ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 165

“ถุย” นางกำนัลคนนั้นกัดฟัน ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด ดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ หมายจะแทงคอของฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างแรง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจมาก

ปิ่นปักผมนี้แหลมคมมาก เมื่อถูกแทงจะต้องตายอย่างไร้ข้อกังขา

เมื่อครู่นางเพียงแค่อยากจะทำให้นางกำนัลตกใจเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะเกือบถูกฆ่าตาย

ในใจของฉินเหยี่ยนเย่ว์เริ่มมีความระมัดระวัง

ยามนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะมีเมตตา นางต้องการตามหาเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยน ต้องการมีชีวิตรอด จะประมาทไม่ได้แม้แต่น้อย

แววตาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เปลี่ยนไป นางใช้สันมือฟันคอของนางกำนัล และมืออีกข้างก็คว้าปิ่นปักผมของนางมา

จากนั้นก็แทงปิ่นเข้าไปในลำคอของนางอย่างแรง

กระแสเลือดพุ่งออกมาดั่งน้ำพุ แล้วตกลงมาจากท้องฟ้าเสมือนฝนเลือด

นางกำนัลเบิกตากว้าง ราวกับว่านางคาดไม่ถึงว่าปิ่นจะถูกแทงเข้าไปในลำคอของตัวเอง

“เดิมข้าไม่ต้องการเอาชีวิตของเจ้า ข้าแค่อยากรู้ที่อยู่ของเฟ่ยชุ่ย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ซ่อนมือที่สั่นเทา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว ว่าความเมตตาไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเจ้าเลย”

เลือดเปรอะเปื้อนเต็มลาน

ดั่งดอกไม้สีแดงเพลิงบานสะพรั่ง ปูทางไปสู่ยมโลก

ความเคียดแค้นในดวงตาของนางกำนัลหายวับไป แทนที่ด้วยความโล่งใจ

นางยิ้มให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างโล่งใจ จากนั้นค่อย ๆ หลับตาลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สลักรอยยิ้มของนาง และหัวใจก็ราวกับจะถูกบางอย่างมาปิดกั้นไว้ ทำให้นางกระวนกระวายใจยิ่งนัก

เห็นได้ชัดว่านางกำนัลคนนี้โหดเหี้ยม และไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจเลย

“ท่านเป็นใคร?” นางกำนัลอาวุโสชี้ไปยังฉินเหยี่ยนเย่ว์ และพูดด้วยความโกรธว่า “ท่านรู้ไหมว่าสถานที่นี้คือที่ใด กล้าทำตัวกำเริบเช่นนี้”

“ข้าคือฉินเหยี่ยนเย่ว์ และที่นี่คือจวนอ๋องเจ็ด” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์เลือนราง แต่มันหนาวถึงกระดูกในหูของนางกำนัลอาวุโส

“พระชายาอ๋องเจ็ด?” นางกำนัลอาวุโสขมวดคิ้ว และเหลือบมองเข้าไปในห้องโดยไม่รู้ตัว

“เฮอะ ในที่สุดก็มีคนรู้จักข้าแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เดินตรงมาที่หน้านาง “ในเมื่อท่านรู้จักข้า เช่นนั้นมันก็ง่ายมาก สาวใช้ของข้าอยู่ที่ใด?”

ดวงตาของนางกำนัลอาวุโสฉายแววประกาย นางฉีกยิ้มไปไม่ถึงดวงตา “ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรหรือ? สาวใช้ของท่าน บ่าวจะรู้ได้อย่างไรว่าอยู่ที่ไหน?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองเข้าไปในดวงตาของนาง “ข้าหวังว่าท่านจะไตร่ตรองอย่างรอบคอบก่อนแล้วค่อยตอบ เมื่อความอดทนของข้าหมดลง แต่คำตอบของท่านไม่เป็นที่ชื่นชอบของข้า เช่นนั้นก็อย่าตำหนิข้าที่หยาบคายแล้วกัน”

ใบหน้าของนางกำนัลอาวุโสเปลี่ยนไปอยู่หลายครั้ง แต่ในที่สุดนางก็ยังยิ้มและพูดขึ้นมา “พระชายาอ๋องเจ็ด ท่านดูสิ่งที่ท่านพูดสิ สาวใช้ของท่านหายไป ท่านสามารถไปรายงานต่อเจ้าหน้าที่ หรือซื้อเพิ่มอีกสองสามคนก็ได้ กลับมาหาพวกเราถึงที่นี่… ”

“ท่านไม่อยากพูดหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขัดจังหวะนาง ยื่นมือออก ดวงตาของนางเยือกเย็นราวกับมีด สุ้มเสียงดุร้าย “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ทำได้เพียงแต่ใช้วิธีอื่นเพื่อทำให้ท่านพูดออกมาเท่านั้นแล้ว”