ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 210

ตงฟางเจวี๋ยให้คนนำยาเม็ดมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลองดมดูแล้วก็เบาใจ

เดิมทีนางคิดว่ามีคนวางแผนร้ายในยา ด้วยการผสมยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าลงไป เมื่อตรวจสอบยาอย่างละเอียดแล้ว ถึงได้รู้ว่าเป็นนางคิดมากไป

ยาเม็ดที่ตงฟางเจวี๋ยใช้ทำขึ้นจากหญ้าหลงต่าน หวงฉิน เหยียนเชอเฉียนจื่อและสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ความสอดคล้องกันของสมุนไพรหลายชนิดนั้นสมเหตุสมผลกันเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่น่าเสียดายคือ ไม่ถูกกับโรค

“ยานี้ ใช้ดับร้อนและขจัดพิษเป็นหลัก หาได้มีประโยชน์ต่ออาการป่วยของท่านไม่ ท่านพี่รองมิจำเป็นต้องทานต่อแล้วเพคะ” นางกล่าว

“ไม่ถูกกับโรคหรือ?” ตงฟางเจวี๋ยชะงักอย่างเห็นได้ชัด หางตา เหลือบมองไปทางหลังม่านลูกปัด “นี่ เป็นไปไม่ได้กระมัง”

“ท่านพี่รองมิได้ต้องพิษ แล้วก็มิได้มีอาการร้อนใน กินยานี้รังแต่จะทำให้อาการป่วยรุนแรงมากยิ่งขึ้น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์บิบยาเม็ดออก แล้วดมข้างใน คิ้วขมวดเป็นปมแน่น

“หลังจากชี่และเลือดไม่บำรุงไปโดยเปล่าประโยชน์ โรคเย็นก็จะติดขัด เส้นลมปราณเกร็ง ท่านพี่รองสีหน้าขาวซีด เป็นผลของการใช้ยานี้มาเป็นเวลานาน หากทานยาต่อไปตามที่หมอไร้ฝีมือปรุงขึ้น มีแต่จะร้ายแรงมากขึ้น”

“พูดจาไร้สาระ” ตงฟางเจวี๋ยไม่ทันได้เอ่ยปากพูด พลันมีเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะดังขึ้นมาจากด้านหลังประตูอีกบาน

ก่อนจะตามด้วยเสียงม่านลูกปัดเคลื่อนไหว บุรุษสวมอาภรณ์ชุดสีเทาคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดำทะมึน

รูปร่างเขาผอมบาง ทว่ามีกริยาท่าทางไม่ธรรมดา

น่าเสียดายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ จึงส่งผลรูปลักษณ์โดยรวม

เขามิได้ทำความเคารพ เพียงแค่พยักหน้าให้ท่านอ๋องทั้งสองท่านด้วยท่าทีโอหังเท่านั้น ก่อนจะเบนสายตาไปยังฉินเหยี่ยนเย่ว์

“เจ้ากำลังพูดไร้สาระอันใดอยู่หรือ? ยานี้จะทำให้อาการป่วยท่านอ๋องรุนแรงขึ้นได้อย่างไร?”

“เฟยจิ้ง” ตงฟางเจวี๋ยอึกลำบากใจเล็กน้อย “เจ้าอย่าเข้าใจผิด เหยี่ยนเย่ว์หาได้มีเจตนาร้ายไม่”

“ท่านอ๋องมิจำเป็นต้องแก้ตัวแทนนาง” หลินเฟยจิ้งแค่นเสียงเย็น “เดิมข้าไม่ต้องการคิดเล็กคิดน้อยกับสตรี แต่ว่าเป็นเพียงสตรีก็กล้าจะพูดจาเลื่อนเปื้อน รู้เรื่องยาเพียงนิดก็กล้าจะทำเรื่องชั่วร้าย อวดดี ให้อภัยไม่ได้”

“พี่รอง ดื่มชา” ตงฟางหลีเทชาหนึ่งแก้ว เต็มไปด้วยท่าทีดูเรื่องสนุก “พวกเราไม่รู้เรื่องทักษะการแพทย์ นั่งดูจะดีกว่า”

ตงฟางเจวี๋ยส่ายหน้า “น้องเจ็ด เจ้า...”

“ท่านพี่รองร่างกายอ่อนแอ ขาดสารอาหาร ไอเย็นสะสม” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าใช้ยาที่เจ้าแนะนำ”

“เจ้าหมายความว่า ข้าเจตนาให้ยาท่านอ๋องผิดใช่หรือไม่?” หลินเฟยจิ้งสีหน้าดำทะมึน “ข้าหลินเฟยจิ้งทำงานอย่างเที่ยงตรงมาทั้งชีวิต ย่อมไม่ทำเรื่องเช่นนี้ออกมาอย่างแน่นอน”

“ท่านโปรดอย่าคิดไปเอง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าไม่เคยพูดว่าท่านเจตนาให้ท่านพี่รองใช้ยาผิด ข้าเพียงต้องการบอกว่าท่านเป็นหมอไร้ฝีมือเท่านั้น”

หลินเหยจิ้งเบิกตากว้าง

เขาออกจากเขามาตั้งแต่อายุสิบสอง อายุสิบห้าก็มีชื่อเสียง ถูกผู้คนยกย่องว่าเป็นหมอเทวดา รักษาชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน ถูกสตรีคนหนึ่งเรียกว่าหมอไร้ฝีมือหลายต่อหลายครั้ง ก็มิอาจระงับเพลิงโทสะได้อีกต่อไป