ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 241

พูดกันตามตรง เป็นนางที่คิดใช้ซูเตี่ยนฉิงและมู่เหยี่ยมากำจัดฉินเหยี่ยนเย่ว์ทิ้งพร้อมกัน แต่กลับถูกซูเตี่ยนฉิงหลอกใช้แทน

การที่นางถูกฉินเหยี่ยนเย่ว์บีบบังคับมาจนถึงจุดนี้ เกรงว่าจะอยู่ในการคำนวณของซูเตี่ยนฉิงเช่นกัน

ฮองเฮาเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ รู้สึกเย็นยะเยือกอยู่ในใจ

นางและฮ่องเต้เป็นสามีภรรยากันมาหลายสิบปี นางรู้ว่าได้แตะเข้าเกล็ดย้อนของฝ่าบาทเข้าแล้ว

โทสะของพระสนมเจิ้นก็ถูกฉินเหยี่ยนเย่ว์ชักนำเข้ามาหานางเช่นกัน

ยามนี้ขึ้นหลังเสือแล้วยากที่จะลง จำเป็นต้องหาช่องโหว่

ฮองเฮาลำคอแข็งเกร็ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่า ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังโกหกอยู่เพคะ ท่านลองตรองดู นางไม่รู้ทักษะการแพทย์ ร่างกายพ่ายผอมทั้งยังอ่อนแอ กลับอาศัยกำลังของคนคนเดียวทำร้ายองค์หญิงมู่เหยี่ยและฉิงเอ๋อร์ กระทั่ง สามรถทำให้คนในลานได้รับบาดเจ็บกัน นี่มันไม่แปลกเกินไปสักหน่อยหรือเพคะ?”

“ตั้งแต่เมื่อครู่นี้มา ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็เอ่ยเลี่ยงประเด็นหลักไปเอ่ยถึงประเด็นรองแทน ไม่ยอมอธิบาย เรื่องนี้จะต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่ ๆ เพคะ อีกอย่าง องค์หญิงมู่เหยี่ยและฉิงเอ๋อร์ยังโดนพิษที่ไม่มียารักษา พิษนั้น แม้จะเป็นสำนักหมอหลวงหรือว่าหมอหลวงก็ตามก็ยังไม่มีวิธีรักษาเลยเพคะ”

“นางเป็นสตรีผู้หนึ่งสามารถวางยาพิษได้ก็แล้วไป กลับสามารถปรุงยาถอนพิษได้ด้วย นี่ไม่แปลกยิ่งกว่าหรือเพคะ?”

“นั่นสิเพคะ” มู่เหยี่ยได้ยินดังนั้น พลันตื่นเต้นขึ้นมา “เสด็จพ่อ นางใช้ยาพิษที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งกับลูกเพคะ ยานั้นทำให้พวกเราไร้เรี่ยวแรง ต่อมาก็รู้สึกทั้งเจ็บปวดและยังมีอาการคันด้วยเพคะ ซูเตี่ยนฉิงเคยพูดเอาไว้ว่า ร่างกายของฉินเหยี่ยนเย่ว์เต็มไปด้วยยาพิษที่ซ่อนไว้ หม่อมฉันประมาทเกินไปจึงตกอยู่เงื้อมมือของนาง นางเป็นคนต่ำช้าที่ใช้วิธีการสกปรกเพคะ”

ฮองเฮาพอใจกับการช่วยเหลือจากองค์หญิงมู่เหยี่ยเป็นอย่างยิ่ง จึงกล่าวต่อว่า “ฉิงเอ๋อร์ก็เคยพูดกับหม่อมฉัน ว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์มีเข็มเงิน และเข็มเงินนั้นสามารถทำให้คนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยเพคะ”

ขณะที่นางกล่าว จู่ ๆ ก็คุกเข่าลง กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ฝ่าบาท แม้ว่าพระองค์ตำหนิหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ต้องพูด ท่านไม่รู้สึกว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหรือเพคะ?”

“เมื่อก่อนนางไม่รู้ทักษะการแพทย์ใด ๆ แล้วก็ไม่รู้การวางยาพิษด้วย นิสัยไม่เหมือนกับในตอนนี้ด้วยเพคะ แม้ว่าใบหน้าจะคล้ายคลึงกัน พฤติกรรมกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”

นางกัดริมฝีปาก อึก ๆ อัก ๆ อยู่นาน แล้วจึงกล่าวออกมา “ฝ่าบาท หม่อมฉันเดาว่า เกรงว่านางคงจะถูกอะไรบางอย่างเข้าสิงร่าง หากมิเช่นนั้นแล้ว นางจะมีการเปลี่ยนแปลงมากถึงเพียงนี้ได้อย่างไรเล่าเพคะ?”

หลังจากที่ฮ่องเต้ได้ยิน พระพักตร์พลันน่าเกลียดขึ้นมาทันที