ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 151

แมงป่องงามขยายตัวใหญ่ขึ้นกว่าตอนแรกเริ่มเป็นเท่าตัว และกำลังแหวกว่ายในน้ำมันหอมอย่างมีความสุข

เขามองตามหมอหลวงหลินอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างมึนงง “ท่านกำลังมองอะไรอยู่หรือ?”

หมอหลวงหลินที่กำลังอยู่ในภวังค์ ถูกตู้เหิงตะโกนถามก็สะดุ้งตกใจ “ใต้เท้าตู้ อย่าจู่ ๆ ก็เอ่ยออกมาเช่นนี้สิ ข้าตกใจหมด”

“ข้าอยู่ตรงนี้มานานมากแล้วนะ” ตู้เหิงสีหน้าทะมึนพลางเอ่ยขึ้น “แมงป่องว่ายน้ำมีอะไรให้น่ามองกัน?”

“มิใช่แมงป่องว่ายน้ำหรอก ท่านดูนี่สิ” หมอหลวงหลินชี้ที่ก้นชามน้ำมันหอม

ตู้เหิงคิ้วขมวด แล้วเพ่งมองดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นบางอย่างที่อยู่ก้นชามอย่างชัดเจนแล้วก็ต้องสูดไอเย็นเข้าหนึ่งเฮือก “นี่...นี่อะไรกัน”

บางอย่างสีขาว ๆ ดูคล้ายกับเมล็ดงา แต่ก็ไม่คล้ายกับเมล็ดงาเสียทีเดียว เคลื่อนไหวได้ เห็นแล้วน่าขยะแขยงยิ่งนัก

“นี่เป็นของที่แมงป่องเอาออกมาจากตัวของท่านอ๋อง น่าจะเป็นพิษที่ท่านอ๋องโดน” หมอหลวงหลินกล่าวต่อด้วยความเลื่อมใสมาก “เดิมทีข้าคิดว่าวิธีของพระชายาป่าเถื่อนเกินไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นข้าที่ความรู้น้อย”

เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับถ้วยน้ำมันหอม “ใต้เท้าตู้ ในเมื่ออาการป่วยของท่านอ๋องมั่นคงขึ้นแล้ว ข้าก็คงมิอาจอยู่รบกวนต่อไปได้อีก วานท่านไถ่สุขภาพท่านอ๋องและพระชายาแทนข้าด้วย ข้าขอตัวก่อน”

หมอหลวงหลินกล่าวจบ ก็ถือถ้วยจากไปด้วยความลิงโลด

ตู้เหิงสีหน้าซีดขาว เจ้าสิ่งน่ารังเกลียดอยู่ก้นถ้วยนั้นยังคงลอยไปลอยมาผ่านตา เขาทนเคี้ยวแอปเปิลต่อไม่ไหว วิ่งมาจนถึงลานก็ขย้อนออกมา

หลังหมอหลวงหลินออกจากจวนอ๋องเจ็ดแล้ว เขาไม่ได้กลับวังหลวง ทว่าอ้อมเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แทน

ลึกเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ เขาเดินอ้อมไปอ้อมมา จนมาหยุดที่หน้าประตูบานเล็กบานหนึ่ง แล้วเคาะเบา ๆ

เด็กน้อยอายุราวเจ็ดถึงแปดขวบคนหนึ่งเปิดประตู เมื่อมองเห็นเขา ก็คิ้วขมวด “ท่านอาจารย์หลินมาแล้ว”

“เจ้านายเจ้าอยู่หรือไม่?”

“กำลังตกปลาอยู่ขอรับ” เด็กน้อยตอบ

หมอหลวงหลินยื่นของว่างให้เขาหนึ่งห่อ แล้วเดินเข้าไปในเรือนพลันมองเห็นชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีขาวคนหนึ่งกำลังนั่งตกปลาอยู่

คันเบ็ดห้อยลง ทว่าตะขอเบ็ดกลับลอยเหนือแผ่นน้ำแข็ง

“หลินยวน” หมอหลวงหลินเอ่ยเสียงสูงออกมาด้วยความดีใจ “มานี่เร็ว ข้ามีการค้นพบครั้งสำคัญ”

“ไม่สนใจ” ไป๋หลินยวนลุกขึ้นยืน “ท่านมาที่นี่ก็เพื่อพูดประโยคนี้ ข้าเองก็ฟังจนจบแล้ว ท่านกลับไปเถอะ”

“หลินยวน พ่อของเจ้าฝากฝังเจ้าไว้กับข้าก่อนที่เขาจะตาย...”

“มอบยาเม็ดนี้ให้กับข้า เท่ากับว่าท่านทำตามคำสั่งเสียสำเร็จแล้ว” ไป๋หลินยวนตัดบทเขา “หมอหลวงหลิน ข้าอายุยี่สิบห้าแล้ว มิใช่เด็กอายุห้าขวบในตอนนั้นแล้ว ท่านวางใจเถอะ”

เขากล่าวจบ ก็อ้าปากหาวเดินเข้าไปในห้อง

หมอหลวงหลินคิดจะเดินตามเขาเข้าไป

“หากท่านเดินต่ออีกสองก้าว ท่านก็จะโดนพิษจนเอาชีวิตไม่รอด หากท่านยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็จากไปเสีย เดินไปยังประตูใหญ่ทางนั้น” ไป๋หลินยวนโบกไม้โบกมือ พร้อมกล่าวต่อ “กลับไปเถอะ”

หมอหลวงหลินยั้งฝีเท้า เทพพิษพูดได้ย่อมทำได้ เขาถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดี “หลินยวน วันส่งท้ายปีของปีนี้ จะต้องมาทานข้าวที่บ้านข้า ข้าจะเตรียมชามเตรียมตะเกียบไว้ให้”

ไป๋หลินยวนไร้การตอบกลับ

หมอหลวงหลินส่ายหน้าแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะหมุนกายออกไปอย่างเงียบ ๆ