วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3281

หลิงหูเหย่จ้องมองหินหัวใจดาบที่ลอยอยู่กลางอากาศ แววตาแฝงไปด้วยความเร่าร้อน

“ในที่สุดก็ได้มาจนได้”

หลิงหูเหย่เหยียดมือคว้า ปลายนิ้วทั้งห้าโค้งดั่งตะขอ พุ่งตรงไปยังของวิเศษนั้น

ทว่าในชั่วขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสหินหัวใจดาบ กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นทันใด—

“ฟึ่บ!”

เงาดำสายหนึ่งพุ่งโผล่มาราวกับภูตผี ความเร็วจัดจ้านถึงขีดสุด แทบจะในพริบตาก็ประชิดหินหัวใจดาบแล้ว

“หาเรื่องตาย!”

หลิงหูเหย่คำรามลั่น ดาบหนักเทียนเชวี่ยฟาดขวางออกไป พลังกระบี่พุ่งเป็นรุ้งฉีกอากาศ มุ่งฟันใส่เงาดำนั้นโดยตรง

เงาดำหัวเราะเย็น หุ่นร่างบิดเบี้ยวอย่างน่าพิรุธ หลบพ้นพลังกระบี่ไปได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย

พร้อมกันนั้น เขาก็ตวัดฝ่ามือฟาดย้อนกลับเข้าที่หน้าอกของหลิงหูเหย่ ลมฝ่ามือแหลมคม แผ่พุ่งด้วยอานุภาพมหาศาล

“ปัง!”

หลิงหูเหย่ยกดาบขึ้นรับอย่างฉุกละหุก แต่ก็ยังถูกแรงฝ่ามือนั้นอัดจนถอยกรูดไปหลายก้าว ที่หน้าอกพลันรู้สึกพลังเลือดและพลังชีวิตปั่นป่วนไปหมด

จนถึงตอนนี้ เขาถึงได้มองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเงาดำชัดเจนเสียที

นั่นเป็นใบหน้าธรรมดาจนแทบไม่มีจุดเด่น รูปร่างก็ยังธรรมดาสามัญ ทว่ามีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เย็นเยียบดั่งคมมีด ชวนให้คนหนาวสะท้านไปทั้งตัว

“แกเป็นใคร”

หลิงหูเหย่ถามเสียงเย็น

“หลวงโป๋ซา” เงาดำยิ้มเหยียดอย่างอำมหิต น้ำเสียงแหบแห้ง

แน่นอนว่าแท้จริงแล้วคือเย่ชิวที่ปลอมตัวมา

“หลวงโป๋ซาเหรอ” คิ้วของหลิงหูเหย่ขมวดขึ้น ก่อนจะกล่าวอย่างดูแคลนว่า “ไม่เคยได้ยินชื่อ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับกำลังพูดถึงเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง “หินหัวใจดาบเป็นของที่ผมเล็งไว้ แนะนำให้รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อย อย่ามาหาที่ตายเอง”

เย่ชิวแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเย็นยะเยือก “ทำไมของที่นายเล็งไว้ต้องกลายเป็นของนายล่ะ บอกตามตรง ของชิ้นนี้ผมก็เล็งเอาไว้เหมือนกัน”

“อะไรนะ คิดจะแย่งของของฉันงั้นเหรอ” แววตาของหลิงหูเหย่ฉายแสงจิตสังหารขึ้นมา

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “ของไร้เจ้าของ ตามหลักก็ต้องตกเป็นของคนที่มีความสามารถสิ”

ข้อมือของหลิงหูเหย่สะบัดเล็กน้อย ดาบหนักเทียนเชวี่ยชี้เฉียงลงพื้น เอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า “ไม่อยากเสียเวลาพล่ามกับแก เห็นแก่ตอนนี้อารมณ์ผมยังดี ๆ อยู่ จะยกโทษให้แกรอดตายไปหนึ่งครั้ง ไสหัวไปซะ!”

น้ำเสียงของเขาเชิดสูงราวกับกำลังโปรยทานให้ผู้อื่น ไม่มีทีท่าว่าจะเห็นเย่ชิวอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ในฐานะผู้สืบทอดสำนักกระบี่ และเป็นผู้แข็งแกร่งในขอบเขต quasi-จักรพรรดิ หลิงหูเหย่ย่อมมีทุนจะกร่างเช่นนี้

น่าเสียดายก็แต่ วันนี้เขาดันมาเจอเย่ชิวเข้า

“ถ้าผมไม่ไสหัวไปล่ะ นายจะทำอะไรผมได้” เย่ชิวหัวเราะแผ่ว ๆ แววตาพลันคมกริบดั่งคมมีด กลิ่นอายดุร้ายบ้าคลั่งระเบิดพุ่งออกมาจากร่าง

ชั่วพริบตา รอบด้านราวกับถูกพลังกระบี่ที่มองไม่เห็นเฉือนผ่าน อากาศดังแฉ่ ๆ ไม่ขาดสาย

วินาทีนั้น เย่ชิวคล้ายดาบเทพที่เพิ่งชักออกจากฝัก เปล่งประกายคมกล้าจนปิดไม่มิด!

คิ้วของหลิงหูเหย่ขมวดเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นสีหน้าดูแคลนเช่นเดิม “กล้าขึ้นเสียงแข่งกับฉัน ต้องบอกเลยว่าโง่สุด ๆ”

หลิงหูเหย่แทบไม่ได้เอา “หลวงโป๋ซา” ไว้ในสายตาเลย

ในสายตาเขา คู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การให้ความสำคัญมีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น กู้ฉางเซิงแห่งฉางเซิงซื่อเจีย หวังมี่แห่งตระกูลหวังแห่งที่ราบน้ำแข็ง ทายาทสำนักกุ่ยมินหยินจิ่วโยว...

ยังมีจื่อหยางเทียนจุนแห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน และเย่ฉางเซิงผู้นั้นที่ยังไม่เคยพบหน้า ทว่าลือกันว่ามีพรสวรรค์จักรพรรดิ

นอกจากพวกนี้แล้ว คนอื่นเขาแทบไม่คิดจะปรายตาดูด้วยซ้ำ

“ไอ้พวกโนเนมแบบแก ยังกล้าทำกร่างต่อหน้าผมอีกเหรอ”

หลิงหูเหย่หัวเราะเย็น ดาบหนักเทียนเชวี่ยค่อย ๆ ยกขึ้น ปลายคมดาบเล็งใส่เย่ชิว “ในเมื่อแกอยากตายนัก เดี๋ยวฉันจะสนองให้เอง!”

สิ้นคำ ดาบหนักในมือของหลิงหูเหย่ถาโถมลงมาราวภูผาทับทลาย พลังกระบี่พิโรธดุจพายุ คล้ายจะบดขยี้ฟ้าดินให้แหลกลาญ

“ตูม!”

เย่ชิวไม่หลบไม่เลี่ยง กำหมัดขวาแน่นแล้วกระแทกออกไปอย่างรุนแรง

บนสันหมัดมีลมปราณดำขาวพันเกี่ยวกันอยู่ นั่นก็คือสุดยอดวิชาของอินหยางเจี้ยว หมัดแยกฟ้าหยินหยาง

ว่ากันตามจริง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานของเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ทั้งสิ้น

ไม่นานนัก พลังกระบี่นับไม่ถ้วนก็ระเบิดพุ่งออกมาจากดาบหนักเทียนเชวี่ย แปรเปลี่ยนเป็นดาบลวงตาคมกล้าจำนวนนับไม่ถ้วน ลอยวนอยู่รอบกายหลิงหูเหย่

ปลายคมดาบทุกเล่ม ล้วนเล็งใส่เย่ชิวทั้งสิ้น!

“ไป!” หลิงหูเหย่ฮึดฮัดเสียงต่ำ ดาบนับหมื่นเล่มระดมยิงออกไปพร้อมกัน ราวสายฝนกระหน่ำ

เย่ชิวสะบัดมือทั้งสอง ลมปราณดำขาวถักทอขึ้นตรงหน้ากลายเป็นหยินหยางไท่จี๋ขนาดยักษ์ กั้นป้องกันพลังกระบี่ที่ถาโถมมาทั้งหมดไว้

“เคล็ดวิชาของอินหยางเจี้ยวอย่างนั้นรึ” สายตาของหลิงหูเหย่พลันเข้มขึ้น “แกเป็นพวกหลงเหลือของอินหยางเจี้ยวงั้นหรือ”

เย่ชิวหัวเราะเย็น “ใช่แล้ว แล้วไง”

“อินหยางเจี้ยวล่มสลายไปนานแล้ว สุนัขเร่ร่อนตัวหนึ่งอย่างแกยังกล้าจะมาแข่งกับผมอีกงั้นเหรอ” หลิงหูเหย่ตะโกนกร้าว ฉวยดาบหนักเทียนเชวี่ยขึ้นมากระชับมือแล้วฟันลงอย่างสุดแรง

ทันใดนั้น พลังกระบี่เส้นหนึ่งยาวนับร้อยจั้งฉีกฟ้าผ่าท้องนภา พุ่งฟันใส่เย่ชิวโดยตรง

เย่ชิวไม่ตระหนกเลยแม้แต่น้อย ร่างเพียงวูบหนึ่งหลบพ้นพลังกระบี่ไปได้ ขณะเดียวกันมือขวาเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ พุ่งคว้าตรงไปยังลำคอของหลิงหูเหย่อย่างดุดัน

“กรงเล็บแยกฟ้าหยินหยาง!”

ลมกรงเล็บแหลมคมรุนแรง คล้ายจะฉีกสุญญากาศให้ขาดวิ่น หลิงหูเหย่รีบหลบแบบลนลาน แต่ก็ยังถูกลมกรงเล็บเฉี่ยวใส่ไหล่ เลือดสดทะลักท่วมทันที

“แก—”

หลิงหูเหย่ทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะถูกบีบจนสภาพน่าอับอายได้ถึงเพียงนี้

ที่สำคัญ คนผู้นี้ยังเป็นพวกหลงเหลือของอินหยางเจี้ยวอีกต่างหาก

ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างถึงขีดสุด!

“ผู้สืบทอดสำนักกระบี่ มีฝีมือได้แค่นี้เองสินะ” เย่ชิวเหน็บแนม “ดูท่าทางแล้ว สำนักกระบี่ก็แค่ชื่อเสียงเกินตัวเท่านั้น”

“อวดดีนัก!” หลิงหูเหย่าคำราม ดาบหนักเทียนเชวี่ยส่องแสงเจิดจ้าจนแสบตา เขาได้ลงมือใช้วิชาอาคมลับของสำนักกระบี่แล้ว

“ฟันเก้าชั้น!”

เพียงหนึ่งดาบออกไป พลังกระบี่เก้าชั้นซ้อนทับกัน ส่งผลให้อานุภาพเพิ่มขึ้นทวีคูณ คล้ายแม้แต่ฟ้าดินก็จะถูกผ่าขาด

หลิงหูเหย่มั่นใจในกระบวนท่านี้ของตัวเองอย่างยิ่ง ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง “หลวงโป๋ซา” จะฉวยหินหัวใจดาบขึ้นมากำไว้แล้วร่างก็หายวับไปจากที่เดิม

หนีไปแล้ว!