ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 150

“ระวัง” ตงฟางหลีเข้าไปประคองฉินเหยี่ยนเย่ว์โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เขาเคลื่อนไหวลำบาก จึงทำได้แค่เพียงโอบกอดนางเข้ามา

หลังจากที่โอบนางเข้ามาแล้ว ราวกับว่าเขาเพิ่งจะรู้สึกตัว ผลักนางไปอีกด้านด้วยความรังเกลียด ก่อนจะหันหน้าไปอีกด้าน “หมอหลวงหลิน”

หมอหลวงหลินรีบร้อนเข้ามาจับชีพจรให้

“ท่านอ๋อง ลมหายใจของพระชายาสม่ำเสมอ อีกทั้งชีพจรยังปกติดี ไม่มีอันตรายพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่เหนื่อยล้าจนหมดแรง พักผ่อนสักหน่อยก็สามารถฟื้นตัวได้แล้ว”

ตงหลีอารมณ์สับสน

สีหน้าของหญิงผู้นี้ซีดขาว บ่งบอกถึงความอิดโรย รอบใต้ตาดำคล้ำ

หรือว่า นางไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเพื่อดูแลเขาเช่นนั้นหรือ?

เขาพลันนึกถึงสัมผัสที่อ่อนโยนระหว่างที่ยังหมดสติ นึกถึงความอบอุ่นท่ามกลางความสิ้นหวังขึ้นมา ความรู้สึกที่ยากจะพรรณนาก็ผุดขึ้นมา

“ท่านอ๋อง มิเช่นนั้น ให้กระหม่อมอุ้มพระชายาไปพักผ่อนที่ห้องอื่นก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ตู้เหิงลองถามหยั่งเชิง

ตงฟางหลีเงียบอยู่นานครู่ใหญ่ แล้วค่อยเอ่ยขึ้น “พานางไปยังเรือนนวล”

“เรือนนวลหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ตู้เหิงนิ่งอึ้ง

เรือนนวลคือห้องที่ อยู่ภายในห้องบรรทมของท่านอ๋อง หรือก็คือห้องลับ จำเป็นต้องใช้กุญแจซึ่งทำจากหยกประจำกายของท่านอ๋องจึงจะสามารถเปิดเข้าไปได้

ในยามปกติลู่ซิวจะศึกษาสมุนไพรอยู่ด้านใน และนอกจากนี้จะใช้เมื่อมีการประชุมลับ หรือหารือในเรื่องสำคัญ

เว้นเสียแต่คนสนิทไม่กี่คน น้อยคนที่จะรู้ว่ามีห้องลับห้องนี้อยู่ในจวน

ท่านอ๋องกลับจะพาพระชายาไปยังห้องลับ ช่างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ

“ที่นอนเปียกหมดแล้ว ให้คนเอาไปทิ้งเสีย แล้วก็เปลี่ยนเตียงอันนี้ด้วย” ตงฟางหลีขัดจังหวะความคิดของเขา

ตู้เหิงพยักหน้า แล้วเอ่ย “จำเป็นต้องใช้เวลาในการเปลี่ยนอีกสักเล็กน้อย ถ้ามิเช่นนั้นแล้วท่านอ๋องไปพักผ่อนที่เรือนนวลก่อนด้วยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? แต่ว่า เรือนนวลมีเตียงเพียงหลังเดียว ท่านก็อดทนใช้เตียงเดียวกับพระชายาแก้ขัดไปก่อน”

ตงฟางหลีถลึงตาจ้องเขา

ตู้เหิงกุมหน้าผาก “ท่านอ๋อง โปรดออมมือด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ายิ้มเสแสร้งทำไม? ยังไม่รีบไปอีก? อีกอย่าง ย้ายฟูกอ่อนเข้ามาด้วย” ตงฟางหลีสีหน้าทะมึนขณะกล่าว

ตู้เหิงรีบรับคำ แล้วหมุนกายไปเรียกตัวเฝ่ยชุ่ย

เฝ่ยชุ่ยที่ได้ยินว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์หมดสติไป ก็ไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่นิด เดินหน้าดำทะมึนมาตลอดทาง

เขาลองเอ่ยพูด ทว่าถูกจ้องอย่างดุร้ายกลับมา

เขาถูกจ้องจนรู้สึกงงงวย

ขณะที่คิดจะเข้าไปดูแลตงฟางหลีในเรือนนวลนั้น ตงฟางหลีกลับปิดประตู เขาเองก็รู้สึกละอายที่จะเข้าไปรบกวน

ได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชามาตั้งแต่เช้า ทั้งยังมิอาจเอื้อนเอ่ยระบายออกไปได้ จึงมีอารมณ์กลัดกลุ้มอยู่บ้าง

เขาคว้าผลแอปเปิลขึ้นมากัดไปพลาง เมื่อเห็นหมอหลวงหลินจ้องมองแมงป่องในน้ำมันหอมด้วยความตื่นตะลึง ก็เดินเข้าไปหา