ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 211

“เจ้ามีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าข้าเป็นคนผิดหรือไม่? ยาของข้ามีส่วนไหนที่ไม่เหมาะสม”

“ยานี้หาได้มีส่วนที่ไม่เหมาะสมไม่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “หญ้าหลงต่านมีฤทธิ์เย็นเป็นยาระบาย ใช้เป็นตัวยาหลัก หวงฉินช่วยระบายร้อนขับพิษได้ ใช้เสริมหญ้าหลงต่าน เป็นตัวยาเสริม ทั้งยังใช้เหยียนเชอเฉียน เม็ดจือจื่อผัด มู่ทง สุราตังกุย ไฉหูและสมุนไพรตัวอื่น ๆ มาเป็นตัวยาช่วย ใช้ชะเอมเทศมาเป็นตัวยาประสานปรับยาตัวอื่นๆ ให้เข้ากัน ผสมยาจำนวนมากเข้าด้วยกัน จึงได้ผลลัพธ์ดีที่สุด”

“สามารถพูดได้ว่า เทียบยาตัวนี้เป็นสูตรล้ำเลิศจากในตำรา แต่ว่า การใช้ยาก็เปรียบกับการใช้อาวุธ ใช้อาวุธไม่เหมาะสม ก็จะดึงผลลัพธ์ที่ร้ายแรงเข้ามาได้ หากเจ้าเป็นหมอ จะต้องเข้าใจดีกว่าข้าว่ายาไม่ถูกกับโรคนั้นร้ายแรงเพียงใด”

หลินเฟยจิ้งเห็นนางอาศัยเพียงการดมก็ระบุส่วนผสมยาออกมาได้ ทั้งยังพูดถึงยาหลัก ยารอง ยาช่วย และยาประสานในเทียบยาออกมา ก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ทักษะนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้ ความรู้สึกดูแคลนในใจก็ลดลงไปบ้าง

“แม้ว่าเจ้าจะรู้เรื่องยาอยู่บ้าง แล้วจะเป็นอย่างไร? ท่านอ๋องปวดซี่โครงและมีรสขมในปาก ต้องพิษอย่างลึกล้ำ จำต้องใช้ยาถอนพิษมาขจัดพิษออกจากร่างกาย แม้ว่ายาเทียบนี้จะไม่อาจขจัดพิษได้ แต่ก็ดีต่อท่านอ๋องเป็นอย่างยิ่ง เจ้าเป็นเพียงสตรี รู้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น” เขาสะบัดแขนเสื้อด้วยความขุ่นเคือง

“ผู้ใดบอกเจ้าว่าท่านพี่รองโดนพิษ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ฟังที่เขาเหยียดเพศแล้วก็เดือดดาล

“น่าขัน เรื่องที่ท่านอ๋องโดนพิษ ทุกคนล้วนรู้กันทั่ว การที่เขาไม่อาจเดินได้นั้น ก็มาจากโดนพิษ” หลินเฟยจิ้งยิ้มเย็น

“แม้ว่าในอดีตเขาจะเคยโดยพิษ หลังจากที่เขาผ่านมาได้ พิษก็ได้หายไปตั้งนานแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์สูดลมหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง “แม้ว่าเขาจะมีอาการของพิษปรากฏ ก็เป็นเพราะสิ่งที่หมอไร้ฝีมือเช่นเจ้าทำอย่างไรเล่า”

เป็นยาย่อมมีพิษอยู่สามส่วน มนุษย์เป็นสัตว์ที่อยู่ชั้นบนสุดของห่วงโซ่อาหาร เมื่อมีสารอันตรายก็จะสะสมเก็บไว้ เนิ่นนานผ่านไป คนที่ไม่โดนพิษก็จะโดนพิษ

“น่าขัน!” หลินเฟยจิ้งเห็นนางพูดจาพิกลขึ้นเรื่อย ๆ ก็เสียงสูงขึ้น “ท่านอ๋องมิได้โดนพิษแล้วจะเป็นอะไร? เจ้าลองอธิบายให้ข้าฟังสักหน่อย ว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงมิอาจเคลื่อนไหวได้ ทั้งยังมีอาการหลาย ๆ อย่างปรากฏขึ้น?”

“ข้าย่อมอธิบายอย่างแนน่นอน ท่านพี่รอง เป็นเพราะร่างกายขาดอะไรบางอย่างไปเพคะ” เสียงฉินเหยี่ยนเย่ว์มั่นคงเป็นอย่างยิ่ง

“ขาดอะไรบางอย่างเช่นนั้นหรือ?” หลินเฟยจิ้งรู้สึกว่าน่าขัน

“มิเช่นนั้นเล่า?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไร้คำจะเอื้อนเอ่ยกับบุรุษที่ยโสราวกับนกยูงผู้นี้อยู่บ้าง “ท่านพี่รองขาดวิตามิน B12 เพคะ มิได้โดนพิษแต่อย่างใด”

หลินเฟยจิ้งได้ยินคำที่ไม่คุ้นเคย พลันชะงักไป “นั่นคือสิ่งใดหรือ?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน