วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2946

“ใครกล้าทำร้ายลูกเขยของผม!”

ทันใดนั้น ร่างของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็ผุดขึ้นมาราวกับภูผาตระหง่าน ขวางอยู่ระหว่างหรงจิงเทียนกับเย่ชิว เขาหน้านิ่งเย็นชา น้ำเสียงแข็งกร้าว แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ คุณนี่มันอะไรกันแน่?” สีหน้าหรงจิงเทียนเปลี่ยนไป ก่อนถามเสียงขรึม “ใครเป็นลูกเขยของคุณ?”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อพูดขึ้นว่า “ยังจะเป็นใครอีกล่ะ แน่นอนว่าเย่ฉางเซิงสิ”

“ว่าไงนะ? เย่ฉางเซิงเป็นลูกเขยของคุณ?” หรงจิงเทียนเบิกตาโพลง มองท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อราวกับได้ยินเรื่องตลกไร้สาระที่สุดในใต้หล้า

ไม่เพียงแต่หรงจิงเทียน ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ ต่างก็ช็อกจนพูดไม่ออกกับคำพูดของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

ดวงตาของท่านถังชางไห่ทอประกายวาบ สายตากวาดมองไปมาระหว่างท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ เย่ชิว และเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ราวกับกำลังชั่งใจว่าคำพูดของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเป็นความจริงหรือไม่

ส่วนเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล นั้น ถึงกับตาค้างไปแล้ว

สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย จนต้องครุ่นคิดในใจว่า “ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อคิดจะเล่นอะไรอยู่กันแน่?”

“เย่ฉางเซิงฉกเอาลูกสาวสุดหวงของเขาไป เขาไม่เพียงไม่ฆ่าเย่ฉางเซิง กลับยังจะออกมาปกป้องเย่ฉางเซิงอีก สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”

“หรือว่าเขาไม่รู้เลยหรือ ว่าทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่เย่ชิวเองก็ยังมึนงงไปเหมือนกัน

เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อจะออกหน้ากะทันหันแบบนี้

ว่าที่พ่อตาแก่คนนี้…

ไม่เลวเลยจริง ๆ!

หรงจิงเทียนได้สติจากอาการตะลึง ก่อนเอ่ยว่า “เซวียนหยวนพี่ชาย เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ พวกเราไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอ ว่ารอให้หรงเอ๋อร์ออกมาจากเขตแกนกลางเมื่อไหร่ ก็จะให้แต่งกับอี้เอ๋อร์…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อนว่า “ขอโทษด้วย พวกเราตระกูลเล็ก ๆ บ้านเล็ก ๆ ไม่กล้าชะล้างตัวเองไปเกาะฮวงจินเจียจู๋หรอก”

ในขณะเดียวกัน ในใจของเขากลับกำลังพูดว่า หรงอี้มันกลายเป็นคนพิการไปแล้ว ยังมีหน้าอะไรจะมาเป็นลูกเขยของผมอีก?

คุณรู้ไหม แค่เห็นท่าทางกร่างระรานของหรงอี้เมื่อก่อน ผมก็อยากตบสั่งสอนให้หายเหิมอยู่แล้ว

ถ้าคนแบบนั้นได้มาเป็นลูกเขยผม มันไม่ใช่จงใจมาทำให้ผมอารมณ์เสียเหรอ?

อีกอย่าง อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ก็แค่จะใช้กำลังของเซวียนหยวนเจียช่วยให้หรงอี้บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเท่านั้นแหละ

ดูท่าทางหรงอี้ที่มองคนอื่นไม่อยู่ในสายตาแบบนั้น ถ้าหรงเอ๋อร์แต่งไปอยู่กับเขา พอเขาบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเมื่อไหร่ เกรงว่าคงไม่ยอมแม้แต่จะชายตามองผมด้วยซ้ำ

ผมนี่สมองมีปัญหาจริง ๆ ถ้าคิดจะยกลูกสาวให้ลูกชายคุณ!

ทันใดนั้น ใบหน้าของหรงจิงเทียนก็มืดดำดั่งเมฆฝน ราวกับพร้อมจะไหลหยดลงมาเป็นน้ำได้ทุกเมื่อ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริง? เย่ฉางเซิงเป็นลูกเขยของคุณจริง ๆ หรือ?” ท่านถังชางไห่ถามหยั่งเชิง พยายามจับพิรุธแม้เพียงเล็กน้อยจากสีหน้าของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อตอบเสียงหนักแน่นดังก้องว่า “ใช่ เย่ฉางเซิงกับหรงเอ๋อร์รักใคร่กันจริง ในใจของผม เขาก็คือลูกเขยผมไปแล้ว”

“ผมเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออาจไม่ใช่คนยิ่งใหญ่ แต่ผมรู้ดี ว่าความสุขของลูกสาวสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง เพิ่มแววทรงอำนาจเข้าไป “วันนี้ ใครกล้าขยับแม้แต่เส้นผมเส้นหนึ่งของเย่ฉางเซิง เท่ากับเป็นศัตรูกับเซวียนหยวนเจีย!”

