ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 328

“เสี่ยวจิ่ว ข้าเอง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตบเขาเบา ๆ “จำข้าได้หรือไม่ คนที่พาเจ้ากลับมาเมื่อเช้า”

ตงฟางจิ่วคุ้นเสียงของนาง ก็โผล่ออกมาจากในผ้าห่มช้า ๆ มองไปรอบ ๆ ด้วยความกริ่งเกรง กลัวว่าจะมีคนมาทุบตีทำร้ายเขา

“เด็กดี” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ปลอบโยนเขา “ไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่มีคนไม่ดีหรอก”

นางเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้า เห็นว่าเขามีปฏิกิริยาไม่รุนแรง ก็ค่อย ๆ โอบกอดเขาอย่างช้า ๆ

ตงฟางจิ่วไม่ขัดขืน กลับได้ใช้มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบตบไหล่นางเบา ๆ แทน ใบหน้าเล็ก ๆ ถูไถไปมากับใบหน้าของนาง แสดงถึงความใกล้ชิด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เกิดความรู้สึกยินดีในใจ พลันโอบกอดเขาให้แน่นยิ่งขึ้น

“อ้า ไยถึงให้น้องเก้ากอดสตรีได้ แต่ข้ากอดไม่ได้เล่า?” ตงฟางอิ๋งเข้ามาเห็นฉากนี้เข้า ก็ไม่พอใจ “ท่านพี่เจ็ด ท่านลำเอียง”

ตงฟางหลีสีหน้าดำทะมึนไปทั้งใบหน้า ไอสังหารแผ่ออกจากร่างกาย

ตงฟางจิ่วรู้สึกถึงกลิ่นอายบนร่างกายของเขา ก็หลบหลังฉินเหยี่ยนเย่ว์ทันที กระตุกแขนเสื้อของนางสุดแรง

“พี่เจ็ด ท่านดุเกินไปแล้ว” ตงฟางอิ๋งก้าวออกมาข้างหน้าราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เขาตบอกเล็ก ๆ แล้วพูดขึ้น “เสี่ยวจิ่วเด็กดี ไม่ต้องกลัว พี่ชายจะปกป้องท่านเอง”

ตงฟางจิ่วราวกับว่าชื่นชอบตงฟางอิ๋งยิ่งนัก

หลังจากตงฟางอิ๋งเข้ามาใกล้ เขาก็คลายความหวาดระแวงลง และเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน ในลำคอเปล่งเสียงอือ ๆอา ๆ ออกมา

ราวกับว่ากำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขา

ตงฟางอิ๋งแสร้งทำเป็นพยักหน้า “อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

“เจ้าฟังเข้าใจหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้ว

น้องเก้ามิได้ปริปากพูดมาตลอด แม้จะเอ่ยขึ้น ก็เป็นการเปล่งเสียงที่ไร้ความหมายออกมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไร้ซึ่งคำพูด

ตงฟางจิ่วเกิดมาไม่นานก็ถูกโยนไปที่พระตำหนัก จึงไม่เคยเห็นคนที่อายุไล่เรียงกับตนเองมาก่อน

หลังจากพบกับตงฟางอิ๋งที่ร่าเริงและอบอุ่น ราวกับพระอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ แล้ว ก็ถูกแพร่เชื้อ คนก็แปรเปลี่ยนเป็นร่าเริงขึ้นมา

“อาศัยจังหวะนี้ ให้หม่อมฉันเทียบลักษณะเด่นร่างกายของพวกท่านเถอะเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบกระดาษที่บันทึกลักษณะเด่นทางร่างกายของตงฟางหลีขึ้นมา บนกระดาษยังเพิ่มชื่อของตงฟางเจวี๋ยและตงฟางอิ๋งลงไป

นางเปรียบเทียบลายละเอียดลงไปอย่างละเอียด เขียนทั้งหมดลงบนกระดาษ ยิ่งเขียนสีหน้าก็ยิ่งจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ

“พบอันใดบ้าง?” ตงฟางหลีมองใบหน้าจริงจังของนาง “หรือว่าคนไม่มากพอ? ข้าจะไปพาพี่ห้าและน้องแปดมา”

“ไม่ต้องหรอกเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์วางกระดาษลงบนโต๊ะ “พวกท่านดูเองเถอะ”

“ตอนแรกหม่อมฉันคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หลังจากเทียบกับพี่รองและน้องสิบแล้ว หม่อมฉันจึงมั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนเพคะ”