วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3130

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวก้าวขึ้นมาถึงชั้นที่สิบแปดของหอสมุดลับ เมื่อเทียบกับชั้นอื่นที่หนังสือแน่นขนัดแล้ว ชั้นนี้กลับมีหนังสืออยู่น้อยกว่ามาก กวาดตามองคร่าว ๆ มีไม่เกินร้อยเล่ม

ทว่าหนังสือทุกเล่มที่นี่ ล้วนไม่ธรรมดาเลยสักเล่ม

หนานกงเซียวเซียวรีบจ้ำตรงไปที่ชั้นหนังสืออย่างร้อนรน เอื้อมมือหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดดูแวบเดียวก็อุทานออกมาทันที

"คัมภีร์เทพสตรีเก้าสวรรค์!"

"นี่มันเคล็ดวิชาระดับสุดยอดที่สูญหายไปนานแล้วนี่!"

ดวงตาของหนานกงเซียวเซียวทอประกายตื่นเต้น นางอดไม่ได้จะหยิบอีกเล่มขึ้นมา เปิดดูแล้วก็ร้องดังอีกครั้งว่า "เคล็ดวิชาดาบเทพสุญญตา! นี่ก็เป็นกระบี่วิชาสูงสุดที่สูญหายมานานเหมือนกัน"

นางกวาดดูทีเดียวเป็นสิบเล่ม แต่ละเล่มล้วนเป็นตำราลับบันทึกสุดยอดเคล็ดวิชาที่สูญหายไปแล้วทั้งนั้น แค่หยิบขึ้นมาสักเล่ม ก็เพียงพอจะสร้างความปั่นป่วนไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้

หนานกงเซียวเซียวกลั้นไม่อยู่หันไปพูดกับเย่ชิวว่า "ท่านอาจารย์นี่สุดยอดจริง ๆ เลยนะเจ้าคะ ถึงเก็บสะสมสุดยอดเคล็ดวิชาได้มากขนาดนี้! ถ้าเคล็ดวิชาเหล่านี้แพร่ออกไป เกรงว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรทั้งผืนจะต้องสั่นสะเทือนแน่ ๆ"

เย่ชิวเพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ถ้าท่านอาจารย์ไม่เก่งล่ะก็ สำนักศึกษาจี้เซี่ยจะเลื่องชื่อไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ยังไงกันเล่า? สามารถรวบรวมสุดยอดเคล็ดวิชาเหล่านี้มาไว้ที่นี่ได้ ดูก็รู้ว่าท่านอาจารย์ทุ่มเทแรงใจไม่น้อยเลย"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือหยิบตำราลับจากชั้นหนังสือขึ้นมาดูอยู่หลายเล่ม

เล่มแรกที่เปิดดู เป็นวิชาฝ่ามือชื่อว่า "วิชาฝ่ามือไร้ขอบเขตแห่งฟ้าดิน" ตัววิชาฝ่ามือทั้งอ่อนทั้งแข็งรวมอยู่ในหนึ่งเดียว พลังรุนแรงไร้ขอบเขต

เย่ชิวอดร้องชมในใจไม่ได้ ถ้าบ่มเพาะวิชาฝ่ามือนี้จนถึงที่สุด เกรงว่าจะสั่นสะเทือนแม้แต่ฟ้าดินได้เลย

ถัดมาเขาหยิบตำราลับอีกเล่มขึ้นมา ปกเขียนไว้ว่า "เวทมนตร์แห่งสำนักเซวียนเหมิน"

เย่ชิวเปิดดู ก็พบว่าด้านในบันทึกเวทย์เต๋าลี้ลับหลากหลายชนิด ทั้งยันต์เวท ค่ายกล การทำนายโชคชะตา เนื้อหาลึกซึ้งกว้างขวางอย่างยิ่ง

หัวใจเขาสะดุ้งวูบ แอบจดจำเนื้อหาทั้งหมดของตำราเล่มนี้ไว้ในใจ เตรียมจะนำไปเล่าให้จางเหมยเจินเหรินฟังทีหลัง

จางเหมยเจินเหรินหลงใหลเวทย์เต๋ามาแต่ไหนแต่ไร สำหรับคนอย่างเขาแล้ว ตำราเล่มนี้ไม่ต่างอะไรกับสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

จากนั้นเย่ชิวก็หยิบตำราลับอีกเล่มขึ้นมา ปกเขียนว่า "ประสบการณ์การหลอมอาวุธและปรุงยา"

เมื่อเปิดดู เขาพบว่าด้านในอธิบายละเอียดถึงวิธีสร้างอาวุธวิเศษและการปรุงโอสถอันลี้ลับ โดยเฉพาะแนวคิดที่ว่า "ด้วยใจสร้างอาวุธวิเศษ ด้วยจิตปรุงโอสถ" ทำให้ดวงตาเย่ชิวสว่างวาบขึ้นมา

เขาไล่อ่านอย่างตั้งใจ พลางรู้สึกอยู่ในใจว่าคำแนะนำเหล่านี้มีประโยชน์ต่อการปรุงโอสถและสร้างอาวุธวิเศษของเขาอย่างยิ่ง

กำลังที่เย่ชิวดื่มด่ำอยู่กับความลี้ลับในตำราลับทั้งหลาย สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปยังตำราเล่มหนึ่งโดยไม่รู้ตัว บนปกมีตัวอักษรสามตัวเขียนเอาไว้ว่า

"ศาสตร์การตอน"!

