ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 255

“เสด็จพ่อโปรดรับสั่ง”

“เพิ่มอีกยี่สิบไม้” ฮ่องเต้ทรงตรัส “ถ้าต้องการรับโทษแทนนาง ก็ไปรับเจ็ดสิบไม้”

“ลูกขอน้อมรับสั่ง” ตงฟางหลีน้อมรับพระราชกระแสรับสั่ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กังวลใจเล็กน้อย

เจ็ดสิบไม้เชียวนะ

เขาเพิ่งกลับมาจากประตูนรก อาการบาดเจ็บยังไม่หายดีนัก หากเขาถูกโบยอีกเจ็ดสิบไม้ เกรงว่าจะพิการได้

“แปะ ๆ ๆ ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้องอยู่นอกประตู

ต่อมา ท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ มีชายร่างผอมคนหนึ่งเข้ามาพร้อมรถเข็น

ใบหน้าของเขากระจ่างใส สวมชุดสีดำ ทรงผมเป็นเช่นปกติ โดยการปักปิ่นเอาไว้

แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็น ก็ไม่สามารถซ่อนท่วงท่าสง่างามของเขาได้

“ลูกคารวะเสด็จพ่อ คารวะพระพันปี คารวะเสด็จแม่” น้ำเสียงเสมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

“เจวี๋ยเอ๋อร์?” ฮ่องเต้ไม่คาดคิดว่าตงฟางเจวี๋ยจะมาถึงตำหนักเป่าลู่ สีพระพักตร์แสดงถึงความประหลาดใจ

“ลูกไม่ได้มาคารวะนานแล้ว หวังว่าเสด็จพ่อจะมิทรงตำหนิ” ตงฟางเจวี๋ยเพียงคำนับจากรถเข็นของเขาเท่านั้น

พระสุรเสียงของฮ่องเต้ช้าลง และสีหน้าก็อ่อนลงเช่นกัน “ร่างกายดีขึ้นบ้างไหม?”

ในบรรดาลูกชายเหล่านี้ เขาโปรดปรานตงฟางเจวี๋ยมากที่สุด

ตงฟางเจวี๋ยดูคล้ายกับเขาในครั้นยังเด็กมาก

ไม่กี่ปีมานี้ เขารอคอยการเคลื่อนทัพกลับพร้อมชัยชนะของตงฟางเจวี๋ยเพื่อกำหนดตำแหน่งรัชทายาท หลีกเลี่ยงไม่ให้เหล่าพี่น้องเกิดความระแวงกันและสังหารกันเอง

ทว่า ในการศึกครั้งนั้น ร่างกายของตงฟางเจวี๋ยได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ ทว่าไม่นานนักก็มีปัญหาในการเดิน และอารมณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ตำแหน่งองค์รัชทายาทก็ถูกบังคับให้เว้นว่างไว้เช่นกัน

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ ในช่วงไม่กี่วันมานี้ลูกดีขึ้นมากแล้ว จึงเข้าวังเพื่อพบเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ” ตงฟางเจวี๋ยกล่าว

“หืม? ที่แท้เสด็จพี่ใหญ่ก็อยู่ที่นี่ด้วย” ตงฟางเจวี๋ยดูเหมือนจะเพิ่งรู้ว่าองค์ชายใหญ่ก็อยู่ที่นี่ พลางเลิกคิ้วสูง “ไม่เจอกันนานเลยนะพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่ใหญ่เป็นเช่นไรบ้าง?”

“สบายดี” ใบหน้าขององค์ชายใหญ่มืดมนลง

เขาสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีนานแล้ว และก่อนที่มู่เหยี่ยจะถูกลงโทษ ก็ซุกซ่อนตัวตน เพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นเขา

ท้ายที่สุด เขาคุยโวต่อหน้าพระพักตร์ของเสด็จพ่อไว้เสียมาก และหากคำพูดและการกระทำไม่สอดคล้องกัน แน่นอนว่าจะหาเรื่องให้เสด็จพ่อเอือมระอาเอาได้

“เสด็จพี่ใหญ่ ท่านเคยบอก ว่าเป็นพี่ชายต้องปกป้องน้อง ๆ ต้องรับโทษแทนน้อง ๆ ข้าประทับใจยิ่งนัก” ตงฟางเจวี๋ยเอ่ยขึ้น “เสด็จพี่ใหญ่เป็นแบบอย่างสำหรับเราจริง ๆ และข้าก็ได้ตัดสินใจที่จะใช้ตนเป็นแบบอย่าง”

“ดังนั้น ขอให้เสด็จพ่ออนุญาตให้ลูกรับโทษแทนเจ้าเจ็ดด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายใหญ่เต็มไปด้วยความเกลียดชังในใจ

สิ่งที่กลัวว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้ ตงฟางเจวี๋ยยืนกรานที่จะปรากฏตัวในเวลานี้ และยังเตือนเสด็จพ่อเป็นพิเศษอีกด้วย

ถ้าคนพิการเช่นตงฟางเจวี๋ยได้รับอนุญาตให้รับโทษจริง ๆ แต่เขากลับไม่แสดงออกใดเลย ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป

หากเขายังต้องการรักษาความประทับใจที่ดีต่อหน้าพระพักตร์เสด็จพ่อ ก็มีทางเดียวเท่านั้นที่สามารถเดินต่อไปได้