ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 162

เห็นคนตระกูลซ่งปล่อยให้ซ่งเยี่ยนโจวเขียนหนังสือหย่าโดยไม่มีใครขัดขวางสักคน เฉียนชิวเซียงก็เริ่มลนลานเสียแล้ว

หากไปจากตระกูลซ่ง พวกตนจะไปหาบ่อเงินบ่อทองแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?

ซืออิ๋งสามารถแต่งเข้าตระกูลซ่งได้เดิมก็อาศัยว่าโชคช่วย ถึงตอนนี้ซ่งเยี่ยนโจวจะกลายเป็นคนพิการ แต่ทรัพย์สมบัติของตระกูลซ่งยังคงอยู่

ถ้าไปจากตระกูลซ่ง สตรีที่หย่าร้างคนหนึ่งจะสามารถหาที่พึ่งได้ดีเท่าไรเชียว? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องยอมให้นางส่งเงินมาช่วยเหลือจุนเจือบ้านเดิม

“แม่เขย ท่านรีบเกลี้ยกล่อมเยี่ยนโจวสิ”

เฉียนชิวเซียงเดินออกไปนอกประตูดึงหลิ่วหรูเยียนเข้ามา รอยยิ้มประจบเอาใจเกลื่อนใบหน้า ไม่ได้เย่อหยิ่งถือดีเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เปลี่ยนสีหน้าไวจนชวนให้คนอึ้ง

“ซืออิ๋งแค่โมโหไปชั่วขณะถึงได้พูดจาหุนหันพลันแล่นแบบนั้นออกมา บุพเพที่ได้มาอย่างยากเย็นนี้พูดว่าจะหย่าก็หย่าเลยได้อย่างไรกัน?”

“อีกอย่าง สถานการณ์ของเยี่ยนโจวในตอนนี้ ข้างกายจำเป็นต้องมีคนดูแล ซืออิ๋งไปแล้วยังจะมีใครดูแลอีกเล่า?”

“ซืออิ๋งเป็นเด็กที่ให้ความสำคัญกับญาติมิตร นางก็แค่เป็นห่วงน้องชายมากเกินไป”

“อย่างไรเสียก็เป็นพี่น้องที่ออกมาจากท้องแม่เดียวกัน มีความผูกพันที่โตมาด้วยกัน ไหนเลยจะทนมองน้องชายตกระกำลำบากโดยไม่สนใจไยดีได้?”

ต่อหน้าถ้อยคำโน้มน้าวของเฉียนชิวเซียง หากเป็นเมื่อก่อนหลิ่วหรูเยียนคงรับปากไปแล้ว

แม้ฝานเซี่ยงหรงจะเป็นพวกไม่ได้เรื่อง แต่ฝานซืออิ๋งเป็นห่วงน้องชายเช่นนี้ เห็นได้ว่าเป็นคนจิตใจดี

แต่เมื่อครู่รั่วเจินสะกิดเตือน นางก็พลันเข้าใจสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจในอดีตทั้งหมดแล้ว

เยี่ยนโจวไม่ได้ชอบซืออิ๋งเลยสักนิด ตอนนั้นไยจึงยืนกรานแต่งงานกับนาง?

หลังแต่งงานก็กระโจนเข้าสู่สมรภูมิโดยไม่ลังเล จดหมายถึงทางบ้านในช่วงสองปีนี้ก็มีแต่เป็นห่วงเป็นใยครอบครัว ไม่มีความรู้สึกเสน่หาฉันชายหญิงเลยสักนิด

เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น...เยี่ยนโจวถูกบังคับ!

เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ อีกฝ่ายควรปกป้องนางและตำหนิซ่งเยี่ยนโจวอย่างรุนแรงถึงจะถูก มาปล่อยปละละเลยเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ท่านแม่ ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรเจ้าคะ?” ฝานซืออิ๋งเอ่ยอย่างโมโห

หลิ่วหรูเยียนมีสีหน้าเย็นชา “เจ้าอยากหย่าเองไม่ใช่หรือ? ตอบตกลงให้เจ้าแล้วก็ยังไม่ได้อีกหรือ?”

ฝานซืออิ๋งสะอึก ใบหน้าแดงก่ำ “ท่านลำเอียง ข้าแค่ตำหนิซ่งรั่วเจินไม่กี่ประโยค ท่านก็คิดจะขับไล่ไสส่งข้า!”

“ข้าไม่มีทางให้พวกท่านสมหวัง เว้นเสียแต่ว่าพวกท่านจะยกเงินทั้งหมดในจวนตระกูลซ่งให้ข้า มิฉะนั้นข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

“คนที่ร่ำร้องอยากกลับบ้านเดิมคือท่าน คนที่โวยวายอยากหย่าก็คือท่าน ตอนนี้ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามที่ท่านต้องการแล้ว ท่านกลับมาโทษว่าพวกข้าขับไล่ไสส่งท่าน”

“ข้าเคยเห็นคนไร้ยางอายมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่าท่านเลย อยากหย่าแต่ยังไม่รีบลงนามอีก?”

ซ่งรั่วเจินก้าวยาวๆ มาข้างหน้า ดึงฝานซืออิ๋งมาถึงหน้าโต๊ะ เอ่ยเสียงดุร้าย “หากท่านไม่หย่า ข้าก็จะทำให้ท่านไม่ได้อยู่ในจวนนี้อย่างสงบ!”