วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2945

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลรู้ดีถึงฐานะของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ในเซวียนหยวนเจีย และรู้ดีว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อให้ความสำคัญกับไข่มุกในมือคนนี้เพียงใด หากเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ลงเอยกับเย่ชิวจริง ๆ ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อมีโอกาสสูงเหลือเกินที่จะเชือดเย่ฉางเซิงทิ้ง

“ไอ้เย่ฉางเซิงนี่นะ ไม่เพียงฆ่าถังหลี่กับถังซาน ทำหรงอี้บาดเจ็บสาหัส ยังได้หัวใจของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไปอีก แถมยังทำให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินยอมติดตามเขาโดยไม่เสียดายชีวิต ฝีมือไม่เลวจริง ๆ!”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลเหลือบตามองไปทางเย่ชิว แววตาวูบไหวไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

สนามรบ

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “ผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋ก็แค่นี้เอง ยังมีใครอยากตายอีกไหม ก็ออกมาให้หมด”

ท่านถังชางไห่เอ่ยเย้ยตามไปด้วยว่า “หรงจิงเทียน เพิ่งวันนี้เองข้าถึงได้รู้ว่า ผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋พวกเจ้า มีแต่พวกดูดีแต่ชื่อ ใช้งานจริงไม่ได้สักคน แค่ผู้บุกรุกจากภายนอกวัยหนุ่มคนเดียว ยังเอาชนะไม่ได้ ไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไง”

“ฮึ่ม!” หรงจิงเทียนฮึดฮัด น้ำเสียงเย็นเยียบใส่เย่ชิว “ข้าไม่เชื่อหรอกว่า แค่คนคนเดียวของเจ้า ยังจะขวางคนมากมายขนาดนี้ได้อีก”

พูดจบ เขาก็หันไปสั่งเหล่าผู้อาวุโสที่เหลืออยู่ “ลุยพร้อมกัน จับเย่ฉางเซิงมาให้ข้า!”

“ครับ!”

คำสั่งของหรงจิงเทียนดังก้อง เหล่าผู้อาวุโสฮวงจินเจียจู๋ที่เหลือราวสิบกว่าคน เปรียบเสมือนฝูงหมาป่าที่ได้สัญญาณล่า ต่างระเบิดพลังกันเต็มที่ ทะยานเข้าหาเย่ชิวจากทุกทิศทุกทาง

ผู้อาวุโสเหล่านี้แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่พลังบำเพ็ญเพียรล้ำลึก บ้างเชี่ยวชาญวิชาดาบ วิชาดาบของพวกเขาปล่อยพลังกระบี่พุ่งทะยานดั่งมังกร บ้างถนัดวิชาหมัด กระแสลมจากหมัดคำรามหวีดหวิว และยังมีบางคนเชี่ยวชาญอาวุธลับกับพิษ เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจอำมหิตจนขนลุก

“เย่ฉางเซิงอยู่ในอันตรายแล้ว!”

เฟิงหลิงหยุนเอ่ยขึ้น

ในสายตาของเขา ตอนนี้เย่ชิวกลายเป็นแค่เนื้อบนเขียง รอให้ใครจะแล่ก็ได้

ทว่า เย่ชิวกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งคลื่นการโจมตีที่ปกคลุมฟ้าดินพุ่งมาถึงตัว เย่ชิวถึงขยับเท้า ร่างกายเคลื่อนไหวพิลึกพิลั่นไปมาบนสนามรบ ราวกับสายหมอกบางเบา จับต้องแทบไม่ได้

“ฟึ่บ!”

แสงดาบสายหนึ่งพุ่งเฉือนอากาศอย่างดุดัน ตรงเข้าใส่จุดตายของเย่ชิว ทว่าพอเห็นเย่ชิวเพียงแค่เอียงตัวหลบเล็กน้อย แสงดาบก็เฉียดชายเสื้อเขาไปนิดเดียว ก่อนจะฟันฉัวะลงบนพื้นด้านข้าง ทิ้งรอยแผลจากดาบยาวเหยียดหลายสิบจั้ง

ทันใดนั้นเอง เย่ชิวสะบัดมือสวนกลับ ปล่อยพลังกระบี่สายหนึ่งฟาดออกไป สังหารผู้อาวุโสคนนั้นในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน กระแสหมัดของผู้อาวุโสอีกคนก็ปะทะมาทันที เย่ชิวไม่คิดจะหลบหรือปัดป้องอะไร มือขวายกขึ้นอย่างแผ่วเบา กลับคว้าหมัดที่ถาโถมมาพร้อมแรงอันหนักหน่วงนั้นไว้ได้ตรง ๆ จากนั้นบีบแรงขึ้นครู่เดียว กำปั้นของอีกฝ่ายก็ระเบิดแหลกคามือ

“อ๊าก...!”

