ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 239

พระสนมเจิ้นเห็นฮ่องเต้ไม่แสดงท่าที ก็ลอบร้อนใจอยู่เงียบ ๆ

“พระสนมเจิ้นไม่อยากรู้ตัวการที่ทำให้มู่เหยี่ยเป็นเช่นนี้หรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยถามเสียงเบา

“ตัวการมิใช่เจ้าหรอกหรือ?” พระสนมเจิ้นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ฮ่าฮ่า ข้าและมู่เหยี่ยหาได้มีความแค้นคืองต่อกันไม่ เหตุใดต้องลงมือกับมู่เหยี่ยด้วยเล่า?”ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถามด้วยสีหน้างงงวย “ร่างกายข้าอ่อนแอกระเสาะกระแสะ เรี่ยวแรงน้อย เดิมก็มิใช่คู่ต่อสู้ของมู่เหยี่ย เหตุใดต้องเอาไข่ไปกระทบกันหินด้วยเพคะ?”

พระสนมเจิ้นชะงักไป

นางถูกความโกรธจนเลอะเลือน เมื่อคิดให้ถี่ถ้วนดูแล้ว ถึงได้รู้ว่าตนเองละเลยความจริงไปหนึ่งอย่าง

มู่เหยี่ยมีพลังแข็งแกร่งมาแต่กำเนิด วรยุทธ์สูงส่ง ฉินเหยี่ยนเย่ว์นั้นร่างกายอ่อนแอพ่ายผอม มือไร้เรี่ยวแรงที่จะมัดไก่ได้ นางจะทำร้ายมู่เหยี่ยจนกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

คำถามของพระสนมเจิ้นก็เป็นคำถามเดียวกันกับทุกคน

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์เล็กน้อย “ข้าก็อยากรู้เช่นกัน สนมเจิ้น นางถามสิ่งใดเจ้าต้องตอบตามความจริง”

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จพ่อ ลูกจะเปิดเผยเรื่องราวออกมาทีละนิด” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “พระสนมเจิ้น ท่านเป็นมารดาขององค์หญิงมู่เหยี่ย บังอาจถามสักหน่อยว่า เมื่อก่อนมู่เหยี่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับซูเตี่ยนฉิงหรือไม่? หวังว่าท่านจะตอบอย่างจริงจัง เพราะถึงอย่างไร ตอนจบอาจจะทำให้ท่านได้เปิดหูเปิดตาก็ได้เพคะ”

พระสนมเจิ้นโกรธจนคันฟัน ภายใต้แรงกดดันของฮ่องเต้ จึงทำได้เพียงตอบด้วยความอดทน “ไม่เคย มู่เหยี่ยไม่เคยรู้จักกับแม่นางซูมาก่อน”

“เช่นนั้น ความสัมพันธ์ของพวกนางดีขึ้นมาได้อย่างไรเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถามต่อ

“เป็นตอนที่แม่นางซูเข้าวัง แล้วบังเอิญไข้ขึ้นสูงหมดสติอยู่ที่ประตูตำหนักเป่าลู่ มู่เหยี่ยและแม่นางซูถึงจะพบกันครั้งแรกแต่ก็เหมือนเป็นสหายกันมานาน” พระสนมเจิ้นกล่าวอย่างอดรนทนไม่ไหว “ทำไมอีก?”

“พระสนมเจิ้นรู้หรือไม่ว่า วันที่แม่นางซูหมดสติที่หน้าประตูตำหนักเป่าลู่ นางได้มีไข้สูงด้วยเรื่องอันใด?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถาม

“ย่อมเป็นเพราะต้องลมหนาว”

“ดี” มุมปากฉินเหยี่ยนเย่ว์ยกขึ้นเล็กน้อย “ข้าจักเล่าเรื่องตลกให้ทุกท่านได้ฟังกัน เมื่อบ่ายวันก่อน แม่นางซูไปเยือนจวนอ๋องเจ็ด ทำเรื่องไม่ดีต่อหน้าทุกคน จนทั่วทั้งร่างของนางเต็มไปด้วยตุ่มแดง และร้องไห้ออกมาราวกับดอกสาลี่ต้องฝนต่อหน้าท่านอ๋องเจ็ดบอกว่าเป็นข้าที่วางยาพิษ ข้าจึงสาดน้ำเย็นใส่นางไปหนึ่งชาม ล้างความเสแสร้งของนางทิ้งไป ตุ่มแดงเหล่านั้นก็ได้หายไปหลังจากที่ถูกน้ำเย็นชะล้าง เรื่องนี้ ท่านอ๋องเจ็ดก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน”

สายตาของนางทอดลงบนร่างตงฟางหลี ใบหน้าแต้มด้วยรอยยิ้มสว่างเจิดจ้า “ท่านอ๋องเจ็ด เรื่องนี้ท่านพบเจอมาด้วยตนเอง ท่านน่าจะรู้ดี หวังว่าท่านจะตอบอย่างยุติธรรมนะเพคะ”