ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 163

“ม้าตัวนี้ข้าขอยืมแล้วกัน”

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของเหล่าหวัง ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็ขี่ม้าจากไป จนมาถึงเรือนสมุนไพรที่องค์หญิงมู่เหยี่ยพำนักอยู่ชั่วคราว

“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” สองคนที่มีรูปร่างลักษณะเช่นขันทียืนอยู่ที่ประตู และขวางทางนางไว้

“กงกงทั้งสองท่าน โปรดช่วยข้าแจ้งทีว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์มาแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวต่อ “ขอบคุณมาก”

ขันทีมองนางด้วยความรังเกียจ

นางเพิ่งออกมาจากคอกม้า บนตัวก็เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอันไม่พึงประสงค์

ขันทีปิดปากแล้วโบกมือ “ตัวเหม็นเพียงนี้ สกปรกเพียงนี้ ยังคิดจะพบองค์หญิงอีก ไปให้พ้น ๆ ๆ ”

“อย่าอยู่ที่นี่ให้อับอายเลย เจ้าไม่รู้ว่าองค์หญิงทนเห็นของที่สกปรกไม่ได้ที่สุดหรือ”

“หรือทุบตีให้ตายโดยเร็วเสีย ถ้าองค์หญิงรู้ว่าคนสกปรกเช่นนี้มายืนอยู่ที่ประตู จะตำหนิเอาได้ พวกเราไหนเลยจะทนรับไหว” ขันทีอีกคนกล่าว

“มันก็ใช่”

ขันทีทั้งสองมองหน้ากันและพูดขึ้น “เพียงสาวใช้ในคอกม้า ตายไปก็เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ทำให้ดวงตาขององค์หญิงแปดเปื้อนมันเป็นเรื่องใหญ่”

พวกเขาโน้มตัวหาฉินเหยี่ยนเย่ว์ด้วยใบหน้าที่ร้ายกาจ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว

ขันทีสองคนนี้ไม่รู้จักนางก็ช่างเถิด ทว่าหลังจากที่นางบอกนามแล้ว พวกเขาทั้งสองยังคิดว่านางเป็นสาวใช้ในคอกม้าอย่างนั้นหรือ?

ถ้าบอกว่าไม่รู้จักนามของนาง ก็คงจะเป็นการกล่าวเกินจริงแล้ว

เว้นเสียแต่...จะมีคนจงใจจัดการไว้

ไม่ว่านางจะมาอย่างสะอาดหรือมาอย่างสกปรก นางก็จะถูกวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่อยู่ดี

เมื่อเกิดปัญหา ก็แสร้งทำเป็นผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มเย็นชา

นางรู้มาจากตู้เหิงว่า องค์หญิงมู่เหยี่ยโหดร้ายและไร้กฎหมาย

เมื่อได้เห็นมันในวันนี้แล้ว นี่คือผู้ที่กระทำการโดยประมาทโดยไม่ยับยั้งชั่งใจที่ใดกัน เห็นได้ชัดว่ามันคือการฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา

อยู่สุขสบายดีก็อยากจะฆ่าคน ผู้ใดมอบความกล้าหาญให้พวกเขากัน?

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ขันทีทั้งสองดูเหมือนได้ยินเรื่องตลกมาก ๆ “เจ้าเป็นพระชายาอ๋องเจ็ดหรือ? ช่างน่าขันจริงเชียว เจ้ายังไม่ตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงาตัวเองอีก ถือสิทธิ์อันใดมาเรียกตัวเองว่าพระชายาอ๋องเจ็ด?”

พวกเขาเดินไปหาฉินเหยี่ยนเย่ว์และขยับเชือกสีขาวในมือไปมา

“หยุดพูดไร้สาระกับนางได้แล้ว รีบฆ่านางให้จบเรื่องเสีย ถ้าองค์หญิงตื่นขึ้นมา ใครก็อย่าคิดจะรอดไปได้”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองดูพวกเขากำลังจะวางเชือกสีขาวไว้บนหัวของนาง รูม่านตาหดลง แล้วก็ถอยกลับไปหนึ่งก้าว

“นี่เป็นพวกท่านที่รนหาเรื่องกันเอง ข้าเคยให้โอกาสพวกท่านแล้ว” นางหยิบมีดออกจากแขนเสื้อ ตวัดมันด้วยความเร็วที่รวดเร็วมากจนเกิดเสียงฉับ

แสงที่คมชัดทำให้เกิดส่วนโค้งที่สวยงาม ใบมีดบางเฉียบก็ผ่านพวกเขาไปอย่างชำนาญ เมื่อมีเสียงของหนักตกลงไปบนพื้น นางก็เก็บมีดกลับไปอย่างเบามือ