วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3124

หลังจากจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ จากไปแล้ว สถานที่ก็เหลือเพียงเย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียว ทั้งสองกำลังจะออกเดินทาง อยู่ ๆ ก็—

“ฟิ้ว!”

กระบี่หยกเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเย่ชิว

ถัดมาทันที เสียงของจื่อหยางเทียนจุนก็ดังขึ้นว่า “ชางเซิง เจ้ารับยันต์ดาบเล่มนี้ไว้ เผื่อยามคับขัน”

เย่ชิวยื่นมือรับกระบี่หยกไป ความอบอุ่นเอ่อท้นในอก เอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณซือจู่มาก”

เขารู้ดีว่าจื่อหยางเทียนจุนเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา จึงทิ้งยันต์กระบี่กึ่งจักรพรรดิชิ้นนี้ไว้ให้ใช้ติดตัวป้องกันภัยเป็นพิเศษ

หนานกงเซียวเซียวมองเย่ชิวแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “จ้าวหอสมุด ตอนนี้จะออกเดินทางเลยไหม?”

เย่ชิวพยักหน้า เลื่อนสายตาไปมองหนานกงเซียวเซียว แววตาเจือความรู้สึกผิด “เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย ขอโทษนะ”

หนานกงเซียวเซียวชะงักเล็กน้อย ถามว่า “จ้าวหอสมุด อยู่ดี ๆ มาขอโทษฉันทำไมเหรอ?”

เย่ชิวพูดเสียงต่ำ “ผมไปอยู่กับเสี่ยวเตี๋ย โดยไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า มองข้ามความรู้สึกของเธอไป ผมเลยต้องขอโทษ”

เมื่อได้ยิน หนานกงเซียวเซียวก็ยิ้มบาง ๆ พูดเสียงอ่อน “จ้าวหอสมุดเก่งขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีเด็กผู้หญิงชอบเยอะ ฉันไม่กล้าคิดฝันเลยว่าจะได้ครอบครองท่านแค่คนเดียวหรอก”

“ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจตามจ้าวหอสมุดมา ฉันก็เตรียมใจเรื่องการต้องแบ่งปันไว้แล้ว”

“จ้าวหอสมุดไม่ต้องกังวล ไม่ว่าท่านจะมีผู้หญิงกี่คน ฉันก็จะไม่โกรธ ขอแค่ว่า...ในใจของท่าน ยังมีที่เล็ก ๆ เผื่อให้ฉันสักมุมก็พอ”

เย่ชิวซึ้งในความเข้าอกเข้าใจของนางอย่างลึกซึ้ง เขากุมมือเธอแน่น พูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย วางใจเถอะ ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ตำแหน่งของเธอในใจผมจะไม่มีวันเปลี่ยน”

หนานกงเซียวเซียวเผยรอยยิ้มบาง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ฉันเชื่อนะ”

เย่ชิวไม่พูดอะไรอีก เรียกดาบขี่สายลมออกมา จับมือหนานกงเซียวเซียว ทั้งสองยืนบนดาบแล้วเหินลอยจากไป

ระหว่างกำลังเหิรดาบเหินฟ้า หนานกงเซียวเซียวก็สังเกตว่าทิศทางที่มุ่งไปไม่ใช่เมืองหลวงจงโจว จึงถามอย่างแปลกใจ “จ้าวหอสมุด พวกเราไปที่ไหนกันเหรอ?”

เย่ชิวหรี่ตาตอบ “สำนักศึกษาจี้เซี่ย”

“สำนักศึกษาจี้เซี่ย?” หนานกงเซียวเซียวแปลกใจเล็กน้อย “ไปที่นั่นทำไมเหรอ?”

เย่ชิวอธิบาย “ผมอยากไปเยี่ยมท่านอาจารย์สักหน่อย แล้วก็แวะไปดูข่งเทียนเซี่ยด้วย”

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้า จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงถามว่า “พูดถึงข่งเทียนเซี่ย อยู่ดี ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ทำไมในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิที่ระฆังสวรรค์ปฐพีประกาศออกมาถึงไม่มีชื่อเขาล่ะ?”

“ตามเหตุผลแล้ว ข่งเทียนเซี่ยก็สนิทกับท่าน แถมยังเป็นลูกศิษย์คนเก่งของท่านอาจารย์ มีพลังคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ติดตัว พรสวรรค์ก็ร้ายกาจ ไม่น่าจะไม่มีชื่อติดอันดับนี่นา?”

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “เธอก็ไม่ได้ติดอันดับเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? คนรอบตัวผมมีเยอะเกิน บางทีระฆังสวรรค์ปฐพีอาจจะทยอยจัดอันดับทีหลังก็ได้”

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มแล้วว่า “ก็อาจจะนะ แต่พรสวรรค์ของข่งเทียนเซี่ยนี่สุดยอดจริง ๆ ถ้าเขาติดอันดับขึ้นมาก็ไม่แปลกเลย”

เย่ชิวพูดต่อ “พรสวรรค์ของข่งเทียนเซี่ยไม่ธรรมดาจริง แต่คนอย่างเขาน่ะถ่อมตัว ไม่ชอบแก่งแย่งต่อสู้ บางทีนี่ก็อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาไม่ได้ติดอันดับ”

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้ารับ “จริงด้วย ข่งเทียนเซี่ยนิสัยอ่อนโยน ไม่แย่งไม่ชิง ไม่คิดจะไปต่อสู้กับใคร เป็นหนอนหนังสือแบบคลาสสิกเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ...” เย่ชิวหัวเราะออกมา

แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้บอกหนานกงเซียวเซียว ว่าที่เขาอยากไปสำนักศึกษาจี้เซี่ยนั้น ก็เพราะอยากลองหยั่งท่าทีของท่านอาจารย์

ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจของเย่ชิวจึงมีความสงสัยอยู่เสมอว่า หรือว่าท่านอาจารย์จะเป็นเจ้าของระฆังฟ้าดินกันแน่?

