บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 941

สังหารฮ่องเต้ซิงหลง!

นี่มัน...

เขาบ้าไปแล้ว

“ใช่ สังหารข้าเลยสิ!”

ฮ่องเต้ซิงหลงจ้องมองอู๋หลิงโดยไม่แสดงสีหน้าใด นอกจากสีหน้าเรียบเฉย

“การตายของพ่อเจ้าเป็นเพราะคำสั่งของข้า ก็ถือว่าข้าเป็นศัตรูที่สังหารพ่อของเจ้า! เจ้าก็ควรสังหารข้าไม่ใช่หรือ?”

ฮ่องเต้ซิงหลงยกยิ้ม สีหน้าปราศจากความกังวล

“ตอนนี้ข้าก็ใกล้สิ้นลมหายใจแล้ว อยู่ระหว่างความเป็นความตาย แต่หากเป็นไปได้ ข้าก็หวังว่าจะได้ตายด้วยน้ำมือของเจ้า”

ขณะมองอู๋หลิง ฮ่องเต้ซิงหลงยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาหยิบดาบขึ้นมาส่งมอบให้แก่อู๋หลิง

“เจ้าเป็นคนเด็ดเดี่ยวในการสังหาร เป็นวีรบุรุษแห่งยุคสมัย การสังหารข้านั้นง่ายมาก เอาเลยสิ”

เมื่อฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบก็หลับตาลง

อู๋หลิงถือดาบไว้ในมือแน่น!

เขาจ้องมองฮ่องเต้ซิงหลงด้วยสายตาเย็นชา ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น!

เขายกดาบขึ้น ออกแรงบีบเสียจนด้ามดาบส่งเสียงดัง!

เห็นได้ชัดว่าอู๋หลิงต้องการสังหารฮ่องเต้ซิงหลงยิ่งนัก!

และเขา...

ยังเต็มใจที่จะตายด้วยดาบของอู๋หลิงเองด้วย!

พูดตามตรง อู๋หลิงเริ่มลังเลว่าจะสังหารเขาดีหรือไม่!

แต่ว่า...

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็ยังไม่ลงมือ!

เขาต้องการลงมือสังหาร แต่ก็กลัวว่าจะขัดต่อความปรารถนาสุดท้ายของพ่อ

ก่อนที่พ่อของเขาจะเสียชีวิต พ่อของเขารู้อยู่แล้วว่าตนต้องตายแน่นอน แต่ก็ยังคงบอกเขาว่าเป็นการทำเพื่อต้าเย่ เพื่อราษฎรในแผ่นดิน!

ดังนั้น...

อู๋หลิงไม่ได้ฟาดฟันคมดาบลงไป แต่กลับโยนดาบลงบนพื้น แล้วนั่งลงตรงหน้าฮ่องเต้ซิงหลงอย่างหมดหนทาง พลางพูดด้วยความขมขื่น

ฮ่องเต้ซิงหลงก้มหน้าลงพูดช้า ๆ ทำให้ดวงตาของอู๋หลิงยิ่งแดงขึ้น พร้อมกับน้ำตาที่ร่วงริน

เขาหลั่งน้ำตาออกมาเพื่อพ่อ!

เขายังคงเก็บงำความขุ่นเคืองแกละความเคียดแค้นไว้ในใจ ทว่า...

เมื่อเห็นฮ่องเต้ซิงหลงเป็นเช่นนี้ อู๋หลิงก็ถอนหายใจ

ว่ากันว่าในยามใกล้ตาย คำพูดคำจาของคนเราล้วนดีมาก มันคือความจริง

“ฝ่าบาท นี่เป็นเรื่องระหว่างท่านกับพ่อของกระหม่อม หากท่านจะขอโทษ ก็ควรขอโทษเขา ไม่จำเป็นต้องขอโทษกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องนี้... ได้รับการเปิดเผยแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม อู๋หลิงจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกพ่ะย่ะค่ะ”

อู๋หลิงถอนหายใจ เขากำลังจะตายอยู่แล้ว จะทำอันใดได้อีก?

แม้ไม่ได้สังหารเขาด้วยตัวเอง เขาก็ต้องตายอยู่ดี

เพราะฉะนั้น...

ไม่ว่าจะตายด้วยมือของเขาหรือไม่ ก็มีค่าเท่ากัน!