วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3262

เย่ชิวมายืนอยู่หน้าประตูพระราชวัง มองบานประตูใหญ่หนาทึบที่สลักลายมังกร ใจเต้นระส่ำไม่หยุด

จนถึงตอนนี้ขายังอ่อนปวกเปียก เอวที่ปวดเมื่อยระบมก็เหมือนคอยเตือนให้เขานึกถึงศึกเมื่อคืนว่าดุเดือดแค่ไหน

“ไอ้ลูกกระต่ายเอ๊ย รีบเข้าไปได้แล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินเร่งอยู่ข้าง ๆ “ยังไงเขาก็เป็นคู่หมั้นของเจ้านะ”

“ผัวเมียกันมีอะไรก็พูดกันดี ๆ ข้าดูแล้วเจ้าหญิงก็เป็นคนรู้เหตุรู้ผล ไม่น่าจะหาเรื่องเจ้านี่”

“รู้บ้าอะไรล่ะ” เย่ชิวเถียงกลับอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยังสูดหายใจลึกหนึ่งเฮือก ใช้มือพยุงผนังแล้วค่อย ๆ ผลักประตูพระราชวังออก

พอเย่ชิวก้าวเข้าไปด้านใน ยังไม่ทันยืนมั่น เสียง “โครม!” ก็ดังสนั่นจากด้านหลัง บานประตูถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นกระชากปิดดังปัง

เสียงที่จู่ ๆ ดังขึ้นมานั้นทำเอาใจเย่ชิวสะดุ้งวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในอกทันที

เขาเงยหน้ามองไป เห็นแค่อ้าวอวี่เวยกำลังยืนอยู่ข้างบ่อน้ำพุร้อน ส่งยิ้มหวานมาให้เขา

“ดูเหมือนเจ้าจะกลัวข้ามากเลยนะ?” มุมปากอ้าวอวี่เวยยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

เย่ชิวบ่นในใจเงียบ ๆ ว่า “จะไม่กลัวได้ไงล่ะ เล่นซะข้าแทบแหลกทั้งตัวแบบนี้”

แต่ภายนอกยังฝืนทำเป็นใจเย็น “กลัวอะไรล่ะ แค่ขาชามานิดหน่อย”

“เหรอ?” อ้าวอวี่เวยหัวเราะเบา ๆ ยื่นนิ้วเรียวโบกเรียกเขา “มานี่สิ”

เย่ชิวยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาไม่วางจากบ่อน้ำพุร้อนด้านหลังนางแม้แต่น้อย

เขากลัวว่าพอตัวเองเดินเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายจะจับเขาโยนลงบ่ออีกรอบ แล้วก็ให้ไป “ฝึกฝนพลัง” กันอีกรอบ

“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่จับไม่ต้องเจ้าหรอก” อ้าวอวี่เวยเหมือนอ่านใจเขาออก น้ำเสียงยังปนแววน้อยใจ “ในสายตาเจ้า ข้าเป็นผู้หญิงประเภทไม่รู้จักพอขนาดนั้นเลยหรือไง?”

มุมปากเย่ชิวกระตุก เขาคิดในใจว่า ก็ใช่น่ะสิ

แต่ประโยคนี้เขาไม่กล้าเอ่ยออกมาจริง ๆ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังค่อย ๆ เดินเข้าไป พอถึงระยะห่างจากบ่อน้ำพุร้อนราวสามก้าวก็หยุดลง

เห็นดังนั้น อ้าวอวี่เวยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ นางนั่งลงที่ขอบบ่อก่อน แล้วตบลงที่ข้างตัว “มานั่งสิ เราคุยกันดี ๆ หน่อย”

เย่ชิวจึงค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ นางอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังเว้นระยะห่างเอาไว้ เผื่อจะต้องหนีขึ้นมาเมื่อไรก็พร้อมลุกได้ทันที

“อีกเดี๋ยวเจ้าก็ต้องไปแล้ว ไม่มีอะไรอยากพูดกับข้าหน่อยเหรอ?” อ้าวอวี่เวยเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีทองมองสบเย่ชิวตรง ๆ

เย่ชิวกระแอมเบา ๆ แล้วถามว่า “แล้วจากนี้ไป เจ้าคิดจะทำยังไงต่อ?”

แววตาอ้าวอวี่เวยวูบไหวอย่างเจ้าเล่ห์ “ชางเซิง เจ้าพาข้าไปด้วยดีไหม?”