คำพูดนี้ดังขึ้นราวกับมีพลังมองไม่เห็นแผ่คลุมทั้งลาน บรรยากาศหนักอึ้งกดทับจนแทบหายใจไม่ออก

สีหน้าของหรงจิงเทียนแปรเปลี่ยนวูบไหว เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อจะทำถึงขนาดนี้เพราะเย่ชิว

ต้องรู้ว่าทุกคนใช้ชีวิตอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมาหลายปี ต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันดี

ในความทรงจำของหรงจิงเทียน ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเป็นคนดีคนหนึ่ง นิสัยอ่อนโยน ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งเสียงดังกับใคร แต่ตอนนี้เพราะเย่ฉางเซิง เขากลับทำตัวตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ช่างเหลือเชื่อเกินไป

ถ้าเป็นเรื่องอื่น หรงจิงเทียนยังพอจะยอมถอยให้ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อสักก้าวอยู่บ้าง ท้ายที่สุดฮวงจินเจียจู๋กับเซวียนหยวนเจียก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด

แต่สำหรับเรื่องในวันนี้ หรงจิงเทียนไม่มีทางถอย

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดกดไปหน้าถัดไปเพื่ออ่านความมันต่อ!

เพียงพริบตาเดียว บนสายคันธนูก็รวมตัวเป็นคลื่นพลังวิญญาณอันน่าตะลึง ราวกับพร้อมจะยิงศรทะลวงฟ้าทุกเมื่อ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเห็นแก่ไมตรีที่สั่งสมกันมาหลายปี ผมอาจจะยอมถอยให้คุณสักก้าว แต่สำหรับเรื่องวันนี้ ผมไม่มีวันถอย”

“เย่ฉางเซิงฆ่าลูกชายผม ฆ่าสมาชิกตระกูลถังเจียไปตั้งมากมาย ในฐานะทั้งพ่อ ทั้งหัวหน้าตระกูล ถ้าผมไม่อาจล้างแค้นแทนพวกเขา ยังจะเหลือหน้าอยู่บนโลกนี้ไปเพื่ออะไร?”

“ถ้าคุณยังดึงดันจะปกป้องเย่ฉางเซิง ก็อย่าโทษว่าผมจะลงมืออย่างไร้ปรานี!”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ที่ยืนดูอยู่ด้านข้างถึงกับใจสั่นระรัว เขาไม่เคยนึกเลยว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้

ถึงขนาดที่ท่านถังชางไห่หยิบคันธนูไท่ซวีออกมาแล้ว

ในใจเขาครุ่นคิดอย่างหนัก ว่าความวุ่นวายในครั้งนี้ ตนควรจะนั่งมองเสือสู้กันอยู่บนภูเขา หรือควรเลือกข้างกันแน่

จะทำอย่างไร ถึงจะกอบโกยผลประโยชน์ได้มากที่สุด โดยไม่ให้ไฟลามมาถึงตัว

ระหว่างที่เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ท่านถังชางไห่ก็ออกคำขาดกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ ผมจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะหลีกหรือไม่หลีก?”

น้ำเสียงของท่านถังชางไห่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง แต่ละคำหนักอึ้งประหนึ่งแบกน้ำหนักพันชั่ง กดทับจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อสูดลมหายใจลึก แววตาหนักแน่นไม่ถอยแม้แต่น้อย พูดว่า “ท่านถังชางไห่ เย่ฉางเซิงคือว่าที่ลูกเขยของผม ผมไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายเขาแม้แต่นิดเดียว”

“ดี… ดีมาก!” ท่านถังชางไห่โกรธจนหัวเราะออกมา คันธนูไท่ซวีในมือสั่นฮือ แรงสั่นสะเทือนดังกังวาน คลื่นพลังวิญญาณกลายเป็นลูกศรที่พร้อมจะพุ่งทะลวง “ในเมื่อคุณดื้อด้านไม่ยอมฟัง ก็อย่าโทษว่าผมจะลงมือโหดร้ายก็แล้วกัน!”

ฟิ้ว!

ลูกศรพลังวิญญาณดีดตัวจากสายทันที ราวสายฟ้าสีดำเส้นหนึ่ง พุ่งทะลุท้องนภา ตรงดิ่งไปยังท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกับเย่ชิวอย่างรวดเร็ว