ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 327

ตอนนี้หญิงตั้งครรภ์เกิดเรื่องขึ้น ไม่แน่ว่า...

“ท่านกลัวว่าจะถูกเหลยอันโหวแว้งกัดอยู่หรือ?” มือฉินเหยี่ยนเย่ว์เย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งถูกเขากุมเอาไว้แน่น จึงเหลือมืออยู่หนึ่งข้าง แต่กุมเตาไฟอุ่นมือไว้ไม่ได้ ได้แค่ปล่อยไว้จนหนาวเย็น

นางดิ้นหนีไม่หลุด จึงยัดมือที่เย็นเฉียบเข้าไปในสายเสื้อของเขา

มือเปล่า ๆ ที่เย็นเฉียบเสียดสีจนตงฟางหลีตัวสั่น เขาไม่ได้หลบหลีกแต่อย่างใด กลับให้นางยื่นมือเข้ามาลึกมากกว่าเดิมแทน

“เหลยอันโหวอาจจะแว้งกัดได้ แต่ข้าก็หาได้เกรงกลัวเขาไม่ ข้าเพียงรู้สึกว่า นี่คงเป็นบทลงโทษต่อเหลยอันโหวจากสวรรค์ มิอาจขัดขืนได้ พวกเราควรจะทำตามลิขิตสวรรค์”

“พวกเราที่เป็นหมอ ทุกวันก็ล้วนกำลังฝืนชะตาฟ้าอยู่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตบมือเขาเบา ๆ “วางใจเถอะเพคะ หม่อมฉันช่วยนางในฐานะหมอ นี่เป็นจรรยาบรรณวิชาชีพ”

“แต่ว่า” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบลง “หากพวกเขาสองคนมองข้ามความหวังดีของหม่อมฉัน คิดจะหาเรื่องหรือว่าก่อความวุ่นวายแล้ว หม่อมฉันก็จักไม่ปฏิบัติในฐานะหมอ แต่จะเผชิญหน้าในฐานะศัตรูแทน”

“ตงฟางหลี หม่อมฉันมิใช่ลูกพลับนิ่มที่จะให้ผู้ใดบีบคั้นก็ได้ และยิ่งมิใช่คนดีที่จักถูกผู้ใดกลั่นแกล้งก็ได้ ผู้ใดกล้าหาเรื่องหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จักเอาคืนเป็นสิบเท่า”

ตงฟางหลีมองใบหน้าจริงจังของนาง แล้วก็แค่นเสียงเย็น “ข้าเคยเรียนรู้มาก่อน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอื้อมมือไปบิดแก้มของเขา “ทำไม ไม่พอใจหรือเพคะ?”

“เมื่อก่อนก็มีบ้าง”

“แล้วตอนนี้เล่า?”

“ฝั่งตะวันออกอบอุ่นเมฆขาวลอยไปทางฝั่งตะวันตก

“หมายความว่าอย่างไร?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ฟังแล้วก็นิ่งชะงักไป

ตงฟางหลีแม้จะยิ้ม ทว่าคำว่า “โง่เขลา” ที่แฝงด้วยความเอาอกเอาใจลอดออกมาจากไรฟันของเขา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกว่าความคิดของสุนัขจิ้งจอกตัวนี้คาดเดาได้ยากยิ่งนัก จึงเลิกเดาเอาเสียดื้อ ๆ แล้วเอนกายพิงเบาะนุ่ม ๆ อย่างเกียจคร้าน

ทางลัดลดเวลาไปได้ไม่น้อย ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงจวนอ๋องเจ็ด

ขณะที่พวกเขาหยุดที่ตำหนักหมิงอวี้ เพิ่งจะลงจากรถม้า ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมาจากภายในห้องด้วยความรีบร้อน

“สตรี ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” เสียงไร้เดียงสาเจือเสียงหอบหายใจ