เย่ชิวชะงักไปเล็กน้อย ใจเกิดความสงสัยจึงเปิดดูผ่าน ๆ อยู่ไม่กี่หน้า

ก็เห็นว่าข้างในบันทึกวิชาการตอนสัตว์หลากหลายแขนง เทคนิคแต่ละอย่างพิถีพิถันอย่างยิ่ง แถมยังมีส่วนที่พูดถึงการใช้ศาสตร์การตอนมาช่วยยกระดับพลังบำเพ็ญเพียรอีกด้วย

เย่ชิวอดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ คิดในใจว่า "ตำราเล่มนี้ช่างน่าสนใจดีจริง ๆ บางทีอาจมีประโยชน์กับต้าหนิวก็ได้"

เขาเงียบ ๆ จดจำเนื้อหาตำราเล่มนี้ไว้ในใจ เตรียมจะหาโอกาสนำไปให้หลินต้าหนiaoดูในภายหลัง ยังไงเสีย หลินต้าหนiaoก็เกิดจากตระกูลสัตวแพทย์ เชี่ยวชาญเรื่องการตอนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

หนานกงเซียวเซียวเห็นเย่ชิวหัวเราะท่าทางประหลาด ก็อดยื่นหน้าเข้ามาถามไม่ได้ว่า "จ้าวหอสมุด เจอของดีอะไรเหรอคะ?"

เย่ชิวส่งตำรา "ศาสตร์การตอน" ให้ นึกขำพลางพูดว่า "ลองดูนี่สิ"

หนานกงเซียวเซียวรับไป เปิดดูแวบเดียวใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ค้อนใส่เขาแล้วบ่นว่า "จ้าวหอสมุด มาดูอะไรแบบนี้กันเล่า!"

เย่ชิวหัวเราะร่าแล้วว่า "ถึงตำราเล่มนี้จะแปลกไปหน่อย แต่เผื่อจะมีประโยชน์กับต้าหนิวล่ะนะ อีกอย่าง ท่านอาจารย์อุตส่าห์เก็บมันไว้ที่นี่ แสดงว่าต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ"

บนปกตำราเล่มนั้น มีตัวอักษรสามตัวเขียนอยู่ด้วยลายมือพลิ้วไหวว่า—

"วิชาก้าวเหินหงส์"!

"วิชาก้าวเหินหงส์หรือ?" หนานกงเซียวเซียวพึมพำเบา ๆ แววตาเจือด้วยความดีใจ

นางเปิดตำราอ่าน พบว่าในนั้นบันทึกวิชาตัวเบาลี้ลับชุดหนึ่ง เอาไว้หากฝึกสำเร็จ วิชาตัวเบาจะเบาสบายราวหงส์ตื่นบิน เมฆไหลริน เบาสะโอดสะองเป็นพิเศษ เหมาะกับสตรีฝึกฝนอย่างยิ่ง

ถ้าเรียนวิชาตัวเบานี้สำเร็จ พลังการต่อสู้ของนางจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่

หนานกงเซียวเซียวตื่นเต้นจนต้องเอ่ยกับเย่ชิวว่า "จ้าวหอสมุด ข้าพบวิชาตัวเบาที่เหมาะกับข้ามากแล้วล่ะเจ้าค่ะ อยากลองฝึกเดี๋ยวนี้เลย"

เย่ชิวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ในเมื่อตรงกับตัวเจ้า ก็ฝึกให้ดีเถอะ ผมจะเดินดูตำราเล่มอื่นต่อ"

หนานกงเซียวเซียวรับคำเบา ๆ จากนั้นก็เดินแยกไปอีกด้าน เริ่มฝึกตามที่บันทึกไว้ในตำราทันที

เงาร่างของนางค่อย ๆ เบาขึ้นทุกขณะ ก้าวย่างลื่นไหลราวสายน้ำริน เหมือนหลอมรวมกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมรอบตัว

ส่วนเย่ชิวก็ยังคงเดินทอดน่องหน้าชั้นหนังสือต่อไป สายตากวาดผ่านตำราลับทีละเล่ม

ความจำของเขายอดเยี่ยมยิ่งนัก อ่านแวบเดียวสิบบรรทัด แค่ดูผ่านหนึ่งครั้ง เนื้อหาในตำราก็ฝังลึกลงในห้วงสมองทันที

ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชา วิชาดาบ หรือประสบการณ์การหลอมอาวุธและปรุงยา เขาล้วนจดจำไว้หมด เตรียมไว้ให้มีเวลาว่างในภายหลังแล้วค่อย ๆ คิดใคร่ครวญ

จนกระทั่งตอนที่เขาเดินมาถึงเกือบสุดปลายชั้นหนังสือ ตำราลับเล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่มุมชั้นซึ่งแทบไม่สะดุดตาเลยกลับดึงดูดสายตาเขาเข้าอย่างจัง บนปกเขียนอักษรโบราณสี่ตัวเอาไว้ว่า—

"วิชาดาบไร้นาม"!