ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 212

“มีปัญหาอีกอย่างหนึ่งที่ร้ายแรงกว่านั้น หม่อมฉันพบว่าท่านมิทานเนื้อสัตว์ ทานแต่อาหารจำพวกมังสวิรัติ”ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิรู้ว่าหลินเฟยจิ้งกำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางพลันหันไปมองตงฟางเจวี๋ยด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

“เสด็จพี่รองเพคะ ถึงแม้หม่อมฉันจักมิสามารถโน้มน้าวให้บุคคลที่ทานมังสวิรัติหันมาทานเนื้อสัตว์ได้นั้น ทว่า หม่อมฉันกล้าบอกได้เลยว่า วิตามินชนิดนี้หาได้อยู่ในพืชผักไม่ หากท่านทานอาหารที่จืดเบาเช่นนี้ นั่นย่อมทำให้การดูดซึมในทางเดินอาหารของท่านไม่ดี ถึงทำให้ท่านมีอาการขาดวิตามินB12อย่างรุนแรงเช่นนี้ ทั้งยังเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้อาการของท่านแย่ลงอย่างต่อเนื่อง”

“หากเป็นไปได้ละก็ หม่อมฉันสามารถช่วยท่านปรับเปลี่ยนอาหารการกิน รวมไปถึงการเสริมอาหารด้วยวิตามินB12 แบบเม็ดได้ เพียงครึ่งปี อาการของท่านย่อมหายเป็นปลิดทิ้งอย่างแน่นอน”

ทันทีที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยออกมานั้น ไม่เพียงแต่ตงฟางเจวี๋ยที่ตกตะลึง แม้แต่ตงฟางหลีและหลินเฟยจิ้งก็ทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมาเช่นกัน

นับตั้งแต่ที่ตงฟางเจวี๋ยมิอาจเดินเหินได้นั้น นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไป อารมณ์มิมั่นคงเช่นเดิม ทั้งยังมีอาการซึมเศร้า รวมไปถึงอาการหมดหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

ความหวังเพียงอย่างเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปก็คือการตามหามือสังหารที่ผลักเขาตกลงไปในหุบเหว

ทว่า ยามที่เขากำลังจมปักอยู่ในหุบเหวนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา

ภายในห้องพลันตกสู่ความเงียบงันไปราว ๆ หนึ่งจิบน้ำชา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่เห็นบรรยากาศตรงหน้านั้น นางก็มิรู้ว่าตนเองควรจะทำเช่นไรเหมือนกัน

นางพลันเหลือบมองไปที่ตงฟางหลีโดยไม่รู้ตัว

ในแววตาของตงฟางหลีนั้น กลับมีแสงสว่างบางอย่างที่นางมองไม่ออกอยู่ในนัยน์ตาของเขา

กลับกันตงฟางเจวี๋ยและหลินเฟยจิ้งพลันแสดงสีหน้าฉายแววจริงจังออกมา โดยมิอาจเดาได้เลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนั้น เพื่อกู้สถานการณ์ให้กลับมาเป็นดังเดิม นางพยายามคิดว่าตนเองควรจะหยิบขวดยาออกมาเช่นไรดี

ขวดยาที่บรรจุไปด้วยวิตามินB12นั้น พลันปรากฏตัวขึ้นยามที่นางกำลังโต้เถียงกับหลินเฟยจิ้ง

แหวนที่อุตส่าห์มีโอกาสแผลงอิทธิฤทธิ์ ให้นางได้รับการช่วยเหลือจากสรวงสวรรค์อีกครั้งนั้น นั่นก็พิสูจน์ได้แล้วว่า การวินิจฉัยโรคของนางถูกต้อง

ทว่า หากนางรีบเอาสิ่งของที่มิใช่ของคนในยุคนี้ออกมานั้น นับว่าเป็นเรื่องที่อธิบายออกมาได้ยากยิ่งนัก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกลังเลใจออกมา

"เอาออกมาเถอะ" ผ่านไปได้ครู่หนึ่ง ตงฟางหลีกลับเป็นคนเอ่ยทำลายบรรยากาศขึ้นมา "ล้วนแต่เป็นคนกันเองทั้งนั้น"