ครู่หนึ่ง เย่ชิวถึงกับไม่รู้จะตอบยังไงดี

ผู้หญิงคนนี้พลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง แถมยังนิสัยดุเดือดขนาดนี้ ถ้าพาออกไปจริง ๆ เกรงว่าทั่วหล้าคงปั่นป่วนแน่

แค่คิดภาพตอนนางต้องไปเจอกับสหายหญิงคนสนิทคนอื่น ๆ ของเขา เย่ชิวก็รู้สึกขนหัวลุกแล้ว

เห็นเย่ชิวเงียบไป อ้าวอวี่เวยก็หลุดหัวเราะคิก “ล้อเล่นน่า ตอนนี้เผ่ามังกรเหลือข้าแค่คนเดียว ข้าย่อมต้องอยู่เฝ้าวังมังกรทะเลตะวันออก”

เย่ชิวโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เสนอขึ้นว่า “งั้นให้หลงหมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไหม อย่างน้อยมันก็มีสายเลือดเผ่ามังกร…”

“ไม่ต้องหรอก ข้าชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว” อ้าวอวี่เวยส่ายหัว พลันเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ชางเซิง ระหว่างเราไม่ได้มีแค่สัญญาหมั้นหมาย แต่ยังเป็นผัวเมียกันจริง ๆ แล้ว เจ้าคิดจะแต่งข้าตอนไหน?”

คำถามนี้พุ่งมาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจจะพูดอย่างตรงไปตรงมา

“อวี่เวย ก่อนเจอเจ้า ผมไม่รู้เลยว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินไปตัดสินใจทำสัญญาหมั้นหมายนี้แทนผม”

เย่ชิวเผลอยื่นมือจะไปตบไหล่นางปลอบ แต่ก็กลัวว่าท่าทีนี้จะทำให้เรื่องบานปลาย มือที่ยื่นออกไปครึ่งทางจึงชักกลับ แล้วพูดเพียงเสียงแผ่ว “ทำใจให้ได้เถอะ ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งเผ่ามังกรต้องกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งแน่”

อ้าวอวี่เวยเงยหน้าขึ้น น้ำตายังคลอแต่ในแววตามีความมุ่งมั่น “ข้าก็เชื่อว่าเผ่ามังกรจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งเหมือนกัน…”

คำพูดยังไม่ทันจบ นางก็ผลักเย่ชิวลงไปในบ่อน้ำพุร้อนอย่างแรง

“ตูม!”

เย่ชิวไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างร่วงลงสู่ผืนน้ำอุ่น ๆ เขาเงยหน้ามองอ้าวอวี่เวยอย่างตระหนก ตะโกนลั่น “เจ้าคิดจะทำอะไร!”

“เจ้าว่ายังไงล่ะ?” อ้าวอวี่เวยยืนอยู่ขอบบ่อส่งยิ้มเย้ายวน นิ้วมือค่อย ๆ แกะสายคาดเอวออก ฉลองพระองค์ยาวไหลลงไปตามส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบของร่างกายอย่างช้า ๆ

เย่ชิวรีบถอยหนี “เจ้าบอกเองว่าจะไม่จับไม่ต้องข้านะ!”

“งั้นให้ข้าใช้ปากแทนก็แล้วกัน?” อ้าวอวี่เวยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพุ่งตัวลงน้ำ โผเข้าโอบคอเย่ชิวด้วยแขนเรียวยาว ริมฝีปากแดงจัดประกบลงมาที่ปากเขาอย่างจัง

จุมพิตร้อนแรงที่จู่ ๆ ถาโถมเข้ามาทำเอาเย่ชิวมึนงงไปหมด แต่สติที่เหลืออยู่น้อยนิดยังเตือนตัวเองว่า ปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นเดี๋ยวอีกสักพักคงต้องออกจากที่นี่แบบต้องพิงกำแพงเดินอีกรอบแน่

“อืม…เดี๋ยวก่อน…” เย่ชิวฝืนดิ้นจนหลุดออกมาได้ มือไม้ลนลานล้วงเข้าไปในถุงกิ่นคุน หยิบใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วยัดเข้าปาก

ใบไม้เพียงแตะลิ้นก็สลายทันที พลังเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นทะลุไปทั่วทั้งร่าง

เย่ชิวรู้สึกว่าเอวไม่ปวดแล้ว ขาก็ไม่อ่อนปวกเปียกอีกต่อไป ทั้งตัวสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

“ฮึม คราวนี้ผมจะต้องเอาศักดิ์ศรีคืนมาให้ได้” เย่ชิวกัดฟันคิดในใจ กำลังจะพลิกสถานการณ์กลับไปเป็นฝ่ายรุกเสียเอง ทว่าจู่ ๆ ก็พบว่าร่างทั้งร่างขยับไม่ได้

ตัวเขาราวกับถูกพลังไร้รูปทำการผนึกไว้ ทั้งตัวแข็งทื่อ แม้แต่นิ้วมือยังยกไม่ขึ้น มีเพียงลูกตาที่ยังกลอกไปมาได้ มองอ้าวอวี่เวยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยความตะลึงงัน

“เจ้า…เจ้าทำอะไรกับข้า!” เย่ชิวทั้งตกใจทั้งโมโห

“ไม่ต้องกลัวหรอก ต่อจากนี้…” อ้าวอวี่เวยยิ้มอย่างยั่วยวน ปลายนิ้วลากไล้เบา ๆ ไปตามแผงอกของเย่ชิว แล้วโน้มริมฝีปากไปกระซิบที่ข้างหูเขา “เธอไม่ต้องขยับ เดี๋ยวฉันขยับเอง~”