ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 453

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

“แต่ว่าท่านแม่ ถ้าหากเยี่ยนอวิ๋นเฉินกับเซี่ยหงเฟยมาจริงๆ พวกเราจะต้องต่อต้านฝ่าบาทจริงๆ หรือ”

สิ่งที่มู่เหยากังวลที่สุด ก็คือกลัวว่าเยี่ยนอวิ๋นเฉินจะไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการ และอาจจะทำลายทุกอย่างแทน

หากเขามาแล้วไม่ได้ผลประโยชน์ วันใดวันหนึ่งเกิดเขาตั้งใจเปิดเผยตัวตนต่อหน้าผู้คนขึ้นมาจะทำอย่างไร?

“ฝ่าบาทไม่ใช่คนโง่นะ เจ้านึกว่างานเลี้ยงต้อนรับในวันนั้น ฝ่าบาทจะดูไม่ออกหรือ?”

มู่เหยากะพริบตาแสดงท่าทางไม่เข้าใจ

ฮูหยินเฒ่าเซียวจึงอธิบายอย่างใจเย็นว่า “วันนั้นที่ฝ่าบาทพูด ก็เพียงเพื่อดูปฏิกิริยาของข้าเท่านั้น”

“เพื่อจะดูว่าข้ารู้เรื่องหรือไม่ หากข้าแสร้งทำเป็นไม่รู้ ก็เท่ากับว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับจวนฉู่อ๋อง ตราบใดที่เรายืนยันปฏิเสธจนถึงที่สุด คนที่จะถูกลากไปตายก็มีแต่พวกเขาเท่านั้น”

เหตุที่ฮูหยินเฒ่าเซียวพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ เพราะครั้งที่เยี่ยนอวิ๋นเฉินจากไป เขาตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ทิ้งหลักฐานใดๆ ที่จะบ่งบอกตัวตนของตนเองไว้เลย

ดังนั้นแม้เขาจะเปิดเผยตัวตนต่อหน้าผู้คน และพูดถึงความลับบางอย่าง ก็ยังยากที่จะมีใครพิสูจน์ได้ว่าเขาพูดจริง

แต่คนพวกนั้นก็คงไม่โง่พอที่จะยอมตามแทนเขาหรอก

สุดท้ายแล้ว คนที่จะตายก็มีแต่เขาเท่านั้น!

“ท่านแม่วางแผนได้เยี่ยมจริงๆ” ในที่สุดมู่เหยาก็เข้าใจ

แต่พอคิดถึงละครเมื่อครู่ “เยี่ยนอวิ๋นเฉินช่างทำได้ลงคอ ไม่ใช่ว่ายอมหนีไปต่างแดนซ่อนเร้นตัวตนเพื่อเซี่ยชิงหลวนหรอกหรือ?”

“ฮึ!” ฮูหยินเฒ่าเซียวหัวเราะเย้ยหยัน “ก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งเท่านั้น ตอนที่เขาจากไป พอดีกับตอนที่ท่านพ่อข้าถูกปลดจากตำแหน่งเพราะความเข้าใจผิด ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงกริ้วมาก”

“ตอนนั้นตระกูลฉู่ก็ใช่ว่าจะยากจนถึงขั้นต้องกินรำกินข้าวเปล่า แต่ก็ไม่ได้มั่งมีนักหรอก”

“ส่วนตระกูลเซี่ยน่ะหรือ ตอนนั้นรุ่งเรืองมาก เขาย่อมรู้ดีว่าจะเลือกทางไหนถึงจะได้ประโยชน์มากที่สุด”

คำพูดนี้ทำให้มู่เหยาถึงกับอ้าปากค้าง

“ผู้คนมักพูดกันว่าสตรีนั้นช่างคิดคำนวณ รักสบาย แต่ข้าว่าบุรุษทั้งหลายในเรื่องนี้เก่งยิ่งกว่าเสียอีก”

“ที่พวกเขาโยนความผิดให้สตรี ก็เพื่อจะได้กลบเรื่องน่าละอายของตนเท่านั้นเอง”

ฮูหยินเฒ่าเซียวพยักหน้าอย่างพอใจ

“คนประเภทนั้น ตายไปเสียได้ก็ดี”

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น หัวหน้าคนรับใช้ก็เดินเข้ามาในลาน พร้อมกับเทียบเชิญ

“ฮูหยินเฒ่าเซียว นี่คือเทียบเชิญจากสถานทูต ของ...ของเยี่ยนฮูหยิน”

เซี่ยชิงหลวน?

แม่ผัวกับลูกสะใภ้มองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะรับเทียบเชิญไว้ แล้วสั่งให้แม่นมฟางไปเชิญแขกเข้ามา

“เจ้านี่นะ พอแล้ว ยังมีคนนอกอยู่”

การโต้ตอบระหว่างทั้สองทำให้มือของเซี่ยชิงหลวนที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้น

เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติของนาง

ฮูหยินเฒ่าเซียวก็แอบส่งสัญญาณให้แม่นมฟาง

เมื่อแม่นมฟางโบกมือ เหลืออยู่ก็ล้วนเป็นคนสนิททั้งนั้น

“เยี่ยนฮูหยินมาวันนี้มีเรื่องอะไรหรือ?”

เมื่อสบตากับหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงาม เซี่ยชิงหลวนก็ไม่อาจกดความโกรธในใจไว้ได้ นางลุกพวดขึ้นทันที

“เซียวอวี้! เจ้าจะเสแสร้งต่อหน้าข้าไปถึงไหน ไม่ใช่ว่ารู้อยู๋แล้วหรือว่าเยี่ยนอวิ๋นคือเยี่ยนอวิ๋นเฉิน”

เมื่อเห็นนางพูดออกมาตรงๆ

มุมปากของฮูหยินเฒ่าเซียวกลับไม่ได้หายไป แต่ยิ่งลึกขึ้นไปอีก

“แล้วอย่างไรล่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าได้สิ่งที่เจ้าต้องการหรือยัง?”

เซี่ยชิงหลวนชะงักไป ไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้าจะยอมรับออกมาตรงๆ เช่นนี้