ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 248

“เหยี่ยนเย่ว์ แหวนที่นักพรตเต๋าเทียนหลิงทิ้งไว้ให้เจ้านั้นต้องใช้ให้ดี และอย่าลืมเก็บไว้เป็นความลับ” ฮ่องเต้ทรงตรัส

“ลูกจะจดจำไว้เพคะ”

“ไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องลูกศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิงปรากฏตัวแล้ว กลัวเพียงแต่จะมีคนที่ตาไร้แววมาหาถึงประตูเรือนน่ะสิ เราจะให้องครักษ์จื่ออวี๋สองคนแก่เจ้าแล้วกัน” ฮ่องเต้หยุดไปเล็กน้อย แล้วทรงตรัสต่อไป “องครักษ์จื่ออวี๋พิเศษมาก เอาแบบนี้ เราอนุญาตให้เจ้าเรียกพวกเขาได้เพียงเดือนละหนึ่งครั้งเท่านั้น”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่แน่ชัดว่าเพราะเหตุใด

ทว่าครั้นตงฟางหลีได้ยินคำว่า “องครักษ์จื่ออวี๋” สี่คำนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขารีบกดศีรษะของฉินเหยี่ยนเย่ว์ลง “ลูกขอบพระทัยเสด็จพ่อ”

ฮ่องเต้แค่นยิ้ม “ขอบคุณไปไย เจ้าเจ็ด อย่าคิดว่าจะซ่อนความคิดหยุมหยิมของเจ้าจากเราได้นะ มา ส่งคืนมาให้เราเสีย”

ตงฟางหลีตกตะลึง

“อึ้งอันใด? เอาป้ายทองละเว้นโทษตายคืนมา” ฮ่องเต้ทรงตรัส “มีองครักษ์จื่ออวี๋แล้ว ก็มิจำเป็นต้องมีป้ายทองละเว้นโทษตายแล้วล่ะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กังวลใจเล็กน้อย

นางยังไม่ได้แตะป้ายทองละเว้นโทษตายเลยด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดจึงถูกรับกลับแล้วเล่า?

“เสด็จพ่อเพคะ สิ่งที่ส่งออกไปแล้ว จะเอากลับคืนไปได้เยี่ยงไรกันเพคะ?” นางกัดฟันพูด “นั่นคือรางวัลที่ลูกสมควรได้รับเพคะ ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องของวันนี้เลยนะเพคะ”

“รับสั่งของท่าน…”

เสียงของนางลดลงเรื่อย ๆ

เพราะตงฟางหลีบิดต้นขาของนางอย่างแรง มันเจ็บมากจนนางพูดต่อไม่ได้

ฮ่องเต้ทรงพระราชดำริอยู่ครู่หนึ่งแล้วโบกพระหัตถ์ “ช่างเถอะ เจ้าอยากจะเก็บก็เก็บไว้เสีย แต่ว่าป้ายทองสามารถใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น หลังจากสามครั้งจะเป็นโมฆะ หวงแหนมันให้ดีล่ะ”

“กลับไปเสีย”

ทรงตรัสจบก็จับแขนเสื้อแล้วเยื้องย่างพระบาทออกไป

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองไปยังพระขนองของฮ่องเต้ และใช้เวลาสักพักถึงจะคืนสติกลับมาได้

สำหรับนางนั้น…ในที่สุดความยุ่งวุ่นวายก็ผ่านไป

ฮ่องเต้ไม่ได้ทรงตรัสถามอะไรมากมายนัก และในที่สุดนางก็ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ

“ตงฟางหลี ประคองหม่อมฉันทีเพคะ หม่อมฉันยืนไม่ไหวแล้ว” หลังจากยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว ขาสองข้างของนางก็กะเผลกเล็กน้อย หลังจากเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ยื่นมือไปหาตงฟางหลี

ในวังแห่งนี้ หากก้าวผิดหนึ่งก้าว หรือพูดผิดหนึ่งคำ อาจตกลงไปในห้วงเหวลึกได้

“กลับไป” เขาแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา เดินผ่านนางแล้วกลับไปยังท้องพระโรง

หลังจากที่ฮ่องเต้กลับมาที่ท้องพระโรงแล้ว ทรงกระซิบคำสองสามคำเข้าพระกรรณของพระพันปี

พระพันปีส่งเสียงว่าอมิตาพุทธ ใช้นิ้วหมุนวนลูกปัดลูกประคำไว้ไม่หยุด ในแววตาที่มองฉินเหยี่ยนเย่ว์และตงฟางหลีก็เป็นมิตรมากขึ้นเช่นกัน

ฮองเฮาเห็นสีหน้าของฮ่องเต้และพระพันปี จึงครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

นางไม่รู้ว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอะไรกับฮ่องเต้

แต่เมื่อพิจารณาจากการแสดงออกของฮ่องเต้และฮองเฮา ฉินเหยี่ยนเย่ว์ต้องมีอะไรสักอย่างที่จะโน้มน้าวฮ่องเต้ได้

ฮองเฮามีความเกลียดชังเต็มหัวใจ

ความตั้งใจเดิมของนางคือการผลักดันฉินเหยี่ยนเย่ว์ซึ่งอารมณ์แปรปรวนให้ไปอยู่ในสนามศึก และด้วยนิสัยของฮ่องเต้จะต้องทำการป้องกันก่อนที่เหตุร้ายจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

คิดไม่ถึงเลยว่าตงฟางหลีจะดึงฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้าสู่นักพรตเต๋าเทียนหลิง และยังทำให้ฮ่องเต้เชื่อมั่นได้อย่างไม่คาดคิด