ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 329

ตงฟางหลีและตงฟางเจวี๋ยโน้มกายเข้ามา

บนกระดาษแผ่นนั้น จุดที่วาดเครื่องหมายถูกคือมีลักษณะพิเศษที่คล้ายคลึงกัน

ในหนึ่งบรรทัดจากเครื่องหมายถูกทั้งหมดนั้น พวกเขาสี่คนพี่น้องมีความคล้ายคลึงกันทุกประการ

“หม่อมฉันรู้สึกว่านี่เหลวไหลไปบ้าง แต่ว่า...” ฉินเหยี่ยนเย่ว์คิ้วขมวด “ในบรรดาพวกท่านสี่คน มีเพียงข้อนี้เท่านั้น ที่พวกท่านสี่คนมีความคล้ายคลึงกัน”

บนฝ่าเท้าของพวกเขาสี่คน มีกระดูกชิ้นหนึ่งที่แตกต่างจากกระดูกของคนทั่วไป

กระดูกชิ้นนั้นอยู่ในตำแหน่งฝ่าเท้า อยู่ในตำแหน่งแนวนอนจากนิ้วเท้าไปจนถึงส้นเท้า ลักษณะที่วาดออกมา ราวกับมังกรตัวหนึ่งนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้า เป็นกระดูกที่คนทั่วไปไม่มี อีกทั้งยังอยู่นอกเหนือจากความรู้ด้านสรีรวิทยา

“ก่อนหน้านี้ เสด็จพ่อหรือว่าคนอื่น ๆ เคยสังเหตุเห็นปรากฎการณ์นี้ไหมเพคะ?” นางเอ่ยถาม

ตงฟางหลีส่ายหน้า

“พวกท่านรู้สึกไม่สบายบ้างหรือไม่? เจ้าสิ่งที่คล้ายกับกระดูกมังกรชิ้นนั้นปรากฎขึ้นที่ฝ่าเท้า น่าจะมีผลกระทบอยู่กระมัง?” นางงุนงง

ตงฟางเจวี๋ยครุ่นคิด แล้วเอ่ยตอบ “ไม่ได้มีอาการไม่สบายอย่างใด แต่ ฟังจากที่เจ้ากล่าวมา ข้าก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นานมาแล้ว หลังที่เสด็จปู่ทรงลื่นล้ม ก็พูดว่ากระดูกมังกรกำลังจะจากไป พระองค์จะสิ้นอายุขัยแล้ว วันถัดมา พระองค์ก็สวรรคตไป ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร ตอนนี้มาคิดดูแล้ว บางที กระดูกมังกรที่เสด็จปู่พูด ก็คือกระดูกชิ้นนี้ที่เท้าของพวกเรา”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยักหน้า

กระดูกในร่างกายมนุษย์มีมากมายหลายชิ้น มนุษย์ที่แตกต่างกัน ก็จักมีความแตกต่างในการสืบทอดสูง

กระดูกมังกรใต้ฝ่าเท้าของตระกูลตงฟาง น่าจะเป็นกระดูกผิดรูปชนิดหนึ่งที่สืบทอดให้แก่คนรุ่นหลัง

“หม่อมฉันมั่นใจว่า น้องเก้าเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของเสด็จพ่อ” นางพูด “การมีอยู่ของกระดูกมังกร ความน่าเชื่อถือจึงค่อนข้างสูง แม้จะไม่มีกระดูกมังกร หม่อมฉันก็ได้ข้อมูลมาบ้างแล้วเพคะ”

นางนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะนำกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาม้วน “ช่างเถอะ อธิบายกับพวกท่านไปก็ไม่เข้าใจ หม่อมฉันหาเวลาไปหาศิษย์พี่ลู่จิ้นจะดีกว่า เขาน่าจะเข้าใจได้”

ตงฟางหลีมองท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมของนาง ก็นับว่าได้วางก้อนหินอันหนักอึ้งในหัวใจลงแล้ว

ตงฟางอิ๋งก็เหมือนกับพระอาทิตย์ดวงน้อย ๆ เหมาะจะอยู่กับตงฟางจิ่วที่โดดเดี่ยวที่สุด

“สตรี...พี่สะใภ้เจ็ดสุดยอดไปเลย” ตงฟางอิ๋งหันไปทำหน้าผีใส่ตงฟางหลี แล้วรีบวิ่งไปที่ข้างกายตงฟางจิ่วอย่างรวดเร็ว

หลังจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ส่งตงฟางเจวี๋ยไปแล้ว พลันเห็นใบหน้าดำทะมึนของตงฟางหลี ก็หัวเราะพร้อมทั้งกล่าวขึ้นว่า “ท่านกำลังหึงน้องสิบอยู่หรือ?”

ตงฟางหลีมีสีหน้าคาดไม่ถึง

“เขายังไม่ถึงสิบขวบเลยเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกอับจนหนทาง “ท่านคิดไร้สาระอันใดอยู่?”

“หาโอกาสคืนป้ายหยกให้เขาเสีย” ตงฟางหลีพูดเสียงเย็นชา

“ท่านช่างชื่นชอบการมุดเข้าไปในเขาวัวเสียจริง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์อ้าปากหาว “ช่างเถอะ หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับไปพักผ่อนที่เรือนโยวหลานก่อนเพคะ ท่านก็ดูแลเด็กสองคนนั้นให้ดีเล่า”

“พวกเราจะนอนกับพี่สะใภ้เจ็ด” ตงฟางอิ๋งวิ่งหอบหายใจเข้ามา ประกาศกร้าวว่า “พี่สะใภ้เจ็ดไปที่ไหน ข้าก็จักไปที่นั่นด้วย ข้าคือหางน้อยผู้ซื่อสัตย์ของพี่สะใภ้เจ็ดอย่างไรเล่า”