ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 252

ฮองเฮาไม่เคยคิดเลยว่าบรรพบุรุษเฒ่าสกุลลู่ซึ่งเกษียณอายุไปนานแล้วจะก้าวเข้ามาแทรกแซง

การที่ผู้เฒ่ายอมรับสถานะศิษย์น้องของฉินเหยี่ยนเย่ว์ ก็เท่ากับว่าผู้เฒ่ายอมรับสถานะศิษย์นักพรตเต๋าเทียนหลิงของฉินเหยี่ยนเย่ว์เช่นกัน

นางจัดการสิ่งต่าง ๆ มามากมายเพียงนี้แล้ว ยังคว้าน้ำเหลวอีกจนได้

“ฮ่องเต้เพคะ” เมื่อฮองเฮาเห็นว่าเรื่องนี้เป็นข้อสรุปดังที่กล่าวไปแล้ว จึงเปลี่ยนหัวข้อมาเป็นการลงโทษเบื้องต้น “ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถือว่าเป็นศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิงก็ช่างเถิด แต่ก็ไม่สามารถฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจได้นะเพคะ”

“อะไรคือถือว่า? นางเป็นแน่นอนอยู่แล้ว เหยี่ยนเย่ว์คือศิษย์น้องหญิงของข้า” ลู่จิ้นพูดอย่างไม่พอใจ “จ้งหัว ถ้าภรรยาของเจ้ากล้ารังแกศิษย์น้องหญิงของข้าล่ะก็ ข้าจะไม่มีวันจบเรื่องนี้กับเจ้า”

“ท่านพ่อรอง” ฮ่องเต้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย “เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องเป็นวงกว้าง ขอท่านพ่อรองอย่าทำให้เราลำบากใจเลย”

“ผู้อาวุโสลู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่านเจ้าค่ะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวต่อ “สุดท้ายแล้วมันจะต้องคลี่คลายเจ้าค่ะ”

“เรียกข้าว่าศิษย์พี่!” ลู่จิ้นตบเก้าอี้ ท่าทีโมโหยิ่งนัก “ถ้าเจ้ากล้าเรียกข้าด้วยชื่ออื่นอีก ข้าจะเมินเจ้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อับจนปัญญาเล็กน้อย

ผู้เฒ่าคนนี้ก็เหมือนกับเฒ่าทารกอย่างไรอย่างนั้น

“ได้เจ้าค่ะ ศิษย์พี่ ท่านช่วยดูจากด้านข้างให้ดี ๆ ได้หรือไม่เจ้าคะ? รอเรื่องเหล่านี้คลี่คลายแล้ว ข้ายังมีเรื่องจะพูดกับ

ท่านอีก”

ลู่จิ้นชื่นชอบคำเรียกขานว่าศิษย์พี่มาก ดังนั้นจึงขยับเก้าอี้ไปด้านข้างอย่างเชื่อฟังแล้วนั่งลง

“เสด็จพ่อ” การแสดงออกของฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคงเหมือนเดิม “ความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลนั้นชัดเจนแล้วเพคะ และลูกไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องหยุมหยิมอีกต่อไป ลูกขอให้เสด็จพ่อลงโทษเพคะ”

ฮ่องเต้ขมวดพระขนงแน่น

มู่เหยี่ยถูกคนเอารัดเอาเปรียบ ก็ยังก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้ นั่นคือการหาเรื่องใส่ตัว

ทว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉินเหยี่ยนเย่ว์ฆ่าคนเป็นเรื่องจริง และการลงไม้ลงมือก็เป็นเรื่องจริง

“เจ้าทำร้ายมู่เหยี่ยคือความจริง ทำร้ายคนและฆ่าคนก็เป็นความจริง แม้เรื่องที่เกิดขึ้นจะมีสาเหตุ แต่ผลลัพธ์กลับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เราจะสั่งโบยเจ้าห้าสิบไม้ เจ้ามีข้อโต้แย้งใดหรือไม่?”

“เสด็จพ่อ ลูกขอน้อมรับกับการลงโทษนี้เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นมู่เหยี่ยกระโดดออกมาอีกครั้งก็มุ่นคิ้ว

องค์หญิงผู้นี้ ช่างไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาเอาเสียเลย

“ทว่า ในเมื่อเสด็จพ่อรู้สาเหตุและผลกระทบของเรื่องนี้แล้ว ก็ย่อมต้องรู้ด้วยว่าเรื่องนี้ลูกมีความผิด แต่ผู้ยุยงกลับมิใช่ลูก”

“หากไม่มีเหตุ แล้วผลจะมาจากที่ใดกันเพคะ?” นางกล่าว “ลูกต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตนก่อ ดังนั้นการโบยห้าสิบไม้ ลูกจึงไม่บ่นสักคำ ทว่าสำหรับผู้ที่ลงมือยั่วยุก่อน องค์หญิงมู่เหยี่ยผู้ก่อเหตุนี้ก็ควรถูกลงโทษด้วยใช่หรือไม่เพคะ?”

“เหลวไหล ถือสิทธิ์อะไรมาลงโทษข้า?” มู่เหยี่ยตะโกน “ข้าไม่ผิด”

“ท่านไม่ผิดหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองนางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ลงแส้ตีไป๋โค้วที่รับใช้ข้างกายข้าหลายร้อยครั้ง ถ้ามิใช่ว่าข้าเปลี่ยนถ่ายเลือดให้กับนางได้ทันเวลา บัดนี้นางคงจะตายไปแล้ว”

“ท่านโยนสาวใช้สองคนที่ชื่อเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยนลงในสระน้ำเย็น ถ้าไม่ใช่ข้ากับตู้เหิงช่วยชีวิตไว้ พวกนางก็คงจะตายไปแล้ว ท่านเกือบฆ่าคนไปสามคน ท่านยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ผิดเลยสักนิดอย่างนั้นหรือ?”

องค์ฮ่องเต้มองมู่เหยี่ยด้วยแววตาน่ากลัวเล็กน้อย

นับตั้งแต่เหตุการณ์นองเลือดของมู่เหยี่ยในวังนั้น ก็ห้าปีแล้ว