บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 942

ฮ่องเต้ซิงหลงมองอู๋หลิงแล้วยกยิ้ม

“ข้าเข้าใจ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร เจ้าก็ยังมีความแค้นต่อข้าอยู่ในใจ แต่มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้ว ข้าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้น”

“หากวันนี้เจ้าไม่สังหารข้า เช่นนั้นก็มาร่ำสุรากับข้าให้หนำใจเถิด”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูด หลังจากได้ยินดังนั้น อู๋หลิงก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

ร่ำสุราหรือ?

สภาพร่างกายเป็นเช่นนี้จะดื่มสุราได้อย่างไร?

นี่จะไม่ทำให้อาการทรุดหนักกว่าเดิมหรือ?

“ฝ่าบาท เพื่อรักษาพลานามัยของพระองค์ ไม่ควรดื่มสุราจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

อู๋หลิงพูดทันที แต่ฮ่องเต้ซิงหลงก็หัวเราะ

“มันไม่สำคัญหรอก เจ้ากับข้ายังไม่เคยดื่มสุราดี ๆ ด้วยกันเลย ข้าเกรงว่าจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก มาเถอะ อู๋หลิง เจ้ากับข้ามาดื่มด้วยกันวันนี้เถอะ”

ฮ่องเต้ซิงหลงกล่าว พร้อมรินสุราลงในจอกของอู๋หลิง

“สุราจอกแรกนี้ เพื่อต้าเย่”

เมื่อกล่าวจบ ฮ่องเต้ซิงหลงก็ดื่มหมดในอึกเดียว

อู๋หลิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มองฮ่องเต้ซิงหลงอย่างลึกซึ้ง แล้วดื่มสุราโดยไม่พูดอะไรอีก

หลังจากดื่มไปหนึ่งจอก ฮ่องเต้ซิงหลงก็รินมันอีกครั้ง

“สุราจอกที่สองนี้ แทนคำขอโทษ”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ เขาก็ดื่มมันทันที โดยไม่รอให้อู๋หลิงพูด

อู๋หลิงเห็นเช่นนั้นก็ดื่มด้วย

“สุราจอกที่สามนี้ ถือเสียว่าแด่มิตรภาพระหว่างเจ้ากับข้า แม้ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน แต่ก็ยังเป็นความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนาง การพรากจากกันครั้งนี้ อาจหมายความว่าต้องพรากจากกันตลอดไป สุราจอกนี้เป็นการบอกลาเจ้า ข้าขอให้เจ้า... มีสุขภาพดี และเจริญรุ่งเรือง”

พูดจบ ฮ่องเต้ซิงหลงก็ดื่มทั้งหมดในอึกเดียว

อู๋หลิงไม่พูดอะไร เพียงแค่ดื่มตาม

หลังจากร่ำสุราไปสามจอก ฮ่องเต้ซิงหลงก็มองอู๋หลิง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“อู๋หลิง ที่ข้าขอให้เจ้ามาในวันนี้ เพราะข้ายังมีบางอย่างที่ต้องสั่งเสีย เจ้า... ก็คงจะเดาได้”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ อู๋หลิงก็พยักหน้า

แน่นอนว่าเขาเข้าใจ ว่าเหตุใดฮ่องเต้ซิงหลงจึงเรียกเขามาที่นี่

อู๋หลิงคาดเดาในใจไว้คร่าว ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา กลับพูดตามตรงว่า “โปรดชี้แจงข้อสงสัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ซิงหลงยิ้ม “เช่นเดียวกับพ่อของเจ้า เช่นเดียวกับเจ้า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อต้าเย่!”

อู๋หลิงไม่พูดอะไร ฮ่องเต้ซิงหลงพูดต่อ

“ฮองเฮาจะเป็นผู้รับผิดชอบราชสำนัก ข้ารู้ว่าข้าราชบริพารหลายคนยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้”

“พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะสภาพร่างกายของข้า ก็คงไม่ยอมให้นางมีส่วนร่วมในกิจการบ้านเมือง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าอยู่ในวาระสุดท้ายแล้ว และคงอยู่ได้อีกไม่นานนัก ดังนั้น ข้าจึงอธิบายได้แค่บางเรื่องเท่านั้น”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ อู๋หลิงก็เข้าใจ

ขั้นตอนนี้...

ช่างเป็นเรื่องยากยิ่งนัก!

ไม่เพียงแต่อธิบายยากเท่านั้น แต่ยังจัดการได้ยากอีกด้วย!

“หลายคนไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดถึงต้องให้ฮองเฮาดูแลราชสำนัก แต่ข้าคิดว่าเจ้าต้องเข้าใจแน่”

“องค์ชายใหญ่หย่งเอ๋อร์ เป็นโอรสที่โดดเด่นที่สุดของข้า แต่แม้ว่าเขาเหมือนจะได้ครองบัลลังก์ฮ่องเต้ แต่หากไม่มีข้า เขาคงไม่อาจนั่งบนบัลลังก์นี้อย่างมั่นคงได้”

“หากเขาขึ้นเป็นไท่จื่อและดูแลราชสำนัก ฮองเฮาก็ต้องมีส่วนร่วมทางการเมืองด้วย แม้ว่านางจะไม่เต็มใจ แต่ตระกูลไป๋ก็จะให้นางทำเช่นนั้น”