วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3144

“ทน?”

หลวงโป๋ซาได้ยินคำนี้แล้วแทบเป็นลมล้มพับในบัดดล

แม่ง นี่เรียกว่าวิธีงั้นเหรอ?

ช่วยมีอะไรที่มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?

เขาสบถอยู่ในใจด่าจักรพรรดิหยินหยางเสียยกใหญ่ “ไอ้แก่ไม่ยอมตาย อยู่พูดสบายปากอยู่ข้างนอกไม่รู้ร้อนรู้หนาว คิดได้แต่แผนเฮงซวย”

ขณะนั้นเอง เสียงของจักรพรรดิหยินหยางก็ดังขึ้นมาอีกครั้งในหัวของเขา

“หลวงโป๋ซา ตอนนี้นอกจากกัดฟันทนแล้วก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้อีกแล้ว อดทนเข้าไว้ ขอแค่เจ้าฝืนผ่านมันไปได้ เจ้าจะได้ประโยชน์มหาศาล”

ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หลวงโป๋ซาทำได้เพียงกัดฟันแน่น ฝืนทนความเจ็บปวดแผดเผากระดูกที่มาจากน้ำในสระฝังมาร เริ่มกระบวนการ “ทนทรมาน” อย่างยากลำบาก

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที

สติของหลวงโป๋ซาบางคราก็พร่าเลือน บางคราก็กลับมาแจ่มชัด ทุกครั้งที่คลื่นความเจ็บแล่นเข้าจู่โจม ก็ราวกับมีมีดเหล็กคมกริบเล่มหนึ่ง แทงลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งวิญญาณของเขาอย่างแรง

แต่ทุกครั้งที่เขาใกล้จะฝืนต่อไม่ไหว เสียงของจักรพรรดิหยินหยางที่เจือความร้อนใจแต่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ก็ดังขึ้นมาในหัวเขา ดุจโคมไฟดวงหนึ่งกลางความมืด มอบพลังให้เขาฝืนไปต่อ

“หลวงโป๋ซา ตั้งสมาธิให้ดี รู้สึกถึงพลังของน้ำในสระ อย่าขัดขืน พยายามนำมันไปหล่อเลี้ยงสี่แขนงกระดูกทั่วร่าง ให้มันซ่อมแซมกระดูกที่แตกหักพวกนั้น!”

จักรพรรดิหยินหยางค่อย ๆ ชี้แนะ

หลวงโป๋ซาสูดหายใจเข้าลึก แม้พลังบำเพ็ญเพียรของเขาจะถูกการผนึกไว้ทั้งตัว ขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว แต่เขาก็ยังฝืนกระแทกทะลวงการผนึกนั้น บังคับให้พลังชี่ภายในกายไหลเวียนขึ้นมา พยายามทำตามที่จักรพรรดิหยินหยางบอก

ทว่า น้ำในสระฝังมารราวกับมีจิตวิญญาณของตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของหลวงโป๋ซา ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน บ้าคลั่ง ไหลทะลักเข้าไปยังบาดแผลของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

พลังการกัดกร่อนนั้น ราวกับฝูงหนอนตัวเล็ก ๆ ที่หิวโซ ค่อย ๆ แทะแล่เนื้อเลือดของเขาอย่างตะกละตะกลาม

“อ๊า...”

หลวงโป๋ซาทนไม่ไหว ต้องปล่อยเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา

ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุดนี้เอง หลวงโป๋ซากลับรู้สึกได้ว่า เริ่มมีพลังประหลาดสายหนึ่งก่อเกิดขึ้นอย่างแผ่วเบาภายในร่างของตน

พลังสายนี้มีกลิ่นอายดิบเถื่อน ราวกับกำลังเติบโตงอกงามอย่างป่าเถื่อน ค่อย ๆ แผ่ขยายไปยังบริเวณกระดูกที่แตกหักเหล่านั้น

“ท่านพ่อบุญธรรม ข้ารู้สึกแล้ว เหมือนมีพลังบางอย่างกำลังซึมเข้าไปในกระดูกของข้า!” หลวงโป๋ซาเอ่ยด้วยความยินดี

จักรพรรดิหยินหยางได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดว่า “ใช่ นั่นแหละพลังนั้น นำมันต่อไป อย่าให้มันหยุด ปล่อยให้มันเชื่อมกระดูกของเจ้ากลับเข้าหากันใหม่”

ภายใต้การชี้แนะของจักรพรรดิหยินหยาง หลวงโป๋ซาทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการนำทางพลังประหลาดสายนี้อย่างจดจ่อ

เมื่อเวลาผ่านไป ตามบาดแผลทั่วร่างของเขา เริ่มมีสิ่งสกปรกสีดำ ๆ ถูกขับออกมาช้า ๆ ก่อนจะละลายปนไปกับน้ำในสระฝังมาร

ส่วนกระดูกที่แตกหักจนแทบเละไม่เป็นชิ้นดีของเขา ก็เริ่มปรากฏร่องรอยการสมานตัวขึ้นเล็กน้อย ภายใต้ฤทธิ์ของพลังสายนี้

แม้กระบวนการนี้จะเชื่องช้าและทรมานยิ่ง แต่ละเสี้ยวการสมานกระดูกล้วนมาพร้อมกับความเจ็บแทงหัวใจ ทว่าหลวงโป๋ซารู้ดีว่า ตนเองห้ามยอมแพ้เด็ดขาด ต้องกัดฟันฝืนให้ถึงที่สุด

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

ริมสระฝังมาร ยังมีผู้อาวุโสมารสองคนยืนคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่ข้าง ๆ เป็นระยะก็ชะโงกหน้าไปดูหลวงโป๋ซาที่อยู่ในสระฝังมาร

ในสายตาของพวกเขา หลวงโป๋ซาไม่ต่างอะไรกับปลาที่นอนอยู่บนเขียง จะหั่นจะเฉือนอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น

“ไอ้หนูนี่ คงทนได้อีกไม่นานหรอก ฤทธิ์ของสระฝังมาร ไม่ใช่ใครก็รับไหว” เฒ่ามารคนหนึ่งหัวเราะพลางเอ่ย

ทว่า จ้าวปีศาจหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขา ร่างเพียงส่งแสงวาบ ก็กระโดดลงไปในสระฝังมารตรง ๆ

สระฝังมารที่สำหรับผู้อื่นเปรียบดั่งนรกขุมโหด ทว่าในสายตาของจ้าวปีศาจหนุ่มกลับเหมือนไม่มีอะไรอยู่ตรงหน้า

เห็นเพียงเขาเอื้อมมือคว้าครั้งเดียว ก็ฉุดรั้งร่างหลวงโป๋ซาที่หายใจรวยรินขึ้นมาจากในสระได้อย่างง่ายดาย การเคลื่อนไหวลื่นไหลไร้ที่ติ ไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย

จ้าวปีศาจหนุ่มวางหลวงโป๋ซาลงบนพื้น มองร่างที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลแต่ก็เริ่มมีร่องรอยการสมานตัวขึ้นอย่างชัดเจน พลางอุทานด้วยความแปลกใจ “ถึงกับใช้สายน้ำในสระซ่อมแซมกระดูกตัวเองได้งั้นเหรอ เฮ้อ น่าสนใจดีนี่”

ตอนนี้หลวงโป๋ซาอ่อนแรงอย่างที่สุด พอเห็นจ้าวปีศาจหนุ่ม ก็รีบเอ่ยเสียงแผ่วเบาแทบขาดใจ “จอมมาร โปรดไว้ชีวิตข้า...”

มุมปากของจ้าวปีศาจหนุ่มยกขึ้น เผยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “ข้าไม่เคยคิดจะเอาชีวิตเจ้าอยู่แล้ว จะให้ชีวิตอะไรอีกเล่า? บอกมาเถอะ เจ้ารู้เรื่องประตูน่านเหนือได้อย่างไรกันแน่?”

หัวใจของหลวงโป๋ซากระตุกวูบ เขารู้ดีว่าหากเอ่ยชื่อจักรพรรดิหยินหยางออกไป ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินกว่าจะคาดเดา

จึงฝืนตั้งสติอีกครั้ง เอ่ยว่า “ที่ข้าควรพูด ข้าพูดไปหมดแล้ว ไม่มีคำโกหกแม้แต่นิดเดียว”

“ไม่เลว เป็นกระดูกแข็งคนหนึ่ง ข้าชอบเจ้า” จ้าวปีศาจหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แววตาฉายประกายประหลาดขึ้นชั่วขณะ

หลวงโป๋ซาเห็นดังนั้น ใจก็ลุกโชนด้วยความหวัง รีบพูดว่า “จอมมาร เรื่องพันธมิตรนั้น...”

“อย่าเพิ่งรีบร้อน” จ้าวปีศาจหนุ่มยกมือขึ้นตัดบท “ไหน ๆ เจ้าก็อุตส่าห์มาถึงนี่ทั้งที อย่างไรก็ต้องให้เจ้าสัมผัส ‘วิธีรับรองแขก’ ของเผ่าปีศาจเราสักหน่อย”

หลวงโป๋ซาได้ยินเช่นนั้น ใจก็หล่นวูบ ความไม่สบายใจอย่างรุนแรงพุ่งขึ้นมาในอก แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง จ้าวปีศาจหนุ่มก็ลงมือเสียแล้ว

เห็นเพียงจ้าวปีศาจหนุ่มคว้าจับแขนทั้งสองข้างของหลวงโป๋ซา จากนั้นออกแรงฉีกสุดกำลัง

“อ๊า...”

หลวงโป๋ซาร้องโหยหวนลั่น ร่างถูกฉีกออกเป็นสองท่อนในพริบตา เลือดสดทะลักพุ่งดุจน้ำพุ กระเซ็นไปเปื้อนร่างของจ้าวปีศาจหนุ่ม ย้อมเสื้อผ้าที่เดิมสะอาดหมดจดให้กลายเป็นสีแดงฉาน