ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 250

“และข้าก็ไม่ใช่สัตว์ประหลาดด้วย” บรรพบุรุษเฒ่าสกุลลู่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ไยคนหนุ่มสาวในยุคนี้ถึงได้ไม่มีมารยาทเพียงนี้กัน?”

มุมปากของฉินเหยี่ยนเย่ว์กระตุกอย่างแรง

นางไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ ทว่าชายชราผู้นี้ก็สามารถคาดเดาความคิดในใจของนางได้อย่างแม่นยำ

ทักษะแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้

ฮ่องเต้ให้คนย้ายเก้าอี้มา

ผู้เฒ่าเองไม่เกรงใจ ลูบเคราพลางนั่งลง

“เมื่อวานนี้เจ้าเด็กเหลือขอลู่ซิวบอก การเปลี่ยนถ่ายเลือดเป็นเจ้าที่สอนให้เขาหรือ?” เขาถาม

“ใช่เจ้าค่ะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตอบ

เมื่อคืนวาน ไม่ว่าอย่างไรลู่ซิวก็ต้องถามเรื่องการเปลี่ยนถ่ายเลือดให้ได้ นางรำคาญมากจนไล่เขาออกไปด้วยคำพูดสุกเอาเผากินสองสามคำ

ดูเหมือนลู่ซิวจะเคยบอกว่าต้องการเชิญบรรพบุรุษเฒ่าสกุลลู่ออกมาจากเขา หากจะสายเกินไปจะไม่ทันการ

ในตอนนั้นนางไม่เข้าใจความหมาย

ทว่าตอนนี้ถึงได้รู้ ว่าความหมายของการออกจากเขาคือสิ่งนี้

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหมู่โลหิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน?” ทั่วทั้งร่างของผู้เฒ่าเปล่งแสงที่แตกต่างออกไป

“คือว่า...” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี

การเผยกฎของยีนและพันธุกรรมแก่ผู้เฒ่านั้น เป็นเรื่องไร้สาระเกินไป

“มันปรากฏขึ้นมาในหัวเองเจ้าค่ะ” นางกล่าว

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ปรากฏขึ้นมาเอง! ข้าชอบทีเดียว” ผู้เฒ่าหัวเราะร่า “มา บอกข้าต่อสิ ทั้งหมดเจ้ารู้อะไรอีกบ้าง?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกปวดหัวหนักมาก

สิ่งที่นางรู้นั้นกว้างมาก ทุกอย่างล้วนรู้แบบคร่าว ๆ

ไร้หนทางที่เริ่มเอื้อนเอ่ย