วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3145

ร่างของหลวงโป๋ซาถูกจ้าวปีศาจหนุ่มฉีกออกเป็นสองท่อน เลือดสดพุ่งกระเซ็นราวน้ำพุ สาดกระจายไปทั่วรอบด้าน

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหมดสติ จ้าวปีศาจหนุ่มกลับหัวเราะเย็น มือทั้งสองประกบเข้าหากัน นำร่างกายของเขาต่อกลับเข้าเป็นหนึ่งอีกครั้ง

“โอกาสข้าให้เจ้าแล้ว ใครใช้ให้ไม่รู้จักถนอมเองล่ะ?” จ้าวปีศาจหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น

ร่างของหลวงโป๋ซาเพิ่งประกบเข้าหากัน จ้าวปีศาจหนุ่มก็เอื้อมมือคว้าแขนทั้งสองข้างของเขาอีกครั้ง แล้วฉีกออกอย่างรุนแรง

“อ๊าก——!”

หลวงโป๋ซากรีดร้องเสียงหลอน ร่างถูกฉีกออกเป็นสองท่อนอีกครา

ความเจ็บปวดรุนแรงแทบทำให้เขาหมดสติ ทว่าเพียงชั่วพริบตา จ้าวปีศาจหนุ่มก็ประกบร่างของเขาให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

ใช่แล้ว นี่แหละรสชาตินั้น!

ความรู้สึกคุ้นเคยย้อนกลับมาอีกรอบ

หลวงโป๋ซาเผลอตัว ทนไม่ไหวจนต้องตะโกนคำหนึ่งออกมา

“เสียว!”

จ้าวปีศาจหนุ่มชะงัก แววตาฉายแปลกใจแวบหนึ่ง

ไม่คาดคิดว่าในสภาพแบบนี้ หลวงโป๋ซาจะยังตะโกนคำแบบนั้นออกมาได้

ผู้อาวุโสมารสองคนที่ยืนดูอยู่ก็พลอยอึ้งไปด้วย มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แอบพึมพำในใจว่า “ไอ้นี่มันเพี้ยน หรือว่ามันไม่กลัวเจ็บกันแน่?”

วิญญาณหลงเหลือของจักรพรรดิอินหยางที่หลบซ่อนอยู่ในวิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาอดด่าขึ้นมาไม่ได้ “กระดูกมันชอบโดนรังแกจริง ๆ!”

แววตาจ้าวปีศาจหนุ่มฉายความโหดเหี้ยม “เสียวมากสินะ? งั้นข้าจะให้เจ้าเสียวให้หนำใจไปเลย!”

คำพูดยังไม่ทันขาดหาย เขาก็ประกบร่างของหลวงโป๋ซาให้กลับเข้าที่ จากนั้นก็ฉีกออกอีกครั้งอย่างแรง

“อ๊าก——!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนของหลวงโป๋ซาดังขึ้นอีก แต่ปากของเขายังคงตะโกนไม่หยุด

“เสียว!”

จ้าวปีศาจหนุ่มทำหูทวนลม มือยังคงทำซ้ำอยู่อย่างนั้น ฉีกออก แล้วประกบกลับ

ทุกครั้งที่ฉีกออก เลือดสดก็พุ่งกระฉูดออกจากร่างของหลวงโป๋ซา แต่ทุกครั้งที่ประกบกลับ ร่างของเขาก็กลับคืนสภาพดังเดิมอย่างน่าอัศจรรย์

เฒ่ามารทั้งสองยืนมองอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง

พวกเขาไม่เคยเห็นวิธีทรมานที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้มาก่อน ที่น่าคิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ หลวงโป๋ซากลับตะโกนว่าเสียวไม่หยุดทั้งที่กำลังเจ็บปวดสุดขีด

“ไอ้นี่…ตกลงมันแกล้ง หรือว่ามันไม่กลัวเจ็บกันแน่?” เฒ่ามารคนหนึ่งพึมพำถามเสียงต่ำ

อีกคนส่ายหัว ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง “ไม่รู้เหมือนกัน หรือไม่ก็…สมองของขันทีคงไม่เหมือนคนทั่วไปกระมัง!”

ดูเหมือนจ้าวปีศาจหนุ่มจะไม่พอใจกับปฏิกิริยาของหลวงโป๋ซา การลงมือยิ่งทวีความโหด เขาฉีกแล้วก็ประกบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังเล่นกับของเล่นชิ้นหนึ่ง

เสียงกรีดร้องของหลวงโป๋ซาเบาลงเรื่อย ๆ ทว่าปากของเขายังคงตะโกนไม่หยุด

“เสียว! เสียว! เสียว!”

ในที่สุด จ้าวปีศาจหนุ่มก็หยุดมือ มองหลวงโป๋ซาที่หายใจรวยรินด้วยสายตาเย็นชา แล้วเอ่ยว่า “ดูท่าทาง เจ้าจะสนุกกับความเจ็บปวดแบบนี้จริง ๆ”

หลวงโป๋ซานอนแผ่บนพื้น เนื้อตัวชุ่มเลือด สติพร่าเลือน แต่ยังฝืนพูดออกมา “จอมมาร…เสียวชะมัด…อย่าหยุด…ทำต่อ…ข้าขอ…ล่ะ…”

จ้าวปีศาจหนุ่ม “……”

เขาเห็นชัดแล้วแท้ ๆ ว่าหลวงโป๋ซานั่นแหละที่เสพติดความทรมานพวกนี้จริง ๆ

แววตาจ้าวปีศาจหนุ่มฉายความดูแคลน “คิดว่าแบบนี้จบแล้วรึ? เปล่าเลย นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

พูดจบ เขาก็คว้าตัวหลวงโป๋ซาขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงไปในสระฝังมาร

ตูม!

ร่างของหลวงโป๋ซาตกกระแทกลงในสระ น้ำสีดำขุ่นพลันปั่นป่วนอีกครั้ง กัดกร่อนบาดแผลของเขาอย่างบ้าคลั่ง

“อ๊าก——!”

“ไอ้นี่มันตัวแกะอ้วนชัด ๆ!” หู่จื่ออุทาน

แต่พอเขากำลังจะตรวจดูของวิเศษพวกนั้นให้ละเอียด แผ่นเหล็กเก่าขึ้นสนิมแผ่นหนึ่งกลับสะดุดสายตาเข้า

“หืม ของอะไรเนี่ย?”

หู่จื่อหยิบแผ่นเหล็กนั้นออกมา

แผ่นเหล็กดูธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง ผิวเต็มไปด้วยสนิม แต่ถ้าดูดี ๆ จะเห็นลายเส้นบางอย่างอยู่ด้านบน คล้ายร่องรอยของแผนที่บางชนิด

เพียงแต่…มันไม่สมบูรณ์

“ของพรรค์นี้มองเผิน ๆ ไม่เห็นจะมีราคาอะไร แต่ของที่หลวงโป๋ซายอมเก็บไว้ในแหวนมิติ ยังไงก็ต้องมีค่าแน่”

หู่จื่อคิดในใจ

เขาพิจารณาอยู่พักหนึ่งก็ยังดูไม่ออกว่าเป็นของอะไร สุดท้ายจึงโยนแผ่นเหล็กกลับเข้าไปในแหวนมิติเช่นเดิม

“ช่างมันเถอะ ไว้กลับไปเจออาจารย์ ค่อยให้อาจารย์ช่วยดู เผื่อท่านจะเห็นอะไรออกมาได้บ้าง”

หู่จื่อหัวเราะออกมา “ถ้ามีคนแบบหลวงโป๋ซามาอีกสักกี่คนก็ไม่รู้ เผ่าปีศาจของเราคงไม่ต้องมานั่งขาดแคลนทรัพยากรแบบนี้หรอก”

ทว่าเมื่อหัวเราะจบ สีหน้าของเขาก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

“หลวงโป๋ซา น่าเสียดายจริง ๆ คนที่เจ้าอยากฆ่าดันเป็นอาจารย์ของข้า มิเช่นนั้น ข้าอาจจะปล่อยเจ้าไปสักครั้งก็ได้”

หู่จื่อพึมพำเสียงต่ำ แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมา

จากนั้นเขาจึงเก็บแหวนมิติทั้งหมดขึ้นมา แต่ในใจก็ผุดคำถามหนึ่งขึ้นมา “แปลกจริง ไอ้หมอนี่มันหาทางมาถึงประตูน่านเหนือได้ยังไงกัน? ปกติแล้วตำแหน่งของประตูน่านเหนือน่ะลับสุด ๆ คนทั่วไปไม่มีทางรู้ได้เลย”

หู่จื่อขมวดคิ้วคิดอยู่นาน แต่ก็หาคำตอบไม่ได้

“ช่างมันเถอะ เลิกคิดก่อนดีกว่า ติดต่ออาจารย์ก่อน คิดดูก่อนว่าอาจารย์อยากจัดการเขาแบบไหน”

คำพูดจบลง หู่จื่อก็หยิบหยกสื่อสารออกมา เริ่มส่งข่าวถึงเย่ชิว