ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 166

ใบหน้าของนางกำนัลอาวุโสมืดลง เมื่อเห็นฉินเหยี่ยนเย่ว์ตวัดฝ่ามือลงมา หัวเราะเสียงเย็น และคว้าแขนของนางอย่างแรง มันทรงพลังมาก ราวกับว่าจะบดขยี้นาง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว “พระชายาอ๋องเจ็ดอย่ารังแกคนอื่นสิเพคะ บ่าวมิทราบได้จริง ๆ ว่าสาวใช้ของท่านอยู่ที่ใด...”

คำพูดของนางยังไม่จบ จู่ ๆ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็เปิดฝ่ามือออก มีผงแปลก ๆ บางอย่างตกลงบนใบหน้าของนางกำนัลอาวุโส

นางกำนัลอาวุโสสำลักผงนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “ท่านทำอะไร? นี่มันอะไรกัน?”

นางยกมืออีกข้างขึ้นปัดผงนั้นกระจายไปทั่ว

“ยาพิษ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดเบา ๆ “เดิมข้าไม่ได้อยากตบท่านเลย เพียงแค่อยากจะกระจายผงยาพิษใส่ที่ตัวของท่าน มุมที่ท่านบีบข้อมือข้านั้นเหมาะเจาะแล้ว นี่คือลิขิตฟ้ากระมัง”

“ฮ่าฮ่า” นางกำนัลอาวุโสหัวเราะเยาะเสียงเยียบเย็น “แม้มันจะเป็นยาพิษ แต่ข้าก็สามารถบีบท่านจนตายได้”

เมื่อนางต้องการบีบข้อมือของฉินเหยี่ยนเย่ว์ให้แหลก จู่ ๆ ก็พบว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรง

ดวงตาของนางเบิกกว้าง ในน้ำเสียงมีความกลัว “ท่าน ท่าน ท่านทำอะไร? ทำไมเรี่ยวแรงของข้าถึงหายไป?”

“ง่ายมาก เพราะท่านถูกวางยาพิษแล้ว ท่านมาจากเป่ยลู่สินะ? คนเป่ยลู่ต่างก็เป็นยอดฝีมือ แน่นอนว่าข้าย่อมต้องชิงลงมือก่อนเพื่อความได้เปรียบ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดเสียงค่อย แล้วผละออกจากมือของนาง “ตราบใดที่ท่านสัมผัสข้า ท่านก็แพ้แล้ว”

นี่คือยาพิษที่ทรงพลังที่สุดที่นางมีอยู่ในปัจจุบัน

นางตั้งชื่อยาพิษนี้ว่าดอกบัวดำ

ดอกบัวดำทำจากวัตถุดิบในห้องลับ

ทำขึ้นจากลักษณะเฉพาะของสัตว์มีพิษดำหลายสิบชนิด เช่น เมือกคางคกดำ ต่อมน้ำพิษจากมดกระสุนดำ เหล็กในของตัวต่อวงแหวนดำ หางตะขาบดำ เป็นต้น และปรับตามสัดส่วนต่าง ๆ

หลังจากที่นางปรับปรุงสูตรใหม่ ผ่านกระบวนการรวมตัวกับความชื้นในอากาศ ยาพิษที่เป็นผงก็จะกลายเป็นก๊าซไร้สีไร้กลิ่น

เมื่อคนเข้าใกล้ ผงยาเหล่านี้จะเข้าสู่ระบบไหลเวียนของสายเลือดผ่านทางเดินหายใจ อันดับแรกคือทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต และเมื่ออสูดดมสารพิษสะสมเข้าไป มันจะกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันทั่วร่างกาย

เมื่อถึงเวลานั้น ผู้ได้รับพิษจะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่างกายจนยากจะรับไหว

นี่คือไพ่เด็ดของนางในยามนี้ และยังเป็นปัจจัยหลักว่าทำไมนางถึงกล้าบุกเข้ามาที่นี่เพียงลำพัง

ใจของนางกำนัลอาวุโสสั่นสะท้าน ดวงตามืดลง “พระชายาอ๋องเจ็ดหมายความว่าอย่างไร? ทำไมท่านถึงวางยาพิษข้าโดยไม่มีเหตุผล?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วผ่อนลมหายใจ

นางกำนัลที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดูเหมือนจะมีตำแหน่งค่อนข้างสูง ต้องรู้ที่อยู่ของเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยนเป็นแน่ ถ้านางไม่บอก เช่นนั้นก็ทำได้เพียงง้างปากของนางแล้ว

“ข้าจะถามท่านเป็นครั้งสุดท้าย”

นางกำนัลอาวุโสเชิดหน้าขึ้น ต้องการหาโอกาสที่จะโจมตีกลับอย่างลับ ๆ ทว่าร่างกายของนางอ่อนแอ แขนขาเป็นอัมพาต และไม่ฟังคำสั่งเลย ทำได้เพียงกลืนความโกรธลงไปแล้วเอ่ยขึ้น “พระชายาอ๋องเจ็ด โปรดอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลย”

“ดูเหมือนว่าถึงถามไปก็ไม่ตอบสินะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จับมือทั้งสองข้างของนาง เกิดเสียงแกรกออกมา “เมื่อครู่เพิ่งจะไม่อยากตบตีท่านไปเอง แต่ตอนนี้ข้าอยากแล้ว”

จากนั้นเหมือนพายุฝน ฝ่ามือตวัดลงไปบนใบหน้าของนางกำนัลอาวุโสอย่างบ้าคลั่ง

เสียงตบดังก้อง ความโกรธของฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงจุดสูงสุด ตบตีนางอย่างดุเดือดเป็นเวลานานถึงจะหยุดลงได้

ใช้กำลังมากเกินไป มือที่สั่นเทาก็เจ็บเล็กน้อยเสียแล้ว