วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3261

สติของเย่ชิวค่อย ๆ เลือนราง เหลือเพียงความรู้สึกว่าลมหายใจและเรือนร่างของคนสองคนหลอมรวมกันอยู่ในบ่อน้ำพุร้อน กลายเป็นวงจรหมุนเวียนที่สมบูรณ์แบบ

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงเผ่ามังกรจะดุเดือดได้ขนาดนี้...

ดุเดือดถึงขนาดนี้เชียว!

เขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ก่อนจะหมดสติ ในหัวของเย่ชิวมีอยู่เพียงสองความคิด

“จักรพรรดิมังกร ท่านอย่าโกรธผมนะครับ ครั้งนี้ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มจริง ๆ”

“โถ่เวรเอ๊ย ชื่อเสียงทั้งชีวิตของผมพังพินาศหมดแล้ว!”

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เย่ชิวได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ริมบ่อน้ำพุร้อน ผิวหนังทั่วร่างเต็มไปด้วยตราประทับ ราวกับถูกเหยียบย่ำเสร็จแล้วโดนโยนทิ้ง

เย่ชิวหลับตาลงรับรู้ภายในสักพัก ก็พบว่าพลังบำเพ็ญเพียรของเขาไม่ได้ทะลวงขึ้นไปไหน ยังหยุดอยู่ที่ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่เหมือนเดิม

“ยัยต้มตุ๋น บ่นอยู่นั่นแหละว่าจะช่วยให้ฉันทะลวงไปถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ที่แท้ก็แค่อยากได้ตัวฉัน...ซี้ด!”

เย่ชิวรู้สึกปวดเอวปวดหลังไปหมด ราวกับโดนควักจนกลวงโบ๋

สิ่งที่ทำให้เย่ชิวอัดอั้นที่สุดคือ ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกลากขึ้นเตียง แถมสุดท้ายตัวเองยังสลบไปอีกต่างหาก

“เป็นผู้ชายแท้ ๆ ดันโดนกดจนสลบ แถมคนที่กดยังเป็นมังกรสาวอีก ผะ...ผมจะมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่ตรงไหน…”

เย่ชิวแทบอยากร้องไห้

จากนั้นเขาก็หันมองรอบตัวหนึ่งรอบ ไม่เห็นเงาของอ้าวอวี่เวย ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม

“เชี่ย คิดแต่จะเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจฉันเลย ใจคอทำด้วยอะไรเนี่ย”

“ผู้หญิงคนนี้กับจิ้นปิงหยุนมันพวกเดียวกันชัด ๆ เสร็จธุระแล้วก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน”

“ฮึ!”

เสียงฮึดฮัดเย็นชาของเย่ชิวดังมาจากในบ่อน้ำพุร้อน เขาลุกขึ้นเปลี่ยนเป็นชุดขาวสะอาดชุดใหม่ แล้วเดินออกไปทางประตูตำหนัก

เอี๊ยด—

ประตูพระราชวังค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก

เย่ชิวพยุงกรอบประตู เดินโงนเงนออกมา

ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกระดาษแผ่นหนึ่ง ริมฝีปากสั่นระริก ดูยังกับคนที่ถูกปีศาจสาวสูบกินพลังชีวิตจนหมดสิ้น

เย่ชิวลูบกำแพงค่อย ๆ เดินไป ในใจบ่นว่า “ผู้หญิงคนนี้ที่ไหนจะมาช่วยให้ฉันทะลวงพลังบำเพ็ญเพียร ชัด ๆ เลยว่าจะเอาชีวิตกัน!”

ทุกย่างก้าวที่เดิน เอวก็ปวดหนึบแทงลึกเข้ากระดูก ทำเอาเขาแสยะปากด้วยความเจ็บทุกครั้ง

สองขานิ่มยวบเหมือนเส้นบะหมี่ จะออกแรงสักนิดก็แทบไม่ไหว

เย่ชิวพยุงเสาเฉลียงหอบหายใจแรง ในใจยังอดขวัญผวาไม่ได้ “พรสวรรค์ของเผ่ามังกรในเรื่องนี้ น่ากลัวชะมัด”

พอดีกับตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

“ชางเซิง...” อ้าวอวี่เวยวิ่งตามมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า หน้าตาเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาตัดกับเย่ชิวอย่างชัดเจน นางเอ่ยเสียงหวานว่า “ทำไมไม่รอฉันแล้วค่อยออกมาล่ะ”

รอเธอ?

รอให้เธอมาย่ำยีฉันอีกรอบเหรอ?

ไม่มีวันซะหรอก!

อ้าวอวี่เวยเอื้อมมือจะประคองเย่ชิว แต่เขากลับสะดุ้งหลบโดยสัญชาตญาณ

“อย่าแตะต้องผม!” เย่ชิวผงะถอยหลังไปสองก้าว ขาอ่อนยวบ ตุ้บ! เข่าทรุดลงกับพื้น

อ้าวอวี่เวยยกมือปิดปากหัวเราะคิก พลางพูดว่า “เมื่อคืนยังดูเก่งอยู่นี่ ทำไมตอนนี้ถึงได้...”

“พอ ๆ!” เย่ชิวรีบขัดขึ้นมา พยุงเสาอย่างทุลักทุเลลุกขึ้น สีหน้าขื่นขม “ผมยอมแพ้แล้วไม่พอหรือไง”

อ้าวอวี่เวยกระพริบตากลมโตอย่างใสซื่อ “แต่ท่านเย่พูดเองนะ ว่าต้องต่อเนื่องกันเจ็ดวัน...”

“อะไรนะ?” เย่ชิวแทบจะกระโดดขึ้น แต่พอขยับก็สะเทือนเอวจนเจ็บจนน้ำตารื่น “เจ็ดวัน? มีหวังได้ตายจริง ๆ แน่!”

“ไม่ตายหรอกน่า” อ้าวอวี่เวยพูดเสียงอ่อนหวาน มือเรียวแนบลงบนเอวของเย่ชิวเบา ๆ ส่งพลังชี่อุ่นนุ่มสายหนึ่งเข้าร่างเขา “บ่อน้ำพุร้อนโลหิตมังกรช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตได้ อีกอย่าง...”

ชู่ชู่ก้มหน้าต่ำ นิ้วมือกำชายเสื้อแน่น แม้จะยังไม่เคยร่วมรักกับใคร แต่ก็พอมองออกว่า วันนี้อ้าวอวี่เวยให้ความรู้สึกต่างจากเมื่อวานลิบลับ

เมื่อวานอ้าวอวี่เวยสูงส่งสง่างาม วันนี้นอกจากยังคงสูงส่งเช่นเดิม ระหว่างหัวคิ้วยังเพิ่มความนุ่มนวลละมุนขึ้นมาอีกชั้น

ทั้งที่รู้ดีว่าทั้งสองมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ใจของชู่ชู่ยังเจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก

ส่วนหลงหมาก็มองเย่ชิวด้วยสายตาเลื่อมใส เหมือนจะบอกว่า นายช่างเก่งเหลือเกิน

“เอาล่ะ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว” จางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที “ไอ้ลูกกระต่าย เราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่”

เย่ชิวยังไม่ทันตอบ อ้าวอวี่เวยก็พูดขึ้นว่า “พวกท่านเดินทางมาไกล พักต่ออีกสักสองสามวันเถอะ”

“องค์เจ้าหญิง เอาตรง ๆ เลยนะ ตามนิสัยแล้วจนเต๋าอย่างข้าชอบเที่ยวเล่น ถ้าเป็นเวลาปกติ ต่อให้ท่านไล่ข้าก็ไม่ยอมไปหรอก แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว” จางเหมยเจินเหรินว่า “เผ่าเทพกำลังซ่อมเส้นทางโบราณแห่งหมู่ดาว ถ้าเส้นทางโบราณแห่งหมู่ดาวฟื้นขึ้นมา โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะเผชิญชะตากรรมแบบไหน องค์เจ้าหญิงย่อมรู้ดีอยู่แล้ว”

“ดังนั้น ข้าถึงต้องรีบพาไอ้ลูกกระต่ายไปจากที่นี่โดยเร็ว เพื่อหาหนทางรับมือเผ่าเทพ”

เย่ชิวจึงเสริมว่า “เหล่าโต้วซีพูดไม่ผิด การมาเยือนทะเลตะวันออกครั้งนี้ก็ถ่วงเวลาไปไม่น้อย ผมเองก็ควรจะได้ออกเดินทางแล้ว”

ที่จริงแล้ว อยู่ต่ออีกสองสามวันก็ไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่เย่ชิวกลัวขึ้นมาแล้วต่างหาก

เขากลัวว่าถ้าอยู่ต่อไปอีก ตัวเองจะได้พิการจริง ๆ

ผู้หญิงเผ่ามังกร อย่าได้ไปหือด้วยเลย จริง ๆ อย่าไปหือด้วย

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น งั้นฉันไปกับเธอด้วยก็แล้วกัน!” คำพูดของอ้าวอวี่เวยทำให้สีหน้าของเย่ชิวเปลี่ยนวาบ ใจเต้นโครมคราม

หมายความว่ายังไงกัน?

ไม่เล่นให้ฉันพังไปข้างหนึ่ง เธอไม่ยอมวางมือใช่ไหม?

เย่ชิวกำลังจะอ้าปากพูด แต่อ้าวอวี่เวยก็หัวเราะพลางพูดต่อ “ดูสิทำหน้าเสียหมดเมื่อกี้ ล้อเธอเล่นน่ะ”

“แต่ก่อนเธอจะไป ฉันยังมีเรื่องอยากคุยกับเธอสองสามคำ”

“ตามฉันมา”

พูดจบ อ้าวอวี่เวยก็หมุนกายกลับเข้าไปในพระราชวัง