ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 163

“เจ้าว่าอะไรนะ?” ฝานซืออิ๋งตกตะลึง มือข้างหนึ่งชี้ตัวเองพลางเอ่ยเสียงแหลมสูง “เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ?”

“ข้าขู่ท่านแล้วอย่างไรเล่า?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน “ยามนี้ทั้งเมืองหลวงมีใครไม่รู้บ้างว่าหลังหลินจือเยว่ถูกถอนหมั้นแล้ว ตอนนี้ตกต่ำลงแค่ไหน?”

“เดิมทีข้าไม่อยากถือสาหาความท่าน แต่ท่านรนหาที่เอง อ้าปากหุบปากก็เอาแต่พูดว่าข้าหาเรื่องท่าน เช่นนั้นก็อย่ามาโทษที่ข้าหาเรื่องท่านจริงๆ ก็แล้วกัน!”

“ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ นังเด็กเมื่อวานซืนที่จะต้องออกเรือนไปไม่ช้าก็เร็ว เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดจากับข้าแบบนี้!”

เพียะ!

ซ่งรั่วเจินเงื้อมือตบไปหนึ่งฉาด

“นังคนชั้นต่ำ เจ้ากล้าตบข้ารึ เจ้ากับข้าต้องตายกันไปข้าง!”

ฝานซืออิ๋งโมโหจนตาแดงก่ำ เอื้อมมือเข้าไปหมายกระชากผมซ่งรั่วเจิน

แต่ซ่งรั่วเจินเพียงมองนางอย่างเฉยเมย แล้วเงื้อมือขึ้นตบอีกฉาด

เพียะ!

ตบทั้งสองครั้งล้วนใช้แรงไม่เบา ความเหยียดหยามยังหนักข้อยิ่งกว่า

ซ่งรั่วเจินรังเกียจครอบครัวฝานซืออิ๋งอย่างที่สุดอยู่เป็นทุนเดิม หากนางไม่ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย คนดีๆ อย่างซ่งเยี่ยนโจวคงถูกนางทำร้ายจนตายทั้งเป็น!

ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นนางที่วางอุบายต่อตระกูลซ่ง ตระกูลซ่งไม่เคยทำผิดต่อนาง คนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมากอบโกยทรัพย์สินเงินทองไปมีชีวิตสุขสบาย?

ฝันไปเถอะ!

“กรี๊ด!”

ฝานซืออิ๋งกรีดร้องเสียงแหลม โมโหจนแทบคลั่ง!

“เซี่ยงหรง เจ้ายังบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม? เจ้าไม่เห็นรึว่านางตบข้า?”

ฝานเซี่ยงหรงได้สติคืนมาแล้วก็รีบปราดเข้ามาหา

แต่ไม่รอให้เขามาถึงตรงหน้าซ่งรั่วเจินก็ถูกซ่งจืออวี้คว้าแขนเอาไว้ได้เสียก่อน

เสียงกร๊อบดังกังวาน ข้อไหล่ของฝานเซี่ยงหรงถูกดึงจนหลุด