ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 249

นางรู้สึกว่าเรื่องราวจะไม่สามารถดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

“ฮ่องเต้เพคะ พระองค์ว่า...” ฮองเฮาทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“โอ้ เราคิดว่าสิ่งที่เจ้าเจ็ดพูดนั้นมีเหตุผลทีเดียว เหยี่ยนเย่ว์เป็นศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิงจริง ๆ และการเปลี่ยนแปลงของเหยี่ยนเย่ว์ก็เป็นความกรุณาจากนักพรตเต๋าเทียนหลิงเช่นกัน” ฮ่องเต้ทรงตรัส “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย เราเชื่อคำตัดสินของนักพรตเต๋าเทียนหลิง”

“ฮ่องเต้ หม่อมฉันคิดว่าเรื่องนี้ยังต้องมีการปรึกษากันให้ดีเสียก่อน” ฮองเฮาตกใจจึงรีบเอ่ย “นักพรตเต๋าเทียนหลิงหายตัวไปหลายปีแล้ว บัดนี้แม้สิ่งต่าง ๆ ยังคงเหมือนเดิม ทว่าคนไม่เหมือนเดิมมานานนมแล้วนะเพคะ จู่ ๆ ลูกศิษย์ก็ปรากฏตัวขึ้น หม่อมฉันยังคิดว่ามันล้ำลึกเกินไปบ้าง”

“ฮองเฮามิเชื่อเราหรือ?” ฮ่องเต้เหลือบมองนางอย่างเย็นชา

“แน่นอนว่ามิใช่เพคะ ฮ่องเต้โปรดอภัยด้วย” ฮองเฮาสะดุ้งตัว “หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่าเรื่องนี้พิลึกพิลั่นเกินไป…”

“มีอันใดพิลึกพิลั่นรึ?” เสียงแก่หง่อมดังขึ้นก้องท้องพระโรง

ผู้เฒ่าผมสีเงินเต็มศีรษะผู้หนึ่งเดินเข้ามา

เขามีผมขาวโพลนทว่าใบหน้าเยาว์วัยนัก แม้ว่าจะอายุมาก แต่ฝีเท้ากลับเบามาก

เขายืนอยู่ในท้องพระโรง ครั้นเห็นฮ่องเต้และพระพันปีกลับไม่ทำความเคารพ มีเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย

ทุกคนในวังนี้ต่างกลั้นหายใจและเพ่งสมาธิ แม้ว่าจะเปิดปากพูดก็ต้องคิดให้รอบคอบเพราะเกรงจะพูดอะไรผิดเข้า

ผู้เฒ่าผู้นี้ไม่เพียงแต่ขัดจังหวะตามอำเภอใจเท่านั้น ยังไม่ทำความเคารพอีกด้วย ซึ่งแปลกมากจริง ๆ

เมื่อฮ่องเต้เห็นผู้เฒ่าก็ตกใจในคราแรก ลุกขึ้นเร่งรุดไป เขาเดินมาหาผู้เฒ่าทีละสองสามก้าว เอ่ยตรัสด้วยความเคารพนบนอบ “ท่านพ่อรอง ท่านมาได้เยี่ยงไร?”

ท่านพ่อรอง?

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจยิ่งกว่าเดิม ผู้เฒ่าผู้นี้มีภูมิหลังอย่างไรกันแน่?

“เมื่อคืนเจ้าเด็กเหลือขอบ้านข้าทำให้ข้าประหลาดใจน่ะสิ เมื่อคืนข้าก็อยากพบสาวน้อยคนนั้นแล้ว แต่เจ้าเด็กเหลือขอต้องให้รอถึงเช้านี้ก่อน นี่ไง เขาหลอกให้คนแก่เช่นข้าเข้าวังแต่เช้า” ผู้เฒ่าหัวเราะเหอเหอ

ลู่ซิวเดินออกมาจากด้านหลังผู้เฒ่าและทำความเคารพ “ลู่ซิวคารวะฮ่องเต้ พระพันปี และฮองเฮาพ่ะค่ะย่ะ”

“ลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์

ลู่ซิวยืนขึ้นด้วยความนบนอบ ก้มศีรษะแล้วยืนข้างกายผู้เฒ่า

“ท่านพ่อรอง!” องค์ฮ่องเต้จนใจ

“กลับไป ๆ” ผู้เฒ่าโบกมือ “เป็นเพราะเช่นนี้ข้าถึงเกลียดการอยู่กับพวกเจ้า ชักช้าอืดอาดและล้วนมีกฎเกณฑ์ น่ารำคาญจะตาย”

“สาวน้อย ข้ายังเด็กอยู่นะ เลยไม่อนุญาตให้เรียกข้าว่าท่านผู้เฒ่า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอย่างไร ดังนั้นจึงพึมพำเงียบ ๆ “ท่านปู่หรือ?”

“ไม่อนุญาตให้เรียกข้าว่าท่านปู่เช่นกัน” สีหน้าของผู้เฒ่าเปลี่ยนเป็นสีเข้ม

หน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์เต้นตุบ ๆ เสียงเบาเพียงนี้เขายังสามารถได้ยินทุกคำ

อายุมากปานนี้ ไม่หูตึงหรอกหรือ?

“ข้าไม่ได้หูตึง” บรรพบุรุษของสกุลลู่ดุ “สาวน้อย อย่าดูหมิ่นผู้สูงอายุเลย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ่งรู้สึกฉงนใจมากขึ้น ไม่เพียงแต่ผู้เฒ่าผู้นี้หูไม่ตึงเท่านั้น ยังสามารถอ่านสิ่งที่นางกำลังคิดได้ถ่องแท้อีกด้วย

เป็นไปได้ไหมว่า…เขาเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่า?