ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 240

ทุกคนตื่นตะลึง

โดยเฉพาะฮองเฮา ทั้งตัวนางแข็งชะงักอยู่กับที่ ก่อนที่ร่างกายจะอ่อนยวบลงไป ต้องอาศัยเก้าอี้พยุงไว้ถึงจะฝืนยืนให้ตรงได้

การที่ตงฟางหลียอมรับคำพูดของฉินเหยี่ยนเย่ว์ ก็หมายความว่ายอมรับว่าซูเตี่ยนฉิงไปชิงความโปรดปราณที่จวนอ๋องเจ็ด

คราวนี้ ไม่ใช่เพียงซูเตี่ยนฉิงที่ชื่อเสียงถูกทำลายจนย่อยยับ กระทั่งนางเองก็ได้รับความเดือดร้อนไปด้วย

“เย็นวันนั้น ซูเตี่ยนฉิงถูกหม่อมฉันสาดน้ำเย็นใส่ คงจะมีไข้ตัวร้อนสูง หม่อมฉันประหลาดใจยิ่งนัก ว่าเหตุใดนางไม่รักษาตัวอยู่ที่บ้านให้ดี ๆ กลับไปหมดสติที่ตำหนักเป่าลู่แทน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ใช้หางตากวาดมองผ่านตงฟางหลี

ยังดี

ตงฟางหลีมิได้ปกป้องซูเตี่ยนฉิงอย่างไร้สมอง

คำตอบของเขาตรงประเด็นเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่า นางมั่นใจมานานแล้วว่าด้วยนิสัยของตงฟางหลี ย่อมไม่พูดโกหกต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาจากปาก ความรู้สึกอึดอัดใจก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

“ทุกท่าน พวกเราลองทบทวนต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวกันสักหน่อย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “แม่นางซูถูกสาดน้ำเย็นที่จวนอ๋องเจ็ด จนไข้ขึ้นสูง ไม่รักษาตัวให้ดีกลับยืนกรานที่จะหมดสติที่หน้าประตูตำหนักเป่าลู่ องค์หญิงมู่เหยี่ยเจอซูเตี่ยนฉิงที่นอนหมดสติ ก่อนจะมาเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างน่าประหลาด”

“ช่างบังเอิญเสียจริง มู่เหยี่ยไปจวนอ๋องเจ็ดโดยไม่ทราบเหตุผล ทั้งยังลงมือกับข้าและสาวใช้ของข้าอย่างไร้เหตุผล หากมิใช่ข้าโชคดีเกรงว่าตอนนี้คนในเรือนโยวหลานล้วนกลายเป็นวิญญาณกันไปแล้ว”

“มู่เหยี่ยและข้าไร้ความแค้นต่อกัน เหตุใดต้องทำเรื่องพรรค์นี้ด้วยเล่า? อีกทั้งเหตุใดแม่นางซูถึงได้ปรากฏตัวขึ้นในที่เกิดเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าด้วย? พวกท่านไม่รู้สึกว่าบังเอิญเกินไปอย่างนั้นหรือ?”

“จะว่าไปแล้ว ผู้ที่ยุยงมู่เหยี่ยให้ไปพักที่จวนอ๋องเจ็ดไม่กี่วัน สุดท้ายคนที่เห็นด้วยเป็นใคร? เรื่องราวที่ต่อเนื่องกันนี้ ช่างเชื่อมโยงกันอย่างชาญฉลาดจนทำให้คนตบโต๊ะแล้วร้องมาว่าดีเสียจริง ราวกับว่าเป็นแผนที่วางกันมาอย่างตั้งใจ ฮองเฮาคิดเช่นนั้นหรือไม่เพคะ?”

พระพักตร์ฮองเต้พลันมืดครึ้มลงทันที

พระองค์ทอดพระเนตรเห็นการต่อสู้แย่งชิงมาทุกรูปแบบ ผู้ใดกำลังโกหก ผู้ใดกำลังควบคุม เขามองออกตั้งนานแล้ว