่านซึ่งเป็นที่ปรึกษาทางทหารยกแขนขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นคนจำนวนมากจะแปรพักตร์อย่างแน่นอน!”

หวังหยวนยิ้ม พลังพวกนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว!

ด้วยพลังของทั้งสามดินแดนอยู่ในมือของตัวเอง เช่นนั้นก็นับว่ามีพลังที่จะปกป้องตัวเองได้แล้ว!

หากใต้หล้าถูกกำหนดอย่างมั่นคงทันที เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้ที่ได้เห็นมัน

แต่หากภัยพิบัติส่งผลกระทบต่อเขาในเวลานี้ เขาทำได้เพียงยืนหยัดและต้านทานเท่านั้น!

ส่วนเรื่องการริเริ่มที่จะต่อสู้เพื่อช่วงชิงการปกครองใต้หล้า หวังหยวนไม่คิดเช่นนั้น และเป็นเพราะเขาไม่มีโอกาสเช่นกัน

ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกับตระกูลเซิ่งหรือตระกูลไป๋ พวกเขาก็ยังมีอำนาจไม่เพียงพอ!

แม้แต่ในสายตาของราชสำนักต้าเย่ กำลังของพวกเขาก็ยังห่างไกลมากนัก

หากปรากฏตัวในเวลานี้ เกรงว่าจะถูกเป็นเป้าอย่างไม่ต้องสงสัย!

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาทั้งหมดก็มั่นใจอย่างไม่สงสัย ไม่ว่าหวังหยวนจะตัดสินใจอย่างไร พวกเขาย่อมติดตามเขาอย่างสุดใจ!

ในขณะที่หวังหยวนและคนอื่น ๆ กำลังหารือกันเรื่องนี้ที่นี่

ไป๋เจิ้นถังและไป๋เฟยเฟยก็ค่อย ๆ เดินทางมาถึงเมืองซ่างจิงแล้ว