วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3142

จ้าวปีศาจหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่คิดมาก่อนว่าหลวงโป๋ซาจะหอบของกำนัลมามากขนาดนี้

เขาไม่ลังเลแม้แต่นิด รีบรับแหวนมิติไว้ทันที ใบหน้าแสดงแววปลื้มดีใจ สองเฒ่าข้าง ๆ ก็พากันตื่นเต้นไม่แพ้กัน

หลวงโป๋ซาเห็นสีหน้าท่าทางของทั้งสามแล้วก็อดซาบซึ้งในใจไม่ได้ ในใจคิดว่า “มีผู้เฒ่าอยู่ในบ้านก็เหมือนมีสมบัติล้ำค่า จริงอย่างที่คนโบราณว่าไว้ ไม่ได้หลอกกันเลย!”

“โชคดีที่พ่อบุญธรรมมองการณ์ไกล เตรียมของพวกนี้มาให้ ไม่งั้นเกรงว่าจะกล่อมจอมมารได้ยาก”

คิดได้ดังนั้น หลวงโป๋ซาก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้น พูดกับจ้าวปีศาจหนุ่มว่า “แม้ข้าพลังต่ำต้อย แต่ในโลกภายนอกก็ยังมีทั้งเส้นสายนานาและทรัพยากรไม่น้อย ขอเพียงจอมมารยินดีร่วมมือ ข้าจะทุ่มสุดกำลัง จัดหาทรัพยากรที่เผ่าปีศาจต้องการส่งมาอย่างต่อเนื่อง”

จ้าวปีศาจหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ แล้วจึงยิ้มบาง ๆ “ดี ไหน ๆ เจ้าก็มีน้ำใจถึงเพียงนี้ งั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง”

“เพียงแต่ มีเรื่องหนึ่ง ข้าอยากให้เจ้าพูดความจริงทั้งหมด”

หลวงโป๋ซารีบว่า “จอมมารโปรดตรัสมา สิ่งใดที่ข้ารู้ จะไม่ปิดบังแม้สักคำเดียว”

“ดีมาก” จ้าวปีศาจหนุ่มถามเสียงเย็น “เผ่าปีศาจยึดครองเป่ยอวี่ แยกตัวจากโลกภายนอก เจ้าลอบเข้ามาในเผ่าปีศาจได้อย่างไร?”

หลวงโป๋ซาไม่คิดจะปิดบัง ตอบทันทีว่า “ข้าเข้ามาทางประตูน่านเหนือ”

“งั้นเจ้ารู้เรื่องประตูน่านเหนือได้อย่างไรอีกล่ะ?” จ้าวปีศาจหนุ่มถามต่อ

“เอ่อ…เรื่องนี้…” ดวงตาหลวงโป๋ซากลอกแลกไปมา แน่นอนว่าเขาบอกจ้าวปีศาจหนุ่มไม่ได้ว่า เป็นวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางที่บอกเขาไว้

เขาปิ๊งความคิดหนึ่งขึ้นมาได้ในฉับพลัน จึงรีบเอ่ยว่า “จอมมารคงยังไม่ทราบ ข้าเคยฝากตัวอยู่ใต้สำนักของท่านเซียนสูงสุดแห่งนิกายหยินหยางอู๋จี๋มาก่อน”

“เพราะฐานะพิเศษ ข้าจึงเข้าออกได้แทบทุกแห่งในอินหยางเจี้ยว”

“เรื่องประตูน่านเหนือ ข้าได้เห็นบันทึกเอาไว้ในตำราบรรพกาลเล่มหนึ่งของอินหยางเจี้ยว”

ทันใดนั้น สีหน้าจ้าวปีศาจหนุ่มก็มืดครึ้มลง เอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “หลวงโป๋ซา ข้าอยากฟังความจริง”

หรือว่าไอ้หนูนี่จับได้แล้วว่าโกหก?

หลวงโป๋ซาบ่นพึมพำในใจ แต่ปากก็เร่งยกเสียงให้ดังขึ้น “จอมมาร ที่ข้าพูดไปล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น”

จ้าวปีศาจหนุ่มว่า “หลวงโป๋ซา เห็นแก่ที่เจ้ามีน้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าไม่อยากทำให้ลำบากใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่คิดหลอกลวงข้า เจ้าคงเข้าใจความหมายของข้านะ”

หลวงโป๋ซาพยักหน้า “เข้าใจขอรับจอมมาร ข้าไม่ได้โกหกเลย ทุกคำที่บอกล้วนเป็นความจริง หากจอมมารไม่เชื่อ ข้ายอมสาบานต่อฟ้า หากมีคำใดเป็นเท็จ ขอให้ฟ้าผ่าตาย…”

ครืน!

เสียงฟ้าร้องหนัก ๆ ดังมาจากด้านนอกทันควัน ยังไม่ทันที่หลวงโป๋ซาจะพูดจบด้วยซ้ำ

“เชี่ย!”

