บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 848

แน่นอนว่าหวังหยวนเข้าใจ เนื่องจากตระกูลเซิ่งบรรลุข้อตกลงระหว่างหมานอี๋และราชวงศ์ได้ พวกเขาย่อมต้องอำนาจมาก!

วิกฤตที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ต้าเย่ แต่อยู่ที่หมานอี๋!

นี่เป็นเรื่องจริงสำหรับคนอื่น แต่สำหรับหวังหยวน มันไม่ได้น่าเกรงกลัวเลย!

หมานอี๋...

ฮ่าฮ่า...

คิดว่าการร่วมมือกับตระกูลเซิ่ง จะสร้างความสงบสุขและปลอดภัยได้จริงหรือ?

เหลวไหล!

“พี่หวัง นี่คือนักดาบจากตระกูลไป๋ของข้า นามของเขาคือเป่ยซาน ชายคนนี้มีทักษะพิเศษ ด้วยกำลังคนและม้าของเขาจะคุ้มกันพี่หวังในต้าเย่ได้แน่นอน มีหลายคนที่เข้าไปในแดนหมานอี๋ แล้วพลังการต่อสู้ลดลงมาก ท่านต้องระวังให้ดี!”

หลังจากพูดจบ ไป๋เฟยเฟยก็มองเป่ยซาน แล้วพูดว่า

“เป่ยซาน ทำความเคารพท่านหมิงถันสิ”

ชายคนนี้ที่ชื่อเป่ยซานพยักหน้าทันที แล้วโค้งคำนับหวังหยวนด้วยความเคารพ!

“เป่ยซานขอคำนับท่านหมิงถันขอรับ”

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “ด้วยความยินดี เนื่องจากเจ้าเป็นนักดาบของน้องไป๋ เช่นนั้นก็ถือเป็นครอบครัวกันได้! แต่... คนและม้าของเจ้า... อยู่ที่ไหน?”

จนถึงตอนนี้ก็เห็นเขาเพียงคนเดียว แต่ไม่มีใครเห็นอีกเลย

ได้ยินเช่นนั้น เป่ยซานก็หยิบนกหวีดออกมาเป่าส่งเสียงพิเศษ

หลังจากนั้นทันที พวกเขาก็เห็นเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่ง เคลื่อนไหวไปรอบ ๆ พวกเขา ชายฉกรรจ์ทั้งหมดราวห้าสิบหรือหกสิบคนออกมา

สวมใส่เสื้อผ้าหลากหลายแบบ ซ่อนเร้นกายอยู่ในที่มืดทั่วบริเวณนี้!

หวังหยวนหรี่ตาลง รู้สึกตกตะลึง!

ตระกูลไป๋...

ไม่ธรรมดาจริง ๆ!

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดตามตรง “แน่นอนว่าต้องใช้วาทศิลป์!”

แม้ว่าไป๋เฟยเฟยจะไม่รู้ว่าหวังหยวนกำลังจะสื่ออะไร แต่นางก็ยังพยักหน้า

“เนื่องจากพี่หวังมีความมั่นใจเช่นนี้ ข้าก็ขออวยพรให้พี่หวังเดินทางปลอดภัย และประสบความสำเร็จ!”

ไป๋เฟยเฟยประสานมือกำหมัดอวยพร

“เมื่อพี่หวังกลับมา ข้าจะต้อนรับเป็นการส่วนตัว ที่บ้านมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ดังนั้นข้าจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ เป่ยซานคือคนสนิทของข้า พี่หวังสามารถใช้งานเขาได้ประหนึ่งเป็นมือขวา ไม่ว่าเรื่องใด ท่านสามารถให้เขาจัดการให้ได้ทั้งนั้น”

“ดี!”

หวังหยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เมื่อไป๋เฟยเฟยพูดจบ ก็ขี่ม้าตัวสูงและออกจากหมู่บ้านต้าหวัง

เป่ยซานไม่ได้จากไป แต่เมื่อเขาเป่านกหวีด คนเหล่านี้ก็เร้นกายหายไปอีกครั้ง

หวังหยวนบอกให้ต้าหู่จัดสถานที่ให้เขา เตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้!

ภายใต้แสงจันทร์ หวังหยวนยืนอยู่ที่ลานบ้าน สตรีทั้งสามยืนอยู่ข้างนอก มองชายผู้เป็นรักเงียบ ๆ