ผู้อาวุโสคนนั้นกรีดร้องโหยหวนอย่างสยดสยอง

“เขามีมา ข้าก็ต้องมีตอบ” เย่ชิวคำราม หมัดซ้ายฟาดออกไปทีเดียว ทุบใส่ร่างของผู้อาวุโสคนนั้น

เพละ!

ร่างของผู้อาวุโสแหลกละเอียดในชั่วพริบตา กลายเป็นหมอกเลือดกระจายกลางอากาศ

เย่ชิวหมุนตัววูบเดียว ก็ฉวยคว้าตัวผู้อาวุโสอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตี จากนั้นโยนสุดแรง ร่างทั้งคนของผู้อาวุโสคนนั้นถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป กระแทกใส่ผู้อาวุโสอีกสองคนที่กำลังคิดจะลอบโจมตีเย่ชิว ดังกร๊อบเข้าอย่างจัง

ทั้งสามร่วงลงพื้นพร้อมกัน

“ตึง!”

เย่ชิวทะยานตามไปจากบนฟ้า ทิ้งตัวลงมากระแทกเท้าเดียวบดร่างทั้งสามให้เละเป็นเนื้อสับ

ภาพตรงหน้า ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นถึงกับผงะ

แม้แต่ท่านถังชางไห่ยังเปลือกตากระตุกไปสองสามที จะอย่างไรเสีย ผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋แต่ละคนล้วนผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน พลังฝีมือไม่ธรรมดา ทว่าพอมาอยู่ต่อหน้าเย่ชิวกลับดูไม่ต่างอะไรกับไก่อ่อน

ส่วนผู้อาวุโสที่เหลือของฮวงจินเจียจู๋นั้น ถูกวิธีการสังหารของเย่ชิวทำให้ขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว แค่สายตาของเย่ชิวกวาดมา พวกเขาก็พากันถอยกรูดอย่างหวาดกลัว

หรงจิงเทียนเห็นดังนั้นก็ทั้งตกใจทั้งโกรธ แผดเสียงคำรามว่า “ฆ่า! ฆ่ามันให้ข้า!”

เขาจ้องเย่ชิวด้วยสายตาเย็นเยียบอาฆาต ราวจะกลืนกินอีกฝ่ายทั้งเป็น

“เจ้า...เจ้าอยู่ในระดับพลังอะไรกันแน่?” หรงจิงเทียนกัดฟันถาม เสียงเต็มไปด้วยโทสะล้นอก

พลังการต่อสู้ที่เย่ชิวแสดงออกมา เขาเคยเห็นแค่ในตัวหรงอี้เท่านั้น ท้ายที่สุด หรงอี้ก็ไร้เทียมทานในระดับเดียวกันมาตลอด

เขาไม่คิดเลยว่า เย่ชิวจะทำตัวไร้เทียมทานในระดับเดียวกันได้เช่นกัน

นั่นหมายความว่า พรสวรรค์ของเย่ชิว ไม่ด้อยไปกว่าหรงอี้แม้แต่น้อย

ถ้าวันนี้เย่ชิวไม่ตายล่ะก็...

หรงจิงเทียนไม่กล้าคิดต่อ

เย่ชิวแย้มยิ้มบาง ๆ สายตาคมกล้าดั่งคบเพลิง จ้องหรงจิงเทียนกลับไป เอ่ยเสียงเรียบว่า “ระดับพลังงั้นหรือ? สำคัญนักหรือไง สิ่งที่เจ้าต้องรู้ มีแค่ว่าวันนี้บรรดาผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋ ตายด้วยน้ำมือข้าจนหมดแล้ว”

“อ้อ เกือบลืมไป หรงอี้ก็เกือบได้ตายด้วยน้ำมือข้าเช่นกัน อะไรนะ ร่างเทพไร้เทียมทาน? ข้าว่ามันก็แค่ขี้หมา ขยะคนหนึ่งเท่านั้น”

“ไม่รู้เจ้าจำได้ไหม ว่าลูกชายคนเล็กอย่างหรงห่าว คุณชาย ของเจ้า ถูกข้าฆ่าตาย”

“จริงสิ ที่จริงหรงฮวาก็เป็นข้าที่ลงมือฆ่าเหมือนกัน”

“เจ้าอยากไปเจอหรงห่าว คุณชาย กับหรงฮวาหรือเปล่า ถ้าอยาก ข้าไม่ขัดศรัทธาหรอก”

หรงจิงเทียนตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ เขาไม่เคยถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้มาก่อน และไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะโอหังถึงขั้นจงใจเอาเรื่องที่ฝังลึกในแผลใจเขามาขุดซ้ำเติม

ไอ้ชาติสัตว์!

“เย่ฉางเซิง ข้าจะฆ่าเจ้า!” หรงจิงเทียนคำรามลั่น กำลังจะพุ่งตัวออกไปลงมือ แต่ใครจะคิดว่า ในจังหวะนั้นเอง ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกลับวูบตัวมาขวางไว้ตรงหน้าเขา

“อย่าหวังแตะต้องลูกเขยของข้า!”