หลวงโป๋ซาอึ้งค้างไปทันที

ก็แค่เผลอพูดเล่น ๆ ไปเท่านั้น ใครจะคิดว่าข้างนอกดันมีเสียงฟ้าร้องขึ้นมาจริง ๆ

“ไอ้ฟ้าหมา ปั่นหัวกันใช่ไหมหา!”

ในขณะเดียวกัน หลวงโป๋ซาก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นจ้าวปีศาจหนุ่มกับสองเฒ่ากำลังจ้องเขาเขม็ง แววตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

หลวงโป๋ซาเริ่มใจเสีย รีบร้อนเอ่ยว่า “จอมมาร ฟังข้าอธิบายก่อน…”

“จะอธิบายอะไรอีก? หรือว่าจะสาบานต่อฟ้าอีกรอบ?” เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยประชดเสียงเย็น

“ข้า…” หลวงโป๋ซาเพิ่งอ้าปาก เฒ่าอีกคนก็พุ่งเข้ามา ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง

เพียะ!

ตาหลวงโป๋ซาพร่างพราวไปด้วยดาวระยิบระยับในทันที

“ดูไม่ออกเลยนะ ว่าบนตัวเจ้ามีของวิเศษอยู่เยอะขนาดนี้!” เฒ่าด้านซ้ายหัวเราะหยัน

หัวใจหลวงโป๋ซาแทบจะหลั่งเลือด แหวนมิติพวกนี้คือทรัพย์สินที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต

ตอนนี้หายวับไปหมดแล้ว

ทันใดนั้นเอง มือของเฒ่าฝั่งขวาเผลอล้วงไปโดนหว่างขาหลวงโป๋ซา พอสัมผัสได้ก็กระตุกมือกลับแทบไม่ทัน เขาเบิกตากว้างจ้องหลวงโป๋ซาด้วยสีหน้าตกตะลึง “เจ้าเป็นขันที?”

คำพูดนี้ดังขึ้น ฝ่ายหลวงโป๋ซาหน้าแดงก่ำในทันที ทั้งอายทั้งโกรธ แต่กลับเถียงอะไรไม่ได้เลย

“ไอ้ตัวซวย!” เฒ่าคนนั้นรู้สึกเหมือนตนถูกหยามศักดิ์ศรีอย่างร้ายแรง ความโกรธพุ่งขึ้นมาจนสุด เขายกหมัดทุบใส่หลวงโป๋ซาอย่างไม่ยั้ง

ทุกหมัดที่ทุบลง ล้วนตามมาด้วยเสียงหนัก ๆ ดังตุบ ๆ ร่างหลวงโป๋ซาสั่นสะท้านตามแรงหมัด เสียงครางจากในลำคอดังอย่างเจ็บปวด

เฒ่าอีกคนก็พลอยตะโกนด่าตามไปด้วย “ของสกปรกอย่างเจ้า กล้ามาเหยียบเผ่าปีศาจ นี่มันอยากตายชัด ๆ!”

สองเฒ่ายิ่งตี ก็ยิ่งเดือด หมัดเท้าราวฝนห่าตกลงบนร่างหลวงโป๋ซาไม่หยุด จนร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดอาบทั่วทั้งตัว ไหลนองพื้นดินแดงฉาน

อีกพักใหญ่ สองเฒ่าจึงหยุดพร้อมหอบหายใจแรง ๆ หันไปมองจ้าวปีศาจหนุ่มแล้วถามว่า “จอมมาร แล้วสวะสกปรกนี่จะจัดการอย่างไรดี?”

หลวงโป๋ซานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น มุมปากยังคงมีเลือดไหล เขาทำได้เพียงมองจ้าวปีศาจหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอน หวังว่าจอมมารจะเมตตาปล่อยชีวิต

จ้าวปีศาจหนุ่มกวาดตามองหลวงโป๋ซาครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ อ่อนลง เอ่ยเสียงนุ่มนวล “เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากแดนไกล ยังนำลูกแก้วสะกดวิญญาณมาคืนให้เรา แถมยังเอาของกำนัลมาตั้งมากมาย คนโบราณว่าไว้ รับของเขาแล้ว มือก็สั้น จะไม่ลงโทษหนักจนเกินไป”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น ใจที่แขวนไว้ก็เหมือนหล่นกลับลงมาเล็กน้อย ในอกโล่งขึ้นทีหนึ่ง คิดว่าตนเองรอดชีวิตแล้ว

ทว่าเขายังตั้งตัวไม่ทัน จ้าวปีศาจหนุ่มก็เอ่ยสั่งสองเฒ่าต่อทันที

“ปิดกั้นเส้นลมปราณของมัน ผนึกพลังบำเพ็ญเพียรกับวิญญาณแท้ให้หมด แล้วทุบกระดูกทั้งตัวของมันให้แหลก!”