วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2947

ฟิ้ว!

ลูกศรพุ่งผ่านที่ใด อากาศราวกับถูกผ่ากลางเป็นสองส่วน ทิ้งรอยแยกของมิติที่ไม่ยอมสมาน กลบเกลื่อนไม่ได้ เผยให้เห็นอำนาจล้ำฟ้าของคันธนูไท่ซวีในฐานะศาสตราจักรพรรดิ

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนที่อยู่ในบริเวณ ต่างรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

“คุณอา ถอยไปเร็ว!”

เย่ชิวเตรียมจะเรียกใช้หม้อแปรสภาพฟ้าและดิน

ตอนนี้เขามองออกแล้วถึงท่าทีของท่านผู้สูงศักดิ์ แถมยังได้รับอนุญาตโดยตรงจากท่านผู้สูงศักดิ์ ย่อมไม่จำเป็นต้องเก็บงำฝีมืออีกต่อไป

ทว่า ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่เพียงไม่ถอย ยังยืนขวางหน้าเย่ชิว ทั้งยังยกมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว โล่แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นฉับพลันเบื้องหน้าของเขา

บนโล่แสงนั้น มีกระแสอักขระเวทมนตร์ซับซ้อนไหลวน แผ่แสงสว่างเจิดจ้าออกมา ตั้งใจจะขวางการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวครั้งนี้ให้ได้

เย่ชิวรู้ดียิ่ง ว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่มีทางรับการโจมตีนี้ไว้ได้ เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย คว้าบนบ่าของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ แล้วใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ หลบลูกศรหายวับไปในพริบตา

ตูม!

ลูกศรไปกระแทกใส่สุญญากาศไกลออกไปหมื่นลี้ ทันใดนั้นก็เจาะสุญญากาศจนกลายเป็นหลุมดำลึกไม่เห็นก้น หลอนจนขนลุกไปทั้งตัว

“เย่ฉางเซิง แกหนีไม่รอด วันนี้ต้องตายเท่านั้น”

ท่านถังชางไห่พูดจบ ก็ดึงสายคันธนูขึ้นอีกครั้ง

ชั่วพริบตา พลังวิญญาณสวรรค์และโลกจากทั่วสารทิศก็พุ่งทะลักมารวมกันอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นลูกศรดอกหนึ่ง

ลูกศรดอกนั้นราวกับรวบรวมจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่สุด และพลังทำลายล้างอันรุนแรงที่สุดในระหว่างฟ้าดิน ปลายศรส่องแสงฟ้าครามเย็นเยียบ ดุจดาวสุกสว่างที่สุดบนฟากฟ้ายามราตรี แฝงกลิ่นอายแห่งความตายที่ทำให้หัวใจหดเกร็ง

ไม่เพียงเท่านั้น พื้นที่รอบ ๆ ลูกศรดอกนั้นดูเหมือนรับพลังอันน่าสะพรึงกลัวภายในไม่ไหว จนบิดเบี้ยวเล็กน้อย พร้อมมีเสียงแปลบปลาบเบา ๆ ดังขึ้นมา คล้ายเสียงคร่ำครวญก่อนหายนะจะมาเยือน

“ไปตายซะ!”

ท่านถังชางไห่ตวาดลั่น ปล่อยสายคันธนู ลูกศรดอกนั้นทะลวงอากาศออกไปดุจดาวตก พุ่งไปยังเย่ชิวหมายสังหาร

“คุณอา ถอยไปให้ไกลหน่อย”

เย่ชิวกำลังจะลงมืออยู่แล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ก็เห็นค้อนยักษ์ที่ทะลุฟ้ากำลังทิ้งตัวลงมาจากท้องนภา

กึงงง!

ลูกศรพุ่งไปชนเข้ากับค้อนนั้น ทั้งโลกคล้ายสั่นสะเทือนตามไปด้วย เสียงระเบิดดังสนั่นแก้วหู คลื่นพลังอันดุร้ายแผ่ซ่านออกไปโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง

ฝุ่นผงฟุ้งกระจาย เศษหินปลิวว่อน แม้แต่ยอดเขาไกลออกไปยังระเบิดแตกพังพินาศภายใต้พลังนี้

ทุกคนรีบถอยไปไกลออกไปหมื่นลี้ในทันที

จนถึงตอนนั้นเอง ทุกคนจึงมองเห็นชัดเจน ค้อนยักษ์เล่มนั้นมีแสงวิญญาณหนาแน่นไหลวนอยู่ทั่วทั้งเล่ม ราวกับกักเก็บน้ำหนักของขุนเขาเอาไว้

เหนือค้อนนั้น มีชายชราเนื้อหนังผอมบางคนหนึ่งยืนอยู่

เขาสวมอาภรณ์ผ้าเนื้อหยาบสีเขียวเรียบง่าย ผมเคราขาวโพลน แต่สายตาคมกริบดุจนกอินทรี ทั้งร่างแผ่ไอสังหารและพลังอำนาจอย่างรุนแรง

“ท่านปู่!”

“ท่านพ่อ!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออุทานออกมาพร้อมกัน

“ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ! ค้อนหล่อสวรรค์!” หรงจิงเทียนกำหมัดแน่น จ้องชายชราบนค้อนยักษ์ไม่วางตา

เย่ชิวพลันตระหนักได้ทันทีว่า ชายชราผู้นี้ก็คืออดีตหัวหน้าตระกูลเซวียนหยวนเจียจู๋ ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ!

“ท่านถังชางไห่ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร แอบรังแกหลานเขยข้าตอนข้าไม่อยู่อย่างนั้นรึ?”

น้ำเสียงของท่านเซวียนหยวนเฮ่อแม้ฟังดูสงบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจและโทสะที่ไม่ยอมให้ใครขัดขืน

สายตาแหลมคมของเขาจ้องตรงไปยังท่านถังชางไห่ ราวกับจะผ่าอีกฝ่ายออกเป็นสองเสี่ยง

สีหน้าท่านถังชางไห่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าท่านเซวียนหยวนเฮ่อจะโผล่มาในจังหวะนี้ แล้วยังเอ่ยถามเขาตรง ๆ เช่นนี้อีกด้วย

แต่ไม่นานเขาก็คืนสู่ความเยือกเย็น แค่นเสียงหัวเราะเย็นแล้วว่า “ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ มาทันเวลาดีแท้ เย่ฉางเซิงฆ่าลูกชายข้า สังหารสมาชิกตระกูลข้า วันนี้ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ล้างแค้นให้ลูกชายและสมาชิกตระกูล กวาดล้างภัยกาฬนี้ให้สิ้น”

ตูม!

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเอ่ยต่อว่า “เย่ฉางเซิงคือหลานเขยเซวียนหยวนเจียจู๋ของข้า เรื่องของเขา ข้าจะจัดการเอง ถ้าเจ้ากล้าลงมือกับเขาอีก ก็เท่ากับประกาศเป็นศัตรูกับเซวียนหยวน”

หรงจิงเทียนเห็นท่าไม่ดี สูดลมหายใจลึก เงยหน้ามองท่านเซวียนหยวนเฮ่อที่ยืนอยู่กลางสุญญากาศ

“ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน คำพูดนี้ของท่านเกินไปแล้วกระมัง”

หรงจิงเทียนกล่าวว่า “ถึงแม้เย่ฉางเซิงจะเป็นหลานเขยของเซวียนหยวนเจียจู๋ แต่เรื่องที่เขาก่อ ล้วนเกี่ยวพันต่อความสงบและระเบียบของทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“เขาฆ่าฟันผู้คนอย่างตามอำเภอใจ ทำลายกฎเกณฑ์ หากไม่ลงโทษอย่างสาสมแล้ว จะให้ผู้อื่นยอมรับได้อย่างไร?”

คิ้วของท่านเซวียนหยวนเฮ่อกระตุกเล็กน้อย สายตาหันไปยังหรงจิงเทียน น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ “หรงจิงเทียน นี่เจ้ากำลังสั่งสอนข้าอยู่รึ? เรื่องที่เย่ฉางเซิงทำ ข้าจะสอบสวนให้กระจ่างเอง ยังไม่ถึงตา ‘คนนอก’ อย่างเจ้ามาออกปาก”

หรงจิงเทียนไม่ยอมถอย เขายืดอกขึ้น กล่าวต่อว่า “ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน ผู้น้อยหาได้มีเจตนาล่วงเกิน เพียงแต่พูดไปตามเหตุผลเท่านั้น”

“เย่ฉางเซิงฆ่าคนไม่กะพริบตา วิธีการโหดเหี้ยม หากไม่ลงทัณฑ์รุนแรง ก็ยากที่ผู้คนจะยอมรับ”

“ยิ่งไปกว่านั้น หากท่านลำเอียงเข้าข้างเขาเช่นนี้ ท่านไม่กลัวหรือว่ามิตรภาพระหว่างถังเจีย ฮวงจินเจียจู๋ กับเซวียนหยวนเจียจู๋ จะต้องสั่นคลอน?”

ฮึ!

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชา เขาเหวี่ยงค้อนหล่อสวรรค์ในมือเบา ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกหนักหน่วงราวพันชั่ง

“หรงจิงเทียน เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? กล้าอ้างตัวว่าเป็นตัวแทนของทุกคนด้วยรึ?”

“เรื่องของเย่ฉางเซิง ข้ามีประมาณของข้าเอง ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาสอด”

“ถ้าเจ้ากล้าพูดมากอีกสักคำ ก็อย่าโทษว่าข้าไม่ปรานี”

หรงจิงเทียนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากตัวท่านเซวียนหยวนเฮ่อ ใจสั่นวาบโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังไม่ยอมถอย กลับกล่าวต่อว่า “ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน ผู้น้อยหาได้สอดรู้สอดเห็นไม่”

“เย่ฉางเซิงทำร้ายอี้เอ๋อร์ของข้า ฆ่าผู้อาวุโสฮวงจินเจียจู๋ไปกว่าสิบคน เขาต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ไม่อย่างนั้น…”

“ไม่อย่างนั้นอะไร? เจ้ากำลังขู่ข้ารึ? หรือว่าเจ้าอยากตาย?”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อบิดค้อนหล่อสวรรค์ในมือแน่น จิตสังหารพุ่งโชนพล่านพลางกล่าว

ทว่าทันใดนั้นเอง…