ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 213

“น้องสะใภ้เข้าใจผิดไปแล้ว” ตงฟางเจวี๋ยกล่าว “การที่สตรีจักได้ร่ำเรียนการแพทย์นั้นนับว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก ส่วนใหญ่แล้วล้วนแต่ได้รับการสืบทอดผ่านตระกูลเท่านั้น ฉะนั้นแล้วหมอหญิงจึงหาได้ยากมากนัก ทั่วทั้งราชวงศ์ตงลู่เกรงว่าจักมีมิถึงสิบคน อีกทั้ง หากเขาจักมีความคิดเช่นนั้นหาใช่เรื่องแปลกไม่”

"อีกทั้งเจ้า..." องค์ชายรองพลันคิดไปถึงข่าวลือที่แพร่กระจายออกเป็นวงกว้างถึงการปรากฏตัวของลูกศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา "นับว่ามิเสียชื่อของศิษย์นักพรตเต๋าเทียนหลิงจริง ๆ "

"เวลามิคอยท่าแล้ว เช่นนั้นก็แยกย้ายกันเสียเถอะ"

เมื่อตงฟางเจวี๋ยพูดจบ เขาจึงเลื่อนรถเข็นผ่านม่านลูกปัดด้านหลังไป

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิคิดเลยว่าเขาจักไล่ผู้คนด้วยท่าทีเด็ดขาดได้เช่นนั้น นางพลันหันไปมองที่ตงฟางหลีโดยไม่รู้ตัว ทว่า ตงฟางหลีหาได้มีท่าทีใส่ใจไม่

“พี่รอง ข้าว่าท่านควรจะลองใช้วิธีการรักษาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เป็นเวลาสามเดือนก่อนจักสรุปผลด้วยตนเองก่อนจักดีกว่า” ตงฟางหลีกล่าว “ข้าเชื่อว่าคุณหมอหลินจักต้องเข้าใจ”

พูดจบ ตงฟางหลีจึงเดินออกไปในทันที

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่คิดเลยว่าตงฟางหลีจักเชื่อใจนางมากถึงเพียงนี้ นั่นจึงทำให้นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

เมื่อเห็นว่าตงฟางหลีเดินออกไปแล้วนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงรีบเดินตามเขาออกไปในทันที

หน้าประตู เมื่อเด็กน้อยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเห็นฉินเหยี่ยนเย่ว์นั้น เขาพลันกัดฟันออกมา

“วีรบุรุษน้อย ในยามนี้เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยหยอกล้อเขา “เจ้ารู้สึกกระปรี้กระเปร่าหลังจากคุกเข่าโค้งคำนับพระชายาอ๋องเจ็ดบ้างหรือไม่เล่า?”

เด็กน้อยพลันหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดออกมา "ที่แท้สตรีก็เป็นพวกตัวหายนะจริง ๆ พบเจอพวกนางเมื่อใดล้วนแต่พบเจอเรื่องไม่ดี”

“เอ๊ะ? เจ้ายังมิฟังความอีกงั้นรึ? หรือเจ้ายังอยากนั่งคุกเข่าคำนับอยู่อีก?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกอยากจะหยิกแก้มของเขายิ่งนัก

เมื่อเด็กน้อยได้รับบทเรียนแล้วนั้น เขารีบหันกายกลับหลัง คล้ายกีบมีลมแรง ๆ พัดผ่าน ไม่นานนัก พลันเห็นเด็กน้อยถอยห่างออกไปนับสิบเมตรในทันที

“ที่แท้ก็เป็นพวกมีฝีมือ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ปรบมือให้กับเขา

วีระบุรุษน้อยหาได้พูดโอ้อวดตนเองไม่ เขาเก่งจริง ๆ

“หยุดเล่นได้แล้ว” ตงฟางหลีที่เห็นนางหยอกล้อเด็กน้อยด้วยความสนอกสนใจนั้น พลันขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความรู้สึกมิใคร่พอใจนัก “หากเจ้ายังคิดเล่นต่ออีก เช่นนั้นเจ้าก็เดินกลับเสีย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จำครั้งสุดท้ายที่นางถูกตงฟางหลีทิ้งอยู่ที่วังหลวงนั้น ก่อนนางจะรีบร้อนไล่ตามเขาไปในทันที