ถ้าบอกว่าข่งเทียนเซี่ยไม่มีชื่อติดอันดับ เพราะความสัมพันธ์กับเขายังไม่ใกล้ชิดพอ แล้วเหตุใดหนิงอันถึงไม่มีชื่อติดด้วยเล่า?

พลังบำเพ็ญเพียรของหนิงอันตอนนี้ก็ใช่ว่าจะอ่อนแอ ไหนปัจจุบันยังเป็นจักรพรรดินีแห่งจงโจว ตามเหตุผลแล้ว รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดีย่อมต้องมีที่สำหรับนางแน่ ๆ

แต่ที่น่าประหลาดคือ กลับไม่มีชื่อของนางอยู่เลย

ทั้งข่งเทียนเซี่ยและหนิงอันต่างก็ไม่มีชื่อติดอันดับ หรือว่ามันจะเป็นเพราะเจ้าของระฆังฟ้าดินจงใจปกป้องพวกเขากันแน่?

หัวใจของเย่ชิวสั่นไหว กำลังจะตอบรับ ทว่าหนานกงเซียวเซียวกลับเอ่ยเสียงค่อย “ที่รัก งั้น...เราทำกันที่นี่เลยไหม...”

เย่ชิวชะงักไป ก่อนจะว่า “ตอนควบคุมดาบเหินฟ้าอยู่ มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ไหม?”

แววตาของหนานกงเซียวเซียวฉายแววเจ้าเล่ห์ นางออดอ้อน “หรือว่าคุณไม่อยากลองดูหน่อยเหรอ? บนฟ้าแบบนี้ บางทีความรู้สึกอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้นะ ฉันอยากลองแล้ว ที่รัก ขอนะ...นะ...”

น้ำเสียงของนางนุ่มหวาน แฝงความเย้ายวน ทำให้หัวใจของเย่ชิวร้อนวูบขึ้นมา

หนานกงเซียวเซียวดูแลห้องเกียรติทรัพย์มาหลายปี รู้จักจังหวะจะโคนในการจับใจคนเป็นอย่างดี ไหนจะทั้งสวยทั้งหุ่นดี พอมาตั้งใจยั่วยวนกันขนาดนี้ ให้เย่ชิวไม่หวั่นไหวก็คงแปลก

เย่ชิวหัวเราะอย่างจนใจ ยื่นมือไปบีบแก้มนางเบา ๆ “ยัยนี่นี่นะ เป็นตัวเสน่ห์ดี ๆ เลย”

หนานกงเซียวเซียวกระพริบตาปริบ ๆ ออดอ้อนต่อ “ที่รัก ตกลงให้ฉันเถอะนะ...”

เย่ชิวถูกนางแหย่จนใจคันยุบยิบ สุดท้ายก็ยอมแพ้ “ก็ได้ แต่เราต้องระวังหน่อยนะ อย่าพลัดตกลงไปล่ะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฟ้ากว้างขนาดนี้ จะตกไปได้ยังไงกัน” หนานกงเซียวเซียวถึงกับยิ้มกว้างทันที สองแขนเกี่ยวรอบลำคอเย่ชิว ทั้งสองก็เริ่มพลอดรักกันบนดาบขี่สายลม

ดาบขี่สายลมลอยคว้างอยู่บนท้องฟ้าอย่างเชื่องช้า ภูเขาและแม่น้ำ แม่น้ำสายยาวด้านล่าง ราวกับกลายเป็นฉากหลังของคนทั้งคู่

สายลมอ่อนพัดผ่าน นำความเย็นสบายมาด้วย แต่ก็ไม่อาจกลบความร้อนแรงในใจของทั้งสองได้

หนานกงเซียวเซียวเอ่ยเสียงค่อย “ที่รัก ฉันรักคุณ”

เย่ชิวโอบกอดนางแน่น ตอบกลับ “ผมก็รักคุณเหมือนกัน เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย”

ทั้งสองคนบนดาบขี่สายลมต่างดื่มด่ำกับความอบอุ่นของกันและกัน ราวกับว่าทั่วทั้งโลกเหลืออยู่เพียงพวกเขาแค่สองคน

ไม่นานนัก ก็แทบแยกไม่ออกแล้วว่าไหนเป็นเขา ไหนเป็นนาง

หากมีใครสักคนบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นดาบขี่สายลมจากเบื้องล่าง ก็คงจะพบว่า ดาบยักษ์เล่มนั้นเหมือนมีปัญหาอยู่ สั่นกระตุกอยู่ตลอดเวลา