ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 161

ฝานซืออิ๋งยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ สมองทำงานไม่ทัน แค่นี้ก็ตอบตกลงแล้วหรือ?

ซ่งเยี่ยนโจวตอบตกลงได้อย่างไร?

“ท่าน...ท่านต้องคิดให้ดีนะ หากวันนี้ท่านหย่ากับข้า วันหน้าก็อย่าหวังว่าจะขอให้ข้ากลับมาคืนดีได้อีก!” ฝานซืออิ๋งเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ

ซ่งเยี่ยนโจวหลุดหัวเราะออกมา เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเหตุใดฝานซืออิ๋งจึงมีความมั่นใจในตัวเองเช่นนี้

ตอนนั้นหลังได้รู้ว่าตนเองถูกวางหลุมพราง เขาก็เกลียดชังสตรีผู้นี้จนสุดหัวใจ แต่ยอมตกลงแต่งงานด้วยเพราะไม่ต้องการทำให้ครอบครัวเดือดร้อน

เขาตัดสินใจเด็ดขาดตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ชีวิตนี้ยังจะพูดถึงจิตใจตรงกันผูกสมัครรักใคร่อันใดอีก?

ภักดีต่อฮ่องเต้ ทดแทนคุณแผ่นดิน และปกป้องคนในครอบครัวได้ก็พอแล้ว

นอกเหนือจากนี้ไม่คาดหวังสิ่งใดทั้งนั้น

แต่เขากลับทำไม่ได้เลยสักอย่าง ซ้ำร้ายสองปีมานี้ยังทำให้มารดาหนักใจ ทำให้น้องชายน้องสาวต้องเผชิญปัญหามากมาย

เมื่อซ่งจืออวี้ส่งพู่กันมาให้ ซ่งเยี่ยนโจวก็ตวัดพู่กันเขียนหนังสือหย่าทันที

ลายมือคมกริบต่อเนื่องลื่นไหลราวกับว่าปรารถนาจะเขียนมานานแล้ว เพียงแต่เพิ่งมาได้เขียนเอาตอนนี้

จนกระทั่งซ่งเยี่ยนโจวลงนามและประทับนิ้วมือเรียบร้อย ฝานซืออิ๋งค่อยได้สติคืนมาพร้อมสีหน้าซีดเผือด

ไม่ควรเป็นเช่นนี้!

ซ่งเยี่ยนโจวควรขอร้องให้นางไม่หย่าสิถึงจะถูก ขาสองข้างของเขาพิการ พ่อสามีก็ตายแล้ว ตระกูลซ่งไม่เหมือนกับในวันวานอีกต่อไป เขาไม่มีทางตบแต่งภรรยาดีๆ ได้อีก

เหตุใดเขาจึงตัดสินใจหย่าเล่า?

เฉียนชิวเซียงเห็นดังนั้นก็เริ่มร้อนใจ ซ่งเยี่ยนโจวเอาจริงแล้ว ลูกสาวโง่งมคนนี้ ปากก็พูดเสียน่าฟัง แต่ไม่ได้กุมหัวใจคนไว้ได้เลยนี่นา!

“แม่นางฝาน ท่านรีบเขียนเถิด พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว คงไม่ได้จะเปลี่ยนใจหรอกนะ?”

ฝานซืออิ๋งได้ยินคำที่ซ่งรั่วเจินเรียกตนเองก็ถลึงตาใส่นางอย่างดุร้าย เท่านี้ก็กลายเป็นแม่นางฝานแล้วงั้นรึ?

นางรู้อยู่แล้วว่านังคนชั้นต่ำนี่อยากให้นางหย่าใจจะขาด คนอื่นในจวนก็ล้วนตามใจนางกันหมด!

“แม่นางฝาน การตัดสินใจของท่านไม่ผิด ในเมื่อไม่เหมาะสมก็เลิกรากันแต่โดยดี พี่ใหญ่จะได้ไม่เป็นภาระท่าน” ซ่งอี้อันช่วยพูดเสริม

ซ่งจืออวี้มองไปทางพี่รองของตนเองด้วยความประหลาดใจ “เมื่อก่อนตอนตระกูลฝานมาเรียกร้องเงิน ท่านพูดเองว่ายอมรื้อวัดแต่ไม่ยอมทำลายงานมงคลไม่ใช่หรือ? วันนี้ไฉนมาเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาหย่ากันได้เล่า?”

“เมื่อก่อนเข้าใจว่าพี่ใหญ่ชมชอบนางถึงได้พูดไปแบบนั้นเพื่อปลอบใจคนกันเองน่ะสิ ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่ชอบแล้ว ไม่เกลี้ยกล่อมให้หย่าแล้วจะเกลี้ยกล่อมให้ทำอะไร?” ซ่งอี้อันถามกลับ

ซ่งจืออวี้ “แม่นางฝาน ข้าจะให้คนช่วยเก็บข้าวของให้ท่านเดี๋ยวนี้ ประเดี๋ยวจะช่วยนำไปส่งให้ท่านด้วย พวกท่านจะได้ไม่ต้องลำบากกลับมาขนอีกรอบ”

ซ่งรั่วเจินกับซ่งอี้อันสบตากัน ซ่งจืออวี้ช่างมีพรสวรรค์ในการยั่วโทสะคนโดยแท้