ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 173

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ร้อนรนเล็กน้อย

พิษของดอกบัวดำมีประสิทธิภาพดีมาก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากวัตุดิบที่พิเศษ จึงยากที่จะทำขึ้นมาในปริมาณมาก ปริมาณพิษที่นางทำขึ้นไม่เยอะ เมื่อครู่เพิ่งจะใช้ไปกับสาวใช้ในวังไปเล็กน้อย และเทลงในปัสสาวะม้าในแจกันอีกนิดหน่อย เหลืออยู่อีกไม่เท่าไร

ยาพิษที่ผสมลงในแจกันนั้น หลังจากถูกเจือจาง ประสิทธิภาพก็จะลดลง องค์หญิงมู่เหยี่ยยังไม่มีอาการ ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่ายังไม่ได้ผล

ยังเหลือพิษส่วนสุดท้ายอยู่อีกเล็กน้อย หากต้องการให้พวกนางติดกับ ทำได้เพียงเข้าใกล้พวกนางให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยที่ไม่ให้ผิดสังเกต

เนื่องจากซูเตี่ยนฉิงเฉลียวฉลาดมาก หลังจากที่หลงกลไปคราวที่แล้ว ก็ไม่ยอมเข้าใกล้นางอีก

หากแผนการของนางถูกล่วงรู้เข้า ก็อาจถูกสังหารกลับภายในชั่วพริบตา

ดังนั้น ยามที่นางหัวเราะเสียงดังโน้มตัวไปข้างหน้านั้น ก็เอาผงยาส่วนสุดท้ายโปรยไปในอากาศ

พิษไม่โดนเป้าหมายตรง ๆ ประสิทธิภาพก็จะแย่ลงเป็นอย่างมาก

ซูเตี่ยนฉิงมีวรยุทธ์ และกำลังถือกระบี่ยาวอยู่ในมือเข้าใกล้ตัวนางทีละก้าว ๆ หากโดนแทงเข้า จะต้องตายเป็นแน่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สีหน้าหนักอึ้ง เผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

รอยยิ้มเหี้ยมโหดผุดขึ้นบนใบหน้าซูเตี่ยนฉิง “เดิมทีข้าไม่คิดจะลงมือด้วยตนเอง ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เป็นท่านที่บีบข้า”

นางบีบฉินเหยี่ยนเย่ว์จนหมดหนทางหนี กระบี่ยาวพัดเอาลมและเสียงหวีดหวิวเข้ามา

ฉินเหยี่ยนเย่วมองดูกระบี่ยาวของซูเตี่ยนฉิงที่เคลื่อนเข้ามา ก็ก้มหมอบลงโดยสัญชาติญาณ

กระบี่ยาวตัดผ่านเส้นผมของนางไป เส้นผมร่วงกระจายลงมา รอดพ้นจากอันตรายได้อย่างหวุดหวิด

ความเจ็บปวดและความอิดโรยถาโถมเข้าใส่ เหงื่อเย็นไหลซึมจากแผ่นหลังฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่หยุด

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ ข้ายอมรับว่าเมื่อก่อนเป็นข้าที่ประมาทท่าน แต่ว่า มาถึงแต่เพียงเท่านี้เถอะ ท่านก็ออกเดินทางไปเสียแต่โดยดี” ซูเตี่ยนฉิงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองคนให้ใกล้กันมากขึ้น เตรียมพร้อมที่จะโจมตีเป็นครั้งสุดท้ายให้แก่นาง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไร้หนทางให้ถอยหนี ได้แต่เบิกตามองกระบี่ยาวเคลื่อนที่เข้ามา

ประสิทธิภาพของยายังไม่ทันได้ออกฤทธิ์ เกรงวันนี้นางจะได้ตายอยู่ที่นี่จริง ๆ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำมีดในมือแน่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเดิม

แม้จะต้องตาย นางก็จะไม่ยอมให้ซูเตี่ยนฉิงมีชีวิตอยู่อย่างดี

“พวกเจ้าทำอะไรกัน?” ในขณะที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์เตรียมที่จะพินาศไปพร้อมกันกับซูเตี่ยนฉิงนั้น เสียงของตงฟางหลีก็ดังขึ้นมา