ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 56

ลั่วชิงยวนตะโกนขึ้นมาทันทีว่า "จือเฉา ไปกันเถอะ!"

เมื่อจือเฉาได้ยินเช่นนี้เข้า นางก็ตอบรับพลางรีบวิ่งกลับไปในตำหนัก แทบจะพุ่งตัวไปยังเรือนหลังเล็ก ๆ ที่พวกชุนเยวี่ยและคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ ปลุกทั้งสามคนที่ยังคงแสร้งตายให้ตื่น แล้วทั้งสามก็รีบล้างหน้าล้างตา

นอกประตูยังมีกลุ่มคนกำลังร้องตะโกนอยู่ เพราะยิ่งมาก็ยิ่งมีผู้ชมดูเหตุการณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ และแรงกดดันของพวกเขาก็ชักจะมากขึ้นทุกที ๆ แล้ว

ฟู่เฉินหวนมองลั่วชิงยวนพลางขมวดคิ้ว ตนไม่เข้าใจว่า สตรีผู้นี้กำลังทำเรื่องบ้าบออันใดอยู่กันแน่ หากขวางนางเอาไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้จะสายเกินไปหรือไม่?

องครักษ์ที่ซูโหยวเรียกมาก็ยืนอยู่ทั้งสองด้านของประตูหลัก ยังมิได้ลงมืออันใด เป้าหมายหลักของพวกเขาคือ ป้องกันมิให้เกิดอันตรายกับท่านอ๋อง!

ไม่นานจือเฉาก็ออกมา

แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงก็คือ นางวิ่งออกมาพร้อมนางรับใช้ทั้งสามคน

เป็นชุนเยวี่ย ปี้อวิ๋นและไป๋ถังจริง ๆ

ซูโหยวรู้สึกตื่นตกใจ ตนเห็นอยู่ชัด ๆ ว่าทั้งสามคนนี้ตายอย่างน่าอนาถ! จู่ ๆ... ก็มีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน?

ฟู่เฉินหวนเองก็รู้สึกตื่นตระหนกพลางขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

"ท่านพ่อ! ท่านแม่!” ชุนเยวี่ยถลาเข้ามาในฝูงชนเป็นคนแรก

"ลูสาว!" คู่สามีภรรยาเฒ่าทั้งสองคนรู้สึกดีใจที่ได้เห็นว่าบุตรสาวยังมีชีวิตอยู่

ปี้อวิ๋นกับไป๋ถังเองก็โผนเข้าสู่อ้อมแขนของบิดาตนเองเช่นกัน คนในฝูงชนที่เห็นต่างก็งงงวย พวกเขามาที่นี่เพื่อหาความยุติธรรมให้กับบุตรสาวที่เสียชีวิตของพวกเขามิใช่หรือ?

"ลูกแม่ เจ้ายังไม่ตาย เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ! แม่คิดว่าเจ้า..." มารดาชราน้ำตาไหลริน

"ท่านแม่ ลูกไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ พวกท่านไปฟังผู้ใดมา? มีคนก่อเรื่องวุ่นวายให้ตำหนักอ๋องใช่หรือไม่?" ชุนเยวี่ยดีใจที่นางไม่ตาย มิฉะนั้นบิดามารดาของตนคงมิแคล้วก่อเรื่องขึ้นที่นี่เป็นแน่ และเกรงว่าสุดท้ายจะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้!

"ไม่เป็นไรจริงๆ รึ? มีคนบอกว่าเจ้าถูกนายท่านของตระกูลใหญ่แห่งหนึ่งทำลายความบริสุทธิ์! พ่อ ๆ แม่ ๆ หลายคนก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง หากทุกอย่างเรียบร้อยดีจะมีคนมาร่ำลือเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า!

ชุนเยวี่ยสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยแล้วกัดฟันพลางกล่าวว่า "ผู้ใดมาพูดพล่ามไร้สาระกัน! ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ! พวกเราสบายดี!

ทว่าแน่นอนว่า ชั่วครู่ต่อมา ร่างหนักอึ้งของลั่วชิงยวนก็หล่นกระแทกลงมาอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าลั่วชิงยวนจะพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ แต่นางก็ยังถูกกระแทกลงมาอย่างแรงอยู่ดี

รูม่านตาของฟู่เฉินหวนหดเกร็ง แล้วขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง

โชคดีที่คนที่โดนทับคือหวังหมาจื้อที่คิดจะแอบหลบหนีไป!

หวังหมาจื้อถูกกระแทกกับพื้นจนกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

ลั่วชิงยวนเองก็ร่วงหล่นลงมาอย่างแรง จากนั้นอาการปวดแปลบไปทั่วทั้งร่างก็ทำให้นางลุกขึ้นไม่ไหว

"หวังหมาจื้อ!" หลายคนจดจำได้จึงรีบร้องตะโกนขึ้นมาทันที

ซูโหยวแววตาเยียบเย็นแล้วรีบออกคำสั่ง "ไป!"

องครักษ์ที่ถูกส่งเข้ามาทำให้หวังหมาจื้อที่รู้สึกตื่นตระหนก หันมาคว้าไหล่ของลั่วชิงยวนแล้วผลักนางออกก่อนที่จะตะเกียกตะกายลุกหนีไป