ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 164

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วมาก จนไม่มีใครได้เห็นว่าที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อขันทีทั้งสองมีปฏิกิริยาตอบกลับ พวกเขาถึงได้พบว่ามือที่ถือเชือกสีขาวถูกตัดออกไปแล้ว

ของหนักที่ตกลงบนพื้น มันก็คือมือของพวกเขานั่นเอง

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เลือดก็พุ่งกระฉูดออกมา ขันทีทั้งสองส่งเสียงกรีดร้องสะเทือนสวรรค์

ทว่าการกรีดร้องดำเนินไปในช่วงเวลาสั้น ๆ ขันทีทั้งสองมองไปยังทิศทางของห้องในเรือนสมุนไพรโดยไม่รู้ตัว ดวงตาหวาดกลัว และระงับเสียงกรีดร้องอย่างแข็งขัน

เสื้อผ้าเปื้อนเลือดที่ไหลทะลัก สีหน้าซีดเผือด เพราะไม่กล้าส่งเสียง จึงทำได้เพียงกัดริมฝีปากอย่างรุนแรง

“ข้าให้โอกาสพวกท่านหลายครั้ง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวต่อ “เป็นเพราะพวกท่านมีความคิดชั่วร้ายมากเกินไป”

“ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร แล้วก็ไม่ว่าท่านจะมีภูมิหลังเช่นไร หากร่ำแต่จะแสวงหาวิธีที่รุนแรงเช่นการต่อสู้และฆ่าฟันเพื่อแก้ไขปัญหา ไม่คำนึงถึงชีวิตมนุษย์ ก็จักต้องได้รับผลกรรมอย่างแน่นอน”

คนที่เป็นหนี้ชีวิต ก็จะต้องถูกฆ่าชั่วกาลนาน

นางหลับตา เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเห็นเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

“เจ้าม้า วันนี้ทำผิดต่อเจ้าแล้ว” นางเดินผ่านขันทีไร้ประโยชน์ทั้งสอง และผลักประตูเรือนสมุนไพรเข้าไป

“ต่อแต่นี้ไป เจ้าคือม้าของเรือนโหยวหลานแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะดูแลเจ้าตลอดไป”

“ดังนั้น เจ้าก็ก่อปัญหาให้มากที่สุดที่จะทำได้เถิด”

นางป้อนหัวผักกาดแดงทั้งหมดให้กับม้าดุตัวนั้น

ในบรรดาหัวผักกาดแดง ยังมียาที่ช่วยกระตุ้นการรับกลิ่นของม้าได้ด้วย

ตามที่ผู้ดูแลม้ากล่าวไว้ ม้าดุตัวนี้ก้าวร้าวต่อกลิ่นแปลกปลอมเป็นอย่างมาก หลังจากป้อนยาเม็ดนี้ ม้าดุจะมีความบ้าคลั่งและดุร้ายมากขึ้น

เป็นไปตามคาด

“เฟ่ยชุ่ยอยู่ที่ไหน?” นางถาม

นางกำนัลถูกกีบม้าเตะเข้าที่กระเพาะปัสสาวะ นางเจ็บปวดมากจนขยับตัวไม่ได้ ยกมือกุมท้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “หากท่านก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว องค์หญิงจะต้องหั่นท่านเป็นชิ้น ๆ ”

“เจ้าไม่เข้าใจภาษาคนหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ดึงผมของนาง “ข้าถามเจ้า เฟ่ยชุ่ยอยู่ที่ไหน?”

หนังศีรษะของนางกำนัลถูกดึงอย่างเจ็บปวด นางมองฉินเหยี่ยนเย่ว์ด้วยความเกลียดชัง “องค์หญิงจะต้องฆ่าท่านแน่นอน...”

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็ใช้กำลังและดึงผมบางส่วนจนหลุดออกมา ความเจ็บปวดทำให้นางกำนัลหลั่งน้ำตา “รอบที่สาม จะพูดหรือไม่พูด?”

นางกำนัลกัดฟันแล้วพูดว่า “องค์หญิงจะไม่ปล่อยท่านไป”

“เจ้าฟังภาษาคนไม่เข้าใจจริง ๆ สินะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กดหน้าของนางลงกับพื้น และกรีดใบหน้าของนางสองครั้งด้วยมีดที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ “รอบสุดท้าย พวกนางอยู่ที่ไหน?”

“ถ้าเจ้าตอบได้ไม่ดี ข้าจะกรีดใบหน้าของเจ้า และเชือดคอของเจ้าเสีย ชีวิตคนมีเพียงครั้งเดียว หวังว่าเจ้าจะไม่โกรธข้า” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์ราวกับภูตผีปีศาจ ทำให้ใจผู้คนที่ได้ยินมันสั่นสะท้าน