วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3263

เย่ชิวอยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

เขาทั้งเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับจอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุด ดันถูกมังกรตัวเมียบังคับปล้ำเข้าให้ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนกัน!

“อวี่เวย อย่าทำแบบนี้เลย…เหล่าโต้วซีพวกนั้นยังรออยู่ข้างนอกนะ” เย่ชิวพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้าย

“ให้พวกเขารอไปเถอะ” อ้าวอวี่เวยไม่ใส่ใจแม้แต่นิด ปลายนิ้วลากเป็นวงบนกระดูกไหปลาร้าของเย่ชิว พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “เมื่อกี้นายไม่ได้กินใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตไปเหรอ พอดีเลย ฉันจะได้ช่วยนายย่อยซะหน่อย”

ตามจังหวะมือของนาง น้ำในบ่อน้ำพุร้อนก็เริ่มเดือดปุด ๆ ไอร้อนลอยคลุ้ง สองเงาร่างค่อย ๆ ทับซ้อนเป็นหนึ่งเดียว…

(ตรงนี้เป็นรายละเอียดที่บรรยายไว้สดเกินไป เลยถูกตัดออกไปราวห้าพันคำ)

ตอนที่เย่ชิวประคองตัวพิงกำแพงเดินออกจากพระราชวังอีกครั้ง สีหน้าซีดกว่าตอนเข้าไปเสียอีก ขาทั้งสองสั่นระริกแทบยืนไม่อยู่

จางเหมยเจินเหรินกับพวกคนอื่นรอจนหงุดหงิดแทบขาดใจ พอเห็นเขาออกมาก็รีบกรูกันเข้ามาล้อม

“อาจารย์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” หนิงฟานถามด้วยความเป็นห่วง “ทำไมหน้าท่านถึงได้ซีดขนาดนี้ล่ะครับ”

เย่ชิวโบกมืออย่างหมดเรี่ยวแรง “ไ…ไม่เป็นไร…”

จางเหมยเจินเหรินยื่นหน้าเข้ามา กดเสียงถามเบา ๆ ว่า “ไอ้ลูกกระต่าย พวกเจ้าอย่าบอกนะว่า…เล่นกันอีกรอบแล้ว?”

เย่ชิวถลึงตาใส่เขาแรง ๆ แต่แม้แต่แรงจะด่าก็ไม่มีเหลือแล้ว

ตอนนั้นเอง อ้าวอวี่เวยก็เดินออกมาจากในพระราชวังอย่างอารมณ์ดี เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ชางเซิง อยู่ต่ออีกสักสองสามวันดีไหม เราจะได้คุยกันให้จุใจหน่อย”

เย่ชิวได้ยินแล้วหัวเข่าพับ แทบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

“ไ…ไม่ต้องแล้ว!” เย่ชิวฝืนยืดตัวให้ตรง พูดกลบเกลื่อน “พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!”

พูดจบเขาก็รีบปีนขึ้นหลังหลงหมาอย่างลนลาน

อ้าวอวี่เวยเห็นดังนั้นก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิก “งั้นก็ได้ ขอให้เดินทางราบรื่นนะ อย่าลืมกลับมาเยี่ยมกันบ้างล่ะ ฉันยังอยากฝึกฝนพลังกับนายอยู่เลยนะ”

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั้น น้ำเสียงชวนให้คิดไปไกลจนเย่ชิวตัวสั่นวาบทั้งร่าง

“ไป! รีบไป!” เย่ชิวเร่งหลงหมาโดยไม่หันกลับไปมอง หนีวังมังกรหัวซุกหัวซุนราวกับมีมหันตภัยตามล่าอยู่ด้านหลัง

จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนรีบตามไปติด ๆ

มีเพียงชู่ชู่เท่านั้นที่หันกลับไปมองอ้าวอวี่เวยซึ่งยืนอยู่หน้าพระราชวัง สายตาของผู้หญิงสองคนสบกันกลางอากาศชั่วครู่ ก่อนจะแยกจากกันไปคนละทาง

สายลมทะเลพัดโชยต้องใบหน้า ผืนน้ำสีฟ้าครามทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ในที่สุดคณะของเย่ชิวก็ทะยานพ้นผิวน้ำทะเลตะวันออก ขึ้นมาควบคุมดาบเหินฟ้าลอยอยู่กลางอากาศ

ดาบขี่สายลมใต้ฝ่าเท้าแปรเป็นแถบแสงพุ่งทะยาน แบกพาทุกคนมุ่งสู่ที่ห่างไกลด้วยความเร็วสุดกำลัง

กว่าจะหนีออกมาได้ไกลนับหมื่นลี้ เย่ชิวก็เพิ่งจะถอนหายใจยาวเฮือก จากนั้นรีบควักใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตสองใบกับใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำอีกสองใบออกมาจากถุงกิ่นคุน แล้วยัดเข้าปากไปทีเดียวหมด

ทันใดนั้นพลังชีวิตอันเอ่อท้นก็ไหลเวียนไปทั่วร่าง เอวที่เมื่อครู่ยังปวดล้าและขาที่สั่นระริกค่อย ๆ กลับมามีแรง

“ฟู่ว—” เย่ชิวผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

จางเหมยเจินเหรินนั่งไขว่ห้างบนตัวดาบ ยิ้มตาหยีพูดว่า “ทริปทะเลตะวันออกคราวนี้ ถึงจะเจอศัตรูโหด ๆ เยอะ แต่เก็บเกี่ยวมาก็ไม่น้อยเลยนะ โดยเฉพาะองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรนั่น แหม ช่างใจกว้างเสียจริง!”

หลงหมารีบเสริมทันที “ใช่เลย ท่านหญิงองค์หญิงไม่เพียงแต่ยอมรับตัวตนเผ่ามังกรของผม ยังประทานโอสถแปรสภาพมังกรให้ผมอีก นั่นช่างเป็นพระคุณล้นฟ้าจริง ๆ!”

หนิงฟานก็พยักหน้าพูดว่า “วิชาหมัดราชามังกรปกครองสวรรค์ที่องค์หญิงประทานให้ผมนั้นลึกล้ำเหลือเกิน รอให้ผมฝึกสำเร็จเมื่อไร พลังต้องเพิ่มขึ้นอีกมากแน่ ๆ”

“จำไว้ ทั้งเคล็ดวิชาที่สอนไป กับวิชาหมัดราชามังกรปกครองสวรรค์ เจ้าต้องหมั่นฝึกให้มาก พยายามทะลวงขีดจำกัดให้ได้อีกในเร็ววัน”

“ขอบคุณอาจารย์ครับ!” หนิงฟานพูดด้วยความซาบซึ้ง

ตอนนั้นเอง ชู่ชู่ก็ก้มหน้าลง นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมา เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ฉะ…ฉันก็เริ่มคิดถึงบ้านเหมือนกัน แต่ที่นี่อยู่ไกลจากทะเลใต้เหลือเกิน ฉัน…”

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอน้ำมองไปทางเย่ชิว ถามว่า “พี่เย่ นายพาฉันกลับบ้านได้ไหม?”

จางเหมยเจินเหรินรีบทำตาหยีกับเย่ชิว แอบหัวเราะอยู่ในใจ ตั้งแต่เจ้าหญิงแห่งแคว้นโจว ต่อด้วยเจ้าหญิงแห่งเผ่าหมิง แล้วก็องค์หญิงแห่งเผ่ามังกร ตอนนี้ยังโผล่มาอีกหนึ่งเจ้าหญิงแห่งเผ่าเงือก ไอ้ลูกกระต่ายนี่ไปขุดรังเจ้าหญิงเข้าให้แล้วหรือไง!

เย่ชิวสัมผัสได้ถึงสายตาเปี่ยมความคาดหวังของชู่ชู่ ใจพลันรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

เขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก โดยเฉพาะภัยคุกคามจากเผ่าเทพที่จ่อคอหอยอยู่ เขาต้องรีบยกระดับพลังของตนให้เร็วที่สุด

“ขอโทษนะ ชู่ชู่” เย่ชิวพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “ผมยังมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ ไม่สามารถไปส่งเธอกลับบ้านได้ เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะให้หลงหมาคุ้มกันพาเธอกลับไป”

แววตาของชู่ชู่มีความผิดหวังแวบผ่าน แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พูดต่อว่า “พี่เย่ งั้น…ให้ฉันตามนายไปได้ไหมล่ะ ฉัน…ฉันอยากอยู่กับนาย…”

เย่ชิวส่ายหน้าปฏิเสธ “เรื่องที่ผมจะทำต่อจากนี้มันอันตรายมาก ถ้าเดินทางไปกับผม อาจต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงตลอดเวลา เธอกลับบ้านจะปลอดภัยกว่า”

เห็นเย่ชิวท่าทีหนักแน่น ชู่ชู่จึงทำได้แค่ก้มหน้า พูดเสียงแผ่วว่า “งะ…งั้นก็ได้!”

จางเหมยเจินเหรินเห็นดังนั้นก็พูดว่า “หลงหมา เจ้าต้องปกป้องคุณหนูชู่ชู่ให้ดี ๆ เลยนะ ถ้าชู่ชู่เป็นอะไรไปแม้แต่ปลายผมเส้นเดียว ต่อให้ไอ้ลูกกระต่ายไม่ลอกหนังเจ้า ผมก็ไม่ปล่อยไว้แน่”

หลงหมารับปากว่า “วางใจได้เลย ผมจะพาคุณหนูชู่ชู่ไปส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน”

เรื่องราวจึงลงตัวตามนี้

จากนั้นดาบขี่สายลมก็พุ่งทะยานดั่งสายฟ้า ผ่าไกลผ่านท้องนภา มุ่งหน้ากลับไปตามเส้นทางเดิมที่พวกเขาเดินทางมา