วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3143

หลวงโป๋ซานอนหงายอยู่บนพื้น เลือดท่วมทั้งตัว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

ในหัวของเขาในตอนนี้ มีอยู่แค่สามคำเท่านั้น

ฟ้า...

ถล่ม!

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาด้วยความจริงใจขนาดนี้ แต่กลับต้องลงเอยอย่างน่าสมเพชถึงเพียงนี้

เสียงของจ้าวปีศาจหนุ่มเพิ่งขาดคำ ชายชราสองคนก็ย่างเท้าเข้ามา แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย

“จ้าวปีศาจหนุ่ม เมตตาด้วย!”

หลวงโป๋ซาดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่กลับถูกชายชราคนหนึ่งยกเท้ากระทืบลงกลางอกทันที เลือดสดพุ่งออกจากปากเป็นสาย

“เมตตา?” ชายชราแค่นหัวเราะ “ของสกปรกที่เอาแต่โกหกอย่างแก ยังมีหน้ามาขอชีวิตอีก?”

อีกคนเอ่ยเสียงเย็นชา “จ้าวปีศาจหนุ่มเมตตาแค่ไหน แค่สั่งให้ทุบกระดูกเจ้าจนแหลก ก็ถือว่าเป็นบุญหัวแล้ว ควรซาบซึ้งจะตายไป”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น ใจเย็นวาบราวกับตกลงไปในถังน้ำแข็ง

เขารู้ดีว่าวันนี้เกรงว่าจะยากรอด แต่ต่อให้รู้เช่นนั้น เขาก็ยังไม่ยอมจำนน ฝืนพูดทั้งที่เจ็บปวด “จ้าวปีศาจหนุ่ม ข้า...ข้าไม่ได้หลอกท่านจริง ๆ! อินหยางเจี้ยวจะถูกกวาดล้างไปแล้วก็จริง แต่ตำราบรรพกาลเล่มนั้นมีอยู่จริง! หากท่านไม่เชื่อ ข้าพาท่านไปหาได้!”

จ้าวปีศาจหนุ่มเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังเสือ สีหน้าเรียบเฉย ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงวิงวอนของหลวงโป๋ซาแม้แต่น้อย เขาเพียงโบกมือเบา ๆ พูดอย่างไร้อารมณ์ “ลงมือ”

ชายชราสองคนไม่รอช้า คว้าเอาเหล็กงัดออกมา ชูขึ้นเหนือหัว ก่อนฟาดใส่แขนขาของหลวงโป๋ซาอย่างสุดแรง

“กร๊อบ!”

“อ๊าก——!”

เสียงกระดูกแตกหักดังลั่น เคล้ากับเสียงกรีดร้องโหยหวน ก้องสะท้อนอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรง

แขนขาทั้งสี่ของหลวงโป๋ซาถูกเหล็กงัดทุบจนแหลกละเอียด ความเจ็บปวดรุนแรงแทบทำให้เขาสลบไป

ทว่า ชายชราสองคนหาได้หยุดไม่ ยังแกว่งเหล็กงัดซ้ำลงใส่ซี่โครงและกระดูกสันหลังของเขาอย่างไม่ปรานี

“กร๊อบ! กร๊อบ!”

ทุกเสียงกระดูกแตก ราวกับทุบลงมาบนวิญญาณของหลวงโป๋ซาโดยตรง

สติของเขาค่อย ๆ เลือนราง โลกตรงหน้ากลายเป็นความมืดสลัว

เขาเคยคิดจะต่อต้าน แต่ถ้าขืนขัดขืนล่ะก็ ไม่เพียงจะจับมือกับเผ่าปีศาจไม่สำเร็จ ยังมีโอกาสตายทิ้งไว้ที่นี่อีกต่างหาก

อีกไม่นาน ชายชราสองคนเห็นว่ากระดูกทั่วร่างของหลวงโป๋ซาแตกละเอียดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ลมหายใจรวยรินเต็มที จึงหยุดลง แล้วหันไปมองจ้าวปีศาจหนุ่ม “จ้าวปีศาจหนุ่ม กระดูกทั้งตัวของเขาถูกทุบจนแหลกหมดแล้ว”

จ้าวปีศาจหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โยนมันลงสระฝังมาร ให้มันได้สร่างสักหน่อย”

“ขอรับ!” ชายชราสองคนขานรับพร้อมกัน แล้วลากร่างที่ป่นปี้ของหลวงโป๋ซาออกจากท้องพระโรงไป เหมือนลากซากหมาตายตัวหนึ่ง

ไม่นานนัก พวกเขาก็พามาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ทั้งมืดสลัวและชวนขนลุก

เบื้องหน้าคือสระสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างใหญ่ราวร้อยกว่าตารางเมตร

ในสระเต็มไปด้วยน้ำสีดำข้นคลั่ก ราวกับหมึกดำที่ข้นจนละลายไม่ออก ส่งกลิ่นคาวฉุนชวนคลื่นเหียน

ชายชราคนหนึ่งแสยะยิ้มเย็น “สระฝังมารนี่น่ะ เป็นสถานที่ที่มีแค่สมาชิกเผ่าปีศาจของพวกเราเท่านั้นที่มีสิทธิ์ ‘ลิ้มรส’ จ้าวปีศาจหนุ่มอุตส่าห์ยอมให้เจ้าได้มา ก็แสดงว่าท่านยังเห็นค่าของเจ้าอยู่บ้างนะ”

อีกคนเสริมเสียงเย็น “เจ้าควรขอบคุณความเมตตาของจ้าวปีศาจหนุ่มต่างหาก มิฉะนั้นแล้ว ด้วยการเป็นผู้บุกรุกจากภายนอกอย่างเจ้า แค่จะเฉียดเข้าใกล้สระฝังมาร ยังไม่มีสิทธิ์เลย”

ทั่วทั้งร่างของหลวงโป๋ซาเจ็บปวดแทบแตกเป็นเสี่ยง สติเลอะเลือนจนแทบไม่ได้ยินว่าชายชราสองคนนั้นกำลังพูดอะไรกันอยู่

เขารู้สึกเพียงว่าตัวเองถูกลากมายังสถานที่หนึ่งที่ทั้งเย็นเฉียบและชื้นแฉะ รอบตัวตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

“ตู้ม!”

ชั่วพริบตาถัดมา ชายชราสองคนก็จับร่างของหลวงโป๋ซาเหวี่ยงลงสระฝังมารอย่างไม่ไยดี

ในทันใดนั้น น้ำในสระก็ปั่นป่วนรุนแรง ราวกับน้ำเดือดพล่าน เสียง “ปุด ๆ ๆ” ดังไม่ขาดสาย

ในขณะนั้นเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงของจักรพรรดิหยินหยางดังขึ้นในห้วงสมองของเขา

“หลวงโป๋ซา อดทนไว้! สระฝังมารแม้จะเจ็บปวดสุดขีด แต่มันก็คือโอกาสเกิดใหม่ของเจ้า!”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น ใจสะท้านเฮือก ฝืนทนความเจ็บปวดถามว่า “ท่านพ่อบุญธรรม ท่าน...ท่านไม่ใช่ถูกพวกมันค้นตัวไปแล้วหรือ?”

เสียงของจักรพรรดิหยินหยางดังขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ข้าซ่อนตัวอยู่ในจุดตันเถียนของเจ้า”

จักรพรรดิหยินหยางเองก็อดจนปัญญาไม่ได้อยู่ในที แต่เดิมการมาครั้งนี้ เขาคิดจะมาทำพันธมิตรกับเผ่าปีศาจ ร่วมมือกันจัดการกับเย่ฉางเซิง ใครจะคิดว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้

พันธมิตรยังไม่ทันได้ตกลงกัน กลับต้องมอบลูกแก้วสะกดมารให้เปล่า ๆ แถมแหวนมิติก็ถูกค้นเอาไปจนเกลี้ยง ช่างเป็น...

ทั้งเสียของทั้งเสียคน ขาดทุนยับเยิน

ยิ่งไปกว่านั้น หลวงโป๋ซายังต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้อีก

จักรพรรดิหยินหยางเริ่มสงสัยอย่างจริงจังว่า หลวงโป๋ซาหมอนี่ คงเป็นคนที่เกิดมาพร้อมร่างแห่งโชคร้ายแน่ ๆ

ไม่อย่างนั้นแล้ว อธิบายอย่างไร ว่าทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงซวยซ้ำซวยซ้อนอยู่เรื่อย?

“รอให้ข้าหาคนที่เหมาะกว่านี้ได้ก่อนเถอะ ข้าจะต้องฆ่าเจ้าหมอนี่ให้ได้”

“ซวยเกินไปแล้วจริง ๆ”

“ซวย…ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนี้!”

จักรพรรดิหยินหยางสบถด่าอยู่ในใจ

“ท่านพ่อบุญธรรม ช่วยข้าที ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะตายแล้ว...” หลวงโป๋ซาคร่ำครวญ

จักรพรรดิหยินหยางเอ่ยว่า “แม้น้ำในสระฝังมารจะมีพิษกัดกร่อนรุนแรงอย่างยิ่ง แต่มันก็สามารถหลอมใหม่กระดูกและเส้นเอ็นของเจ้าได้ ขอแค่เจ้าทนผ่านมันไปให้ได้ ร่างกายเจ้าจะเข้มแข็งกว่าก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า!”

หัวใจของหลวงโป๋ซาพองโตขึ้นมาทันที รีบถาม “ท่านพ่อบุญธรรม เช่นนั้นข้าควรทำอย่างไร?”

“ง่ายมาก” จักรพรรดิหยินหยางเอ่ยคำสั้น ๆ เพียงคำเดียว “ทน!”