บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 847

หลังจากที่จ้าวต้าฉุยทำสิ่งนี้สำเร็จ เขาก็ต้องตกใจมาก

เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากภาพวาดที่วาดโดยหวังหยวน เขากับจู่ปันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้!

หวังหยวนก็มีความสุขมากเช่นกัน ตอนนี้เมื่อผลิตปืนทรงอานุภาพเช่นนี้ได้แล้ว พวกเขาควรจะได้รับอนุญาตให้รู้วิธีใช้มัน

ดังนั้นหวังหยวนจึงเรียกสตรีทั้งสามและต้าหู่มา คราวนี้เขาไม่ได้วางแผนจะพาคนไปเมืองหมานอี๋เยอะเกินไป เขาคัดเลือกคนมีฝีมือสิบคนในหมู่ทหารเกราะทมิฬไปด้วย กลุ่มสิบคนนี้ก็เพียงพอแล้ว!

แต่ละคนจะได้รับปืนคาบศิลารุ่นพัฒนาแล้ว หลังจากสอนวิธีใช้ กลุ่มติดอาวุธของพวกเขามากกว่าสิบคนก็พร้อมรบ!

ในกรณีนี้ แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับกองโจร ก็จะไม่กลัวอีกต่อไป!

เขาไม่เชื่อว่าในฐานะที่เขาก็เป็นข้าราชการ ตระกูลเซิ่งจะสามารถส่งกองทหารไปจัดการกับพวกเขาได้หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีตระกูลไป๋ด้วย!

เมื่อมีตระกูลไป๋ที่นี่ ก็เชื่อว่าการเดินทางครั้งนี้จะปลอดภัยขึ้นมาก!

ท้ายที่สุด เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลอื่นแล้ว ตระกูลไป๋หวังว่าพวกเขาจะสามารถเข้าถึงหมานอี๋ และแก้ไขปัญหานี้ได้!

หลังจากตัดไฟแต่ต้นลมแล้ว ก็สามารถจบเรื่องนี้ได้!

หลังจากที่หวังหยวนคิดเช่นนี้ เขาก็เฝ้ารอเงียบ ๆ!

เขารู้ว่าคนตระกูลไป๋ต้องมาแน่นอน!

ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อนที่จะออกเดินทาง!

นอกจากนี้ เขายังมีบางสิ่งที่ต้องเตรียม!

ครั้งนี้ต้องเดินทางผ่านเมืองอันและเมืองหยาง ในที่สุดก็จะไปถึงเมืองสู่ ดินแดนของทั้งสามเมือง ยังมีผู้คนคอยคุ้มกันอยู่ด้วย ดังนั้นย่อมต้องโชคดี!

ขณะเดียวกันก็ต้องเปิดเส้นทางการค้าไปด้วย!

ในวันที่สองหลังจากออกกฤษฎีกา ไป๋เฟยเฟยก็มา!

นางไม่ได้มาเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ยังมีผู้ชายคนหนึ่งอยู่เคียงข้างนางด้วย

เขารู้ดีว่ายิ่งตำแหน่งสูงเท่าใด เขาก็จะยิ่งขาดทุนมากขึ้นเท่านั้น!

ตำแหน่งฮ่องเต้นั้นที่โดดเดี่ยวที่สุด

สิ่งที่เขาต้องการคือชีวิตที่อยู่สุขสบาย ถ้าเทียบกันแล้ว เป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวยจะดีกว่า

การมีครอบครัวอยู่เคียงข้าง มีมิตรสหายที่คอยดูแลกัน นั่นคือชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข!

เมื่อไป๋เฟยเฟยได้ยินดังนั้น นางก็หัวเราะแล้วพยักหน้า

“ข้อตกลงของวันนี้ได้ข้อสรุปแล้ว พี่หวัง การเดินทางครั้งนี้อันตรายอย่างยิ่ง คนที่ต้องการชีวิตของท่าน ไม่ได้มีเพียงแค่ตระกูลเซิ่งเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหมานอี๋ด้วย”

“ในดินแดนต้าเย่ ตระกูลไป๋ของข้าสามารถคุ้มกันท่านและดูแลท่านให้ปลอดภัยได้ แต่เมื่อพูดถึงในดินแดนหมานอี๋ ความแข็งแกร่งของตระกูลไป๋ของข้านั้นด้อยกว่าตระกูลเซิ่งมาก ดังนั้น... ท่านอาจต้องพึ่งพาตัวเองที่นั่น”

ไป๋เฟยเฟยยังคงบอกอย่างตรงไปตรงมา หวังหยวนสามารถเดาเรื่องเช่นนี้ได้ แม้ว่านางจะไม่บอกก็ตาม

เป็นการดีกว่าที่จะพูดความจริง โดยไม่สร้างความเคลือบแคลงหรือเหินห่